Ray & Liz
ریچارد بیلینگهام عکاس، به آپارتمان محقر دولتی در حومه بیرمنگام که او و برادرش در آن بزرگ شده‌اند بازمی‌گردد تا با والدینش، ری و لیز، روبه‌رو شده و با آن‌ها آشتی کند.
سال انتشار: 2018 کارگردان: Richard Billingham ژانر: Drama نویسندگان: Richard Billingham امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
SWITCH. (منتقد)
شاید فیلم عبوس باشد، اما در عین حال سرزنده، تند و پیشرو هم هست. همچنین باید گفت که فیلم در برخی مواقع، به سبک یک کمدی تلخ انسانی، بسیار خنده‌دار است (آهنگ 'چیز خوب' از گروه فاین یانگ کانیبالز روی تیتراژ پایانی پخش می‌شود). کنار گذاشتن فیلم به خاطر تم‌های ناراحت‌کننده، لوکیشن شهری بی‌جلوه و حس غالب تیرگی که بر ‘ری و لیز’ سایه اندکده، اشتباه بزرگی خواهد بود. این درام با انرژی خشمگینانه‌ای می‌خروشد و نشان می‌دهد که زندگی واقعاً چقدر برای بخش بزرگی از جمعیت تیره و تار بوده و متأسفانه هنوز هم می‌تواند باشد. - جیک وات مقاله کامل جیک را بخوانید... https://www.maketheswitch.com.au/article/review-ray-and-liz-not-your-typical-poverty-porn-flick
2019-08-15CinemaSerf (منتقد)
فکر می‌کنم بخشی از مشکل من با این فیلم این است که چون در یک خانه تک‌اتاقه در محله‌ای در گلاسگوی دهه ۱۹۷۰ بزرگ شده‌ام که هفته‌ای یک بار در سینک ظرفشویی، با آب تازه جوش‌آمده از کتری روی اجاق گاز سکه‌ای حمام می‌کردیم، این داستان‌های نکبت و مصیبت «شمالی» (انگلیسی) را کمی بیش از حد ملودراماتیک می‌دانم. در مقایسه با نسل‌های قبلی، این بچه‌های بیرمنگام قدر زندگی‌شان را نمی‌دانند؛ چرا که در شهرک‌های مسکونی‌ای زندگی می‌کنند که امکاناتی دارد که ما چند سال قبل‌تر حتی نمی‌توانستیم خوابش را ببینیم. آیا آن‌ها خودشان باعث محرومیت خود شده‌اند یا اینکه محرومیت، هر ذره روحی را که داشتند از بین برده است؟ خب، ما سه خط فکری برای پاسخ به این داریم. «ری» الکلی، همسر زنجیره‌ای سیگار کشیدنش «لیز» و دو پسر غالباً نادیده‌گرفته‌شده‌شان «ریچارد» و «جیسون». زندگی آن‌ها که اکنون به زندگی در یک آپارتمان دولتی نسبتاً داغان تقلیل یافته، روی خلبان خودکار است تا اینکه «جیسون» (با بازی جاشوا میلارد-لوید) این فرصت را پیدا می‌کند که یک شب را در خانه یکی از دوستان مدرسه بماند و ببیند که خانواده‌های دیگر بدون نیاز به جریان مداوم الکل چطور کار می‌کنند. در واقع این دو پسر هستند که فیلم را برای من قابل تحمل کردند؛ هم او و هم برادرش «ریچارد» (یاکوب توتون نقش پسر کوچک‌تر را بازی کرده) نگرش‌های کاملاً متضادی را نسبت به بی‌تفاوتی تکان‌دهنده والدین ارائه می‌دهند که نماد آن مادرشان (الا اسمیت) است که راه‌حلش برای مشکلات - وقتی نمی‌شد آن‌ها را نادیده گرفت - ریشه‌کن کردنشان بود. داستان در دوران بریتانیای مارگارت تاچر در بخشی از کشور اتفاق می‌افتد که واقعاً خریدار فلسفه‌های محافظه‌کارانه او نبود و بتی بوتروید قدرتمند را به عنوان یکی از نمایندگان مجلسش داشت، بنابراین می‌توانیم فرض کنیم که روایت جان بیلینگهام به عنوان یک فیلمساز مؤلف، از سیاست‌هایی که در آن زمان تفرقه‌افکنانه و خودخواهانه تلقی می‌شدند حمایت نخواهد کرد، اما وقتی به شخصیت‌هایی که او به ما معرفی می‌کند نگاه می‌کنید، همذات‌پنداری یا احساس همدردی با این آدم‌ها واقعاً بسیار دشوار است. آن‌ها پشیزی برای خودشان ارزش قائل نیستند، پس چرا ما باید باشیم؟ از این نظر، بازی اسمیت و جاستین سالینگر در نقش جوانی «ری» واقعاً تاثیرگذار است. آن‌ها کاملاً متقاعدکننده‌اند، فقط چندان دوست‌داشتنی نیستند چون در بدبختی درون‌گرایانه خود غوطه‌ورند. این فیلم به طیف وسیعی از مسائل اجتماعی، از جمله سلامت روان می‌پردازد و در اینجا طنزی وجود دارد که هم تاریک است و هم گاهی اوقات واقعاً زیرکانه، زیرا به تصویر کشیدن نگرش آن‌ها نسبت به اعتیاد و نکبت‌شان کمک می‌کند، اما می‌ترسم کل ماجرا را کمی بیش از حد خوددلسوزانه یافتم. اوضاع تاریک است، اما تا حدودی زندگی همان چیزی است که خودت می‌سازی، و آن‌ها نتوانستند گلیم خود را از آب بکشند.
2026-01-30