یک مکان ساکت
در زمین ویرانشدهای که توسط شکارچیان شکستناپذیر با منشأ احتمالی فرازمینی تسخیر شده است، خانواده ابوت (Abbott) در انزوای شمال ایالت نیویورک برای بقا تلاش میکنند؛ دنیایی که در آن سکوت مطلق حرف اول را میزند. از آنجایی که این مهاجمان جدید به صدا حساس هستند، حتی کوچکترین صدایی میتواند مرگبار باشد. با این حال، دوازده ماه از اولین مشاهده این هیولاهای قدرتمند میگذرد و این خانواده مقاوم همچنان پابرجا مانده است. یادگیری قوانین بقا در این ویرانشهر خاموش حیاتی است؛ اما اکنون، در این شرایط حساس، اتفاقی که در حالت عادی خوشایند است، ثبات شکننده آنها را به خطر میاندازد. حالا بیش از هر زمان دیگری، خانواده ابوت نباید هیچ صدایی تولید کنند.
سال انتشار: 2018 کارگردان: John Krasinski ژانر: Drama، Horror، Sci-Fi نویسندگان: Bryan Woods، Scott Beck، John Krasinski امتیاز: 7.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این نقد حاوی **اسپویل** هست. اول از همه بگم که هیچوقت انقدر از دست آدمایی که پاپکورن میخوردن و تکون میخوردن و دیر میاومدن کلافه نشده بودم. بگذریم، از همون اول کلی سوال برام پیش اومد: اینا چطوری سر از اینجا درآوردن؟ هیولاها از کجا اومدن؟ و غیره. آخرش هم نه تنها جوابی نگرفتم، بلکه سوالام بیشتر هم شد. قراره زنده بمونن و همه هیولاها رو بکشن؟ بقیه مردم مردن؟ اصلاً چرا به فکر بچهدار شدن افتادن؟ ولی خب اینا مهم نیست. ما بدون هیچ توضیحی پرت شدیم وسط این موقعیت. تنها چیزی که میدونیم اینه که صدای بلند یعنی مرگ، و صدای فرکانس بالا هیولاها رو اذیت میکنه. انتخاب هوشمندانهای بود ولی اگه فکرشو بکنی خیلی بدیهیه، شاید زیادی بدیهی. چطور تا حالا به فکر کسی نرسیده بود؟ یه نکته دیگه برای زنده موندن، به جز عایق صدا کردن جاها؛ چرا یه بمب صوتی درست نکردن که بشه پرتابش کرد؟ اینطوری پدر خانواده مجبور نمیشد خودشو فدا کنه. البته نمیگم احمق بودن، تصمیمات هوشمندانه زیادی داشتن مثل مسیرهای شنی، جعبه برای نوزاد (که خیلی غمانگیز بود)، اتاق کوچیک ضد صدا، رادیو و آتیشبازی. اینا فقط بخشهای مربوط به صدا بود، استفاده از چراغ و آتیش هم هوشمندانه بود. بازیگرها هم واقعاً عالی بودن و شیمی خوبی بینشون بود. احتمالاً به خاطر اینه که جان (John) و امیلی (Emily) تو واقعیت هم زن و شوهرن. در ضمن، جان کرازینسکی (John Krasinski) یه فیلم ترسناک خیلی هوشمندانه و پرتعلیق نوشته و کارگردانی کرده. هیچوقت تو زندگیم انقدر از ذرت نترسیده بودم! یا با صدای آب از جا نپریده بودم. بخش صدا و مخصوصاً صداگذارها (Foley Artist) تو این فیلم بیشتر از هر فیلم دیگهای که دیدم درخشیدن. صدا تو این فیلم برعکس بقیه فیلمهای ترسناکه؛ یعنی وقتی موسیقی قطع میشه و همه چی ساکت میشه، هیولا حمله میکنه. اما اینجا هر بار که هیولا میاد یه اتفاق بزرگه. با اینکه با ردهبندی سنی R مشکلی ندارم و حتی گاهی ترجیح میدم چون نشون میده جرات ریسک دارن (لعنت به تو MPAA!!!)، ولی این فیلم ثابت کرد یه فیلم PG-13 خوب هم میتونه تاریک و خشن باشه. کشتن یه بچه تو ۱۰ دقیقه اول واقعاً تاریک بود. هرچند اون بچه از همون لحظهای که باتریها رو برداشت معلوم بود کارش تمومه. یکم خون هم داشت، شاید MPAA داره یکم شل میگیره. شایدم نه، بازم لعنت بهشون! اوکی ببخشید نقد من داره مثبت ۱۸ میشه. 😆 در ضمن، من از فیلمهایی که کلاً چند تا بازیگر دارن خوشم میاد. به نظر میاد کمدینها (مثل کارگردان Get Out) دارن فیلمهای ترسناک بهتری نسبت به کارگردانهای تخصصی این ژانر میسازن. منطقیه چون همه چی به زمانبندی بستگی داره. خلاصه که از اول تا آخر میخکوبکننده بود. به همه طرفدارهای ترسناک و مهیج پیشنهادش میکنم. البته چون اسپویل داشت احتمالاً تا الان دیدینش. پس کامنت بذارید تا بحث کنیم.
