Little Women
بازآفرینی مدرنی از رمان کلاسیک لوئیزا می اولکات؛ ما داستان زندگی چهار خواهر به نام‌های مگ، جو، بث و ایمی مارچ را دنبال می‌کنیم که مسیر رشد آن‌ها را از دوران کودکی تا زن شدن به تصویر می‌کشد. با وجود دوران سخت، آن‌ها به خوش‌بینی پایبند می‌مانند و با بزرگ شدن، در عین حفظ پیوند ناگسستنی خواهری‌شان، با جاه‌طلبی‌ها و روابط نوظهور و همچنین تراژدی‌ها روبرو می‌شوند.
سال انتشار: 2018 کارگردان: Clare Niederpruem ژانر: Drama، Family نویسندگان: Louisa May Alcott، Clare Niederpruem، Kristi Shimek امتیاز: 5.3نقدها و نظرات
Filipe Manuel Neto (منتقد)
**نسخه‌ای متفاوت از داستان همیشگی. شاید کمتر ماندگار، اما متفاوت.**
رمان کلاسیک لوئیزا می اولکات طی دهه‌ها چندین اقتباس سینمایی و تلویزیونی داشته. بعضی‌هاشون مهم‌تر از بقیه‌ان و این قطعاً یکی از کوچک‌ترین اقتباس‌هاست، اما شاید خلاقانه‌ترین نسخه‌ای باشه که تا حالا دیدم، چون تصمیم گرفته مثل همیشه نسخه‌ای به‌روز و تازه از داستان رو به ما ارائه بده. تو دورانی که آثار کلاسیک ادبی توسط سخت‌گیرهای سینما مثل «مقدسات» رفتار میشن (هم‌زمان با اینکه به‌طور متناقضی، نسخه‌های «از نظر سیاسی درست» از کتاب‌ها ارائه میشه، بدون اصطلاحات و کلماتی که نویسنده‌ها نوشتن اما ما خوشمون نمیاد)، انجام یک کار متفاوت خیلی نوآورانه و شجاعانه‌ست، حتی اگه اثر ضعیف‌تری باشه. مثل خیلی از کسانی که زبان مادری‌شون انگلیسی نیست، من هم هرگز کتاب اصلی رو نخوندم و ترجمه پرتغالی خوب و وفاداری هم پیدا نکردم. بنابراین به خود فیلم بسنده می‌کنم. فیلم توی ارائه یک نسخه تازه و سبک از داستانی که قبلاً دیدیم خیلی خوب عمل می‌کنه و قطعاً یک کار دلی برای همه عوامل بوده. بعضی چیزها خوب جواب داده، بعضی چیزها باورپذیر نبود (به‌خصوص بازی‌های خیال‌پردازانه خواهرها که وقتشون رو صرف بازی‌های خیلی بچگانه برای سن‌شون می‌کنن)، اما اصل مطلب – یعنی اتحاد بین خواهرها و نحوه مواجهه‌شون با مشکلات مختلف – دست‌نخورده باقی مونده. این فیلم به کارگردانی کلر نیدرپروئم، اثر فوق‌العاده‌ای نیست و حس و حال تلویزیونی داره، انگار برای پخش خانگی یا بازار تلویزیون ساخته شده، نه پرده بزرگ سینما. با این حال، با توجه به اینکه بودجه زیادی نداشته، فیلم‌برداری معقول و ارزش تولید معمولی رو ارائه میده. دیالوگ‌ها خوب نوشته شدن و فیلم وقت زیادی رو صرف چیزهای بی‌ربط نمی‌کنه، اگرچه میزان ملودرام سوزناک اون بالاست و فیلم رو به یک تجربه تا حدی شیرین تبدیل می‌کنه که شاید به مذاق همه خوش نیاد. پایان فیلم هم ضدحال و بی‌اوج هست. علاوه بر فرصت دیدن یک نسخه متفاوت از داستان، فیلم به‌شدت روی کادر بازیگران زن حساب باز کرده که تعهد و انرژی‌شون خیلی بیشتر از مهارتشونه. نقش خواهرها رو سارا دونپورت، ملانی استون، الی جنینگز و تیلور مورفی بازی می‌کنن. همه‌شون جوانان آینده‌داری هستن که شوق و انرژی‌شون خیلی بیشتر از استعدادشونه و هنوز در حال یادگیری هنر بازیگری هستن. چند بازیگر دیگه هم این اطراف هستن که کارهای شاخصی انجام میدن، از جمله لیا تامپسون و مایکل فلین، اما با اطمینان میشه گفت که هر کدومشون سعی می‌کنن از فرصت برای ارتقای هنر و مهارتشون تا حد امکان استفاده کنن و این فیلم شاهکار هیچ‌کدام از عوامل نخواهد بود.