دهان گشاد
داستان گروهی از نوجوانان کلاس هفتمی، از جمله دو دوست صمیمی به نامهای نیک برچ (Nick Birch) و اندرو گلوبرمن (Andrew Glouberman) را دنبال میکند که در حومه شهر نیویورک با چالشهای دوران بلوغ مثل خودارضایی و تحریکات جنسی دست و پنجه نرم میکنند. در این میان، «هیولاهای هورمون» به عنوان فرشتگان وسوسهگر روی شانههای آنها ظاهر میشوند: موریس (Maurice) که اندرو، متیو و گاهی نیک را اذیت میکند؛ کانی (Connie) که سراغ جسی، نیک و گاهی میسی میرود و مونا (Mona) که عمدتاً میسی را هدف قرار میدهد. در طول سریال، بچهها با اشیاء و شخصیتهای خیالی مختلفی تعامل دارند که به آنها در مسیر پرفراز و نشیب بلوغ توصیههای مفید اما گیجکنندهای میکنند؛ از روح دوک الینگتون (Duke Ellington) و مجسمه آزادی با لهجه فرانسوی گرفته تا بالشی که باردار میشود، قرص آدرال و حتی اندام جنسی خودِ جسی. آنها در حالی که بلوغ از نظر روحی و جسمی در حال دگرگون کردنشان است، به دنبال سرنوشت خود میگردند.
سال انتشار: 2017–2025 کارگردان: ژانر: Animation، Comedy، Romance نویسندگان: Jennifer Flackett، Andrew Goldberg، Nick Kroll امتیاز: 7.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این یک انیمیشن بزرگسالانه است که دقیقاً به همان اندازه خندهدار است که زندگی واقعی نوجوانها میتوانست باشد، اگر این موجودات و اتفاقات در آن سن وجود داشتند. از نظر کمدی، این سریال نمره ۱۰ از ۱۰ میگیرد. نویسندگی و زمانبندی شوخیها عالی است! با اینکه این سریال را به هر بزرگسالی که تربیت و عقل سلیم درستی دارد پیشنهاد میکنم، اما دقیقاً به خاطر همین ویژگیها معتقدم که باید کنسل شود.
اجندای لیبرال-اجتماعی که زیرپوست این سریال جریان دارد، بدون شک ناپسند است. برهنگی، کمدی و نویسندگی فوقالعاده نمیتواند روی تلقینات زیرپوستی و متمرکزی که نقطه ثقل این سریال هستند، سرپوش بگذارد. فرمول اینجا همان چیزی است که در چند سال اخیر در اکثر انیمیشنها استفاده شده؛ با این منطق که: «چون اینها تخیلی یا کارتون هستند، پس اشکالی ندارد که روابط همجنسگرایانه، دیدگاههای جنسیتی و دستکاری هنجارهای جنسیتی را از طریق آنها بیان کنیم. فقط کافیست کمدیاش را زیاد کنیم تا بقیه چیزها نادیده گرفته شود.» (نه، نادیده گرفته نمیشود).
نمیدانم این شرایط از طرف مدیران شرکت به سازنده تحمیل شده تا اجازه ساخت بگیرد، یا اینکه اینها صرفاً تراوشات ذهنی سازنده و تیم نویسندگانش است؛ اما تزریق این مسائل غیرطبیعی و اقلیتمحور از طریق یک رسانه که ظاهر کودکانه دارد، خیانت به جامعه است.
* نه، مردها نمیتوانند باردار شوند.
* نه، مردها نمیتوانند شیر بدهند.
* نه، نوجوانها اگر در خانهای با حضور پدر و مادر باشند، با هویت جنسیشان کلنجار نمیروند؛ چه برسد به بچههای راهنمایی.
* نه، دخترها از پسرها قویتر نیستند.
* نه، پسرها نمیتوانند دختر باشند.
* نه، بیشتر از دو جنسیت وجود ندارد.
* نه، چیزی به اسم «مردانگی سمی» وجود ندارد.
* نه، شکاف دستمزد جنسیتی وجود ندارد.
* نه، خانهدار بودن مادر نشانه ضعف نیست.
* نه، رفت و آمد بین خانه پدر و مادرِ طلاقگرفته اصلاً خوب نیست؛ افتضاح است. تنها نکته مثبتش این است که دیگر جلوی چشم شما دعوا نمیکنند.
نه!! والدین باید نقش والد بودنشان را ایفا کنند و مطمئن شوند بچههای زیر ۱۶ سال این سریال را نمیبینند!!! سریال Big Mouth از نظر ساخت فوقالعاده است و ایده پشت آن نبوغآمیز است. اما برخی از چیزهایی که بالا گفتم نباید در دسترس هر کسی برای تماشا باشد. اینها مسائلی نیستند که یک ذهن جوان بتواند تحلیلشان کند و مرز بین شوخی و واقعیت را تشخیص دهد. متأسفانه متولدین بعد از سال ۱۹۸۴ انگار والدین واقعاً افتضاحی هستند.
من از فصل آخر اصلاً خوشم نیامد. مخصوصاً باردار شدن موری، رابطه جی و متیو، گیر دادنهای جسی به ضمایر جنسیتی و خانواده میسی که پر از مادرهای مجرد و دخترهای همجنسگرا و پیرزنهای «ایسکشوال» بود. در ضمن پدرش هم که مثلاً حامی فمینیستها بود (هرچند این یکی خیلی دقیق تصویر شده بود). به نظرم شخصیت والتر در فصل قبل هم کمی توهینآمیز بود.
خلاصه اینکه اگر بتوانید از تمام این مسائل بگذرید، سریال به شدت خندهداری است! واقعاً میگویم. بعضیها نمیتوانند این سریال را ببینند و لذت ببرند، اما بعضیها هم حسابی با آن سرگرم میشوند. ولی در بدترین حالت، اگر به فکر بچههای زیر ۱۶ سال خود هستید، پیشنهاد میکنم این سریال را قفل کنید. موفق باشید! -- باب --
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این کارتون به طرز هوشمندانهای خندهدار است و یادآور تمام چالشها و سوتیهای دوران بلوغ است که اکثر ما در زندگی تجربه کردهایم. سریال به خوبی آن دورانِ معذبکننده زندگی همه را به تصویر میکشد و واقعاً آدم را از خنده روده بر میکند. فارغ از اینکه بینندگان سیاسی چپ یا راست چه میگویند... به نظر من هدف اصلی از ساخت این سریال فقط شوخی و خنده بوده؛ من که به همین خاطر تماشایش میکنم و بقیه هم باید همین کار را کنند. مگر اینکه از آن دسته آدمهایی باشید که اصرار دارند به هر چیزی نگاه سیاسی داشته باشند و لذت تماشای فیلم را به کام خودشان و بقیه تلخ کنند.
2023-01-14