2018-04-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**_بدون اسپویل مهم_** در یک **آینده ویرانشهری**، بشریت توسط موجودات نابینای عجیبی که از گوشت زنده (انسان و حیوان) تغذیه میکنن، به شدت آسیب دیده. این موجودات با اینکه کور هستن، شنوایی فوقالعادهای دارن و میتونن صدا رو از فاصلههای خیلی دور تشخیص بدن. اونا تقریباً شکستناپذیر و قاتلهای خیلی ماهری هستن و اگه صدات رو بشنون، کارت تمومه. فیلم داستان یه خانواده بازمانده رو دنبال میکنه که سعی دارن تو این دنیای بیرحم زنده بمونن. فضای فیلم خیلی خوب ساخته شده تا احتیاط، ترس مداوم و عواقب وحشتناک یه حرکت نسنجیده رو تو این آینده ترسناک نشون بده. **جلوههای صوتی عالی هستن** و کارگردان تونسته از تضاد بین سکوت مطلق و هیاهوی تعقیب شدن توسط اون موجودات به خوبی استفاده کنه. **بازیگریها هم قرص و محکمه** و کمک میکنه بیننده کاملاً غرق داستان بشه. تنها حسرت من برای این فیلم اینه که درست تو نقطه اوج تموم میشه، وقتی که هنوز آمادگی تموم شدنش رو نداریم. **میتونست ۳۰ دقیقه طولانیتر باشه** تا بعضی نقاط مبهم رو توضیح بده و نشون بده بعد از اون پایان چی میشه. در کل، **یه فیلم فوقالعادهست** که از هر نظر هوشمندانه ساخته شده.
2018-05-09
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
هر وقت یه فیلم ترسناک کاری میکنه که قبلاً ندیدم، خیلی هیجانزده میشم. «یک مکان ساکت» از اون فیلماست. البته فکر میکنم شاید این فیلم **کاملاً** مستحق اون همه تعریفی که ازش شده نباشه. نه اینکه فیلم بدی باشه، فقط تعریفها **انقدر** زیاد بوده که فکر میکنم صرفاً اورجینال بودن ایده برای گرفتن این همه جایزه و تمجید کافی نیست. من هنوزم طرفدار پر و پا قرص فیلمم، قطعاً، فقط شاید با توجه به نقدها یکم توقعم بیشتر بود. _نمره نهایی: ۳ ستاره - خوشم اومد. پیشنهاد میکنم ببینیدش._
2018-10-04
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این بدون شک یکی از بهترین فیلمهایی بود که تا حالا دیدم، و من فیلم زیاد میبینم! داستان اورجیناله (که این روزا غنیمته) و بازیگریها هم حرف ندارن! جان کرازینسکی و امیلی بلانت در کنار بچهها، به این شخصیتها جون دادن و باعث شدن واقعاً نگرانشون بشیم، اونم بدون اینکه دیالوگ خاصی داشته باشن. این کار اصلاً راحت نیست ولی اونا از پسش براومدن. از همون اول جذب زندگی این آدمها میشید و تنش و تهدیدی که هر روز باهاش زندگی میکنن رو حس میکنید. در کنار همه اینها، تصویر یه خانواده محکم رو میبینیم؛ پدر و مادری که هر کاری برای بچههاشون میکنن، با هم دعا میکنن و حتی تو سختترین شرایط ایمانشون رو حفظ میکنن. این پویایی خانواده واقعاً داستان رو قوی کرده. وقتی همه چی عوض میشه و همه چی بد پیش میره، به کی تکیه میکنی؟ خانواده. در کنار بازیگری، کارگردانی و طراحی صحنه و همه چی دست به دست هم دادن تا یه فیلم واقعاً ترسناک بسازن که برای ترسوندن به جلوههای ویژه الکی تکیه نمیکنه. شدیداً پیشنهاد میشه. ما تو سینما دیدیمش و به محض اینکه اومد تو بازار خریدیمش. یه کار درجه یک.
2018-12-16
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم افتضاحه. اینکه چطور این به اصطلاح سرگرمیِ رقتانگیز انقدر امتیاز آورده واقعاً معماست. این توهین به هنر فیلمسازی و به آدماییه که عاشق سینما هستن. هیچ آدم عاقلی این فیلم بیسر و ته، با بازیهای مصنوعی و داستان پر از حفره رو به کسی پیشنهاد نمیکنه. وقتتون رو تلف نکنید، باور کنید خیلی بده.
2020-05-02
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
_**یه فیلم ترسناک قابل قبول، اما اعضای خانواده سوتیهای رو مخ زیادی میدن**_ یه خانواده سعی میکنن تو مزرعهشون تو حومه نیویورک زنده بمونن، اونم در حالی که موجودات نابینا و شکستناپذیر تو محیط پرسه میزنن. این موجودات شکارشون رو از روی صدا پیدا میکنن، پس اونا باید همیشه ساکت باشن. امیلی بلانت نقش مادر باردار و جان کرازینسکی نقش شوهرش رو بازی میکنه (کرازینسکی کارگردان هم هست). «یک مکان ساکت» (۲۰۱۸) یه فیلم ترسناک خوشساخته که آدم رو یاد فیلم «نشانهها» (Signs ۲۰۰۲) میندازه؛ با موجودات وحشیای که ترکیبی از زنومورفهای «بیگانه» و فضاییهای «جنگ دنیاها» (۲۰۰۵) هستن. در واقع یه کپی از هیولای «کلاورفیلد» (۲۰۰۸) هستن، البته با جثه کوچیکتر. با اینکه فیلم تو بعضی محافل خیلی تحسین شده، ولی اشتباهات مداوم اعضای خانواده کلافهکننده و خستهکننده میشه. با این حال، لحن فیلم و بازی امیلی بلانت و لوکیشنهای زیبای منطقه رودخانه هادسن رو دوست دارم. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۰ دقیقهست. نمره: C+/B-
2020-05-18
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اگه از خوندن نقدهای بدون اسپویل من لذت میبرید، لطفاً وبلاگم رو دنبال کنید. از وقتی جردن پیل با اولین فیلمش Get Out همه رو شوکه کرد، دیگه کسی به پتانسیل یه بازیگر کمدی تو ژانر وحشت شک نکرد. یادمه وقتی فهمیدم جان کرازینسکی قراره یه فیلم ترسناک کمهزینه و اورجینال رو کارگردانی کنه، بنویسه و توش بازی کنه، خیلی کنجکاو شدم. من عاشق بازی ماندگارش تو سریال The Office هستم. اضافه شدن امیلی بلانت (همسرش که یکم از خودش معروفتره) هم حرکت هوشمندانهای بود. کرازینسکی با کمک برایان وودز و اسکات بک، فیلمنامهای بر اساس یه ایده ساده ولی خیلی تاثیرگذار نوشت. هیولاهای ترسناکی که با صدا شکار میکنن شاید ایده خیلی عجیبی نباشه، اما حجم تنش و تعلیق، تماشای فیلم رو به یه تجربه استرسزا تبدیل میکنه. خوشبختانه موقع اکران، تماشاچیها هم خیلی غرق فیلم شده بودن که تجربه فوقالعادهای بود. اما چیزی که در مورد این فیلم وجود داره اینه که تو خونه و در سکوت مطلق هم به همون اندازه (یا حتی بیشتر) جواب میده. بعضیها ممکنه فقط به چشم یه فیلم سرگرمکننده با جامپاسکرهای خوب و هیولاهای باحال بهش نگاه کنن، اما دلیل اصلی موفقیت فیلم، پرداختن عمیق به خانوادهست. موضوع پدری و مادری و عشق به خانواده چیزیه که کرازینسکی خیلی خوب روش کار کرده، مخصوصاً رابطه پدر و دختری. لی (Lee) و ریگان (Regan) تو درک همدیگه مشکل دارن که خیلی قابل درکه و پیوندشون باعث ایجاد احساسیترین صحنههای فیلم میشه. لی و اولین (Evelyn) فقط میخوان بچههاشون رو حفظ کنن، اما تو دنیایی که با افتادن یه سوزن هیولاها میریزن سرت، داشتن یه دختر ناشنوا کار رو سختتر میکنه. کرازینسکی تو کارگردانی مهارت زیادی نشون داده و تعلیقهای کشنده و ترسهای موثری خلق کرده. از نظر ترسناک بودن هم همه چی داره؛ از فضاسازیهای خلاقانه تا اتفاقات شوکهکننده. بازی خودش و امیلی بلانت هم عالیه و حس ترس تو یه دنیای پساآخرالزمانی رو کاملاً منتقل میکنن. اما ستارههای واقعی به نظر من میلیسنت سیموندز (Millicent Simmonds) و نوآ جوپ (Noah Jupe) هستن که با اینکه اون زمان ناشناخته بودن، بازی بازیگرهای بزرگ رو تحتالشعاع قرار دادن. از نظر فنی هم با توجه به بودجه کم، کار فوقالعادهای انجام شده؛ از لوکیشن گرفته تا بخش صدا. حتی جلوههای ویژه هیولاها هم تو نماهای نزدیک خیلی خوب دراومده. تنها مشکل من با فیلم پایانشه. بدون اینکه اسپویل کنم، نمای آخر فیلم انگار یه التماس به هالیوود برای ساختن دنبالهست که یکم ناامیدکننده بود. با این حال، «یک مکان ساکت» حتی بعد از چند بار دیدن هم تاثیرگذار و پرتنشه. نمره: -A
2021-05-25
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**برای مخاطب معمولی خوبه، نه برای کسی که اهل تحلیل و تفکره** امتیاز این فیلم تو سایتهای دیگه خیلی بالاست ولی به نظر من جوّی که راه افتاده امتیازها رو الکی برده بالا. فیلمنامهاش قوانین فیزیک صوت رو کلاً زیر سوال میبره. ساختن یه فیلم هیولایی نباید انقدر سخت باشه، مخصوصاً وقتی بودجه و بازیگر خوب داری. متاسفانه وقتی هیچچی منطقی نیست، نمیشه داستان رو باور کرد. چطور یه هیولای ضعیف مثل این تونسته بشریت رو نابود کنه؟ برق از کجا میاد؟ چرا یه تله صوتی تو کل فیلم نیست؟ هیولاها راحت میان تو پناهگاه بدون اینکه چیزی رو بشکنن (که صدا بده)؟ ولی انسانها خروجیهای بیصدا برای خونهشون درست نکردن؟ اصلاً چی شد؟ داستان هم که نداره. هیولا میاد، آدما صدا میدن، حتی نمیجنگن، فیلم تموم میشه. مثل تماشای مسابقه بوکسیه که یه نفر دو برابر اون یکی وزن داره، بعد راند آخر یهو وزنش نصف میشه. چقدر دمدستی و خسته کننده. واقعاً ناامیدکننده بود. ۲۷ ژوئن ۲۰۱۸. دارم نقدهام رو از یه سایت دیگه که دیگه آشغال شده به اینجا منتقل میکنم. TMDB عالی به نظر میاد.
2021-07-02
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**در کل: «یک مکان ساکت» دنیایی مضطربکننده، پرتنش و وحشتناک خلق میکنه که با مهارت مخاطب رو به درون جهان پر از ترس و سکوت خودش میکشونه.** فوقالعادهترین تجربه سینمایی عمرم! تنش توی سالن انقدر زیاد بود که همه رو ساکت کرده بود، طوری که هیچکس جرات نمیکرد تنقلاتش رو بجوه تا وقتی که یه صحنه ترسناک یا صدایی بیاد. مهارت جان کرازینسکی تو ایجاد تعلیق و تنش بینظیر بود. هر ثانیه فیلم پر از ترس و اضطراب ملموس بود. خلاقیت کرازینسکی تو همه چی میدرخشید؛ از ایده و نویسندگی گرفته تا طراحی موجودات و شخصیتپردازی. با وجود دههها فیلم هیولایی، اون نه تنها یه چیز جدید و نوآورانه ارائه داد، بلکه استانداردهای این ژانر رو بالا برد.
2022-08-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
***حاوی اسپویل*** // کلی لحظات احمقانه داره، ولی با این حال «یک مکان ساکت» ارزش دیدن رو داره. اول با نکات مثبت شروع میکنم. اولیش که خیلی واضحه، طراحی صداست؛ عالیه! خیلی تاثیرگذاره. امیلی بلانت و جان کرازینسکی خیلی خوبن، ریتم فیلم درسته (۹۰ دقیقه مثل برق میگذره) و هیولاها هم خوب ساخته شدن. اما، من خیلی جاها برام سوال پیش اومد؛ و من معمولاً از اونایی نیستم که به سوتیهای منطقی یا حماقت شخصیتها گیر بدم. ولی اینجا خیلی تابلوئه. به نظرم اون صدای باکیفیت یا نبودِ صدا، در واقع باعث شده نقصها بیشتر به چشم بیان. از همون اول با خودم گفتم «جدی؟!»، مخصوصاً اون صحنه میخ. اول در مورد اون بچه؛ قانون اول اردوهای مدرسه اینه که بزرگتر جلو باشه، بچهها وسط و یه بزرگتر هم ته صف... کی دو تا از آسیبپذیرترین آدمها رو تو این شرایط میذاره ته صف؟ اونم درست چند ثانیه بعد از اینکه یکیشون نزدیک بود یه اشتباه مرگبار بکنه؟ یا اینکه چطور همینطوری از مغازه میای بیرون و اونا رو تنها میذاری؟ اینجور چیزا رو مخم بود و گاهی منو از فضای فیلم میکشید بیرون. ولی همونطور که گفتم، هنوزم فیلم سرگرمکنندهایه و قطعاً دلم میخواد قسمت دومش رو ببینم. فقط تا حالا فیلمی ندیده بودم که هم ازش لذت ببرم و هم انقدر حماقتهای تابلویی داشته باشه. در هر صورت، خسته نباشید به کرازینسکی و تیمش.
2023-02-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فرنچایز «یک مکان ساکت» واقعاً یه داستان فوقالعاده و غیرمنتظره ارائه داده که توجه منو به شکلی جلب کرد که فکرش رو نمیکردم. فیلم اول ایدهای رو معرفی کرد که به ندرت تو سینما دیده شده؛ تمرکز روی حداقل دیالوگ. با وجود نبودِ گفتگوهای سنتی، فیلم بیننده رو کاملاً درگیر نگه میداره. بازیگرها هم خیلی خوب برای نیازهای خاص داستان انتخاب شدن. یه نکته مثبت دیگه، نمایش هیولاها بدون تکیه بیش از حد به جلوههای ویژه کامپیوتری (CGI) هست. این کار باعث ایجاد تعلیق میشه و مخاطب رو تشنه نگه میداره. تو قسمت دوم، داستان بیشتر به سفر شخصیتها تو این دنیای ترسناک میپردازه. با اینکه دیالوگ یکم بیشتر شده، ولی فیلم هنوز اون سکوت گیرای خودش رو حفظ کرده. حتی وقتی با شخصیتهای فضایی روبرو میشیم، فیلم از CGI افراطی استفاده نمیکنه تا هیولاها مسخره یا غیرقابل باور نشن. در کل، این مجموعه یه تجربه تماشای منحصر به فرد و جذاب رو پیشنهاد میده.
2024-09-02
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «یک مکان ساکت» یه اثر مهیج و ترسناک جدیده که با داستان جذاب و فضای هیجانانگیزش، طرفدارها رو هدف قرار داده. فیلم حول محور خانواده ابوت میچرخه که با چالشهای زیادی تو دنیایی که صدا باعث مرگ میشه روبرو هستن. من که همیشه به فیلمهای ترسناک حساس بودم چون خیلی شدید هستن، این داستان رو خیلی جالب دیدم و تلاش خانواده برای زندگی برام جالب بود. بعضی از بهترین صحنهها مربوط به امیلی بلانت و کرازینسکی بود. بازی بلانت در نقش مادری که تحت فشاره خیلی پراحساس بود و تو ذهنم موندگار شد. اینکه چطور سکوت به عنوان یه عنصر داستانگویی استفاده شده بود، باعث شد هر صحنه مهم بشه. باید بگم تو صحنههای حساس نفسم رو تو سینه حبس کرده بودم که نشوندهنده کارگردانی و فیلمنامه خوبه. در کل، این فیلم با اضافه کردن عناصر عشق و فداکاری، مفهوم عمیقتری نسبت به فیلمهای ترسناک معمولی داره. باعث شد به این فکر کنم که چقدر به تعامل و حس کردن همدیگه نیاز داریم، حتی اگه کلمهای نگیم. به هر کسی که دنبال هیجانه پیشنهادش میکنم.
2024-11-01