کینگزمن
در سالهای آغازین قرن بیستم، آژانس کینگزمن شکل میگیرد تا در برابر گروهی که قصد دارند با به راه انداختن جنگی بزرگ میلیونها نفر را به کام مرگ بکشانند، ایستادگی کند.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Matthew Vaughn ژانر: Action، Adventure، Thriller نویسندگان: Matthew Vaughn، Karl Gajdusek، Mark Millar امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بعد از اینکه اکران فیلم چند بار از تاریخ برنامهریزی شدهاش در نوامبر ۲۰۱۹ عقب افتاد، بالاخره متیو وان (Matthew Vaughn) نویسنده و کارگردان، سومین قسمت از سری فیلمهای «کینگزمن» را با نام «The King’s Man» روانه سینماها کرد. این بار داستان فیلم به عقب برمیگرده و ریشههای این انجمن رو نشون میده که هدفش حفظ صلح و حل مناقشات جهانی قبل از بالا گرفتن اونهاست. در اروپای پیش از جنگ جهانی اول، اورلاندو آکسفورد (Ralph Fiennes) که یک صلحطلب ثروتمنده، بعد از مرگ تراژیک همسرش در یک ماموریت صلیب سرخ، سعی میکنه پسرش کنراد (Harris Dickinson) رو به تنهایی بزرگ کنه. وقتی جنگ شروع میشه، کنراد اصرار داره که اعزام بشه و بجنگه، اما پدرش جلوی این کار رو میگیره چون نمیخواد پسرش با وحشتهای جنگ روبرو بشه. همزمان، یک گروه مخفی در حال توطئه برای شروع جنگ و دستکاری نتایج اون هستن و یکی از مامورهاشون به اسم راسپوتین (Rhys Ifans) به خاطر نفوذی که روی تزار روسیه داره، نقش پررنگی ایفا میکنه. با گذشت سالها و ادامه جنگ، کنراد و اورلاندو در مقابل هم قرار میگیرن و هر کدوم به سمتی کشیده میشن که زنجیرهای از اتفاقات رو رقم میزنه و سرنوشت دنیا رو به خطر میندازه.
فیلم نسبت به دو قسمت قبلی کمی خویشتندارانهتر عمل کرده، اما سکانسهای اکشن وقتی از راه میرسن، واقعاً سرگرمکننده هستن و همون ترکیب طنز و خشونتی رو دارن که این سری بهش معروفه. تیم بازیگری عالیه و نحوه استفاده از وقایع تاریخی با یک دیدگاه متفاوت، واقعاً به جذابیت فیلم اضافه کرده. فیلم طنز خوبی داره اما زمان زیادی رو هم صرف شخصیتپردازی و توضیح داستان میکنه که باعث شده بین صحنههای اکشن فاصلههای طولانی بیفته، ولی داستان درگیرکننده و شخصیتها باعث میشن تا آخر مشتاق بمونید. این فیلم به خوبی راه رو برای ماجراجوییهای بیشتر در خط زمانی پیشدرآمد باز میکنه و به نظر میرسه مسیر آینده فیلمها همین باشه؛ مسیری که کاملاً جواب میده چون فیلم همون چیزی رو ارائه داد که طرفدارها از این سری انتظار داشتن. ۴ ستاره از ۵.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم در نهایت به اثر خیلی عجیبی تبدیل شد، البته نه از نوع خوبش. عجیب بودنش از این جهت بود که من بالاخره با نمرات منتقدهای اون سایت افتضاح و «ووک» و بیخود یعنی راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) موافق شدم که این فیلم اصلاً خوب نیست. اینکه من با اون سایت زباله موافق باشم، واقعاً اتفاق نادریه. اگه به عنوان یک فیلم مستقل بهش نگاه میکردم شاید نمره بالاتری میدادم، اما به عنوان فیلمی از فرنچایز کینگزمن، باید بگم که ناامیدکننده بود. لحن فیلم با بقیه کینگزمنها خیلی فرق داره و خیلی تاریک و غمزدهست. داستان که تاریخ جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه رو برداشته و همه چیز رو از نو نوشته، واقعاً مسخرهست. داستان دو تا کینگزمن قبلی شاهکار نبودن، اما این بازنویسی تاریخ کلاً غلطه؛ مخصوصاً وقتی با وقایع تاریخی بازی میکنید که باعث بیشترین رنج و عذاب در تاریخ مدرن شدن. اون «باحال بودن» دو فیلم قبلی تقریباً از بین رفته. نمیتونم بفهمم فیلم میخواست جدی باشه یا کمدی، چون در هر دو مورد شکست میخوره. محافظت بیش از حد دوک آکسفورد از پسرش و صلحطلبیش در بیشتر طول فیلم واقعاً خستهکننده بود. اتفاقی که آخرش برای پسرش افتاد قابل پیشبینی بود، اما جوری انجامش دادن که انگار فقط میخواستن روی اعصاب مخاطب راه برن. واقعاً کلافهکننده بود. بعد هم که راسپوتین رو داریم؛ کل بخش راسپوتین بین لودگی و چندشآور بودن در نوسان بود. خدمتکار/پرستار دوک بخش خوبی بود، هرچند بازیگرش خیلی برای این نقش مناسب نبود. در ضمن، این ایده «شبکه خدمتکاران خانگی» هم اصلاً باورپذیر نبود. چند تا صحنه اکشن داشت که بد نبودن، مخصوصاً اواخر فیلم که دوک بالاخره به خودش اومد و این چرت و پرتهای صلحطلبی رو کنار گذاشت. البته صحنههای جنگ جهانی رو جزو اکشنهای خوب حساب نمیکنم؛ چون فقط غمانگیز، ناراحتکننده و گاهی غیرواقعی و مسخره بودن. در کل این فیلم اصلاً شبیه دو تای قبلی نبود و اصلاً ازش خوشم نیومد. تماشاش لذتی نداشت و همونطور که گفتم بیشتر وقتها فضای سنگین و غمگینی داشت. چون از وقایع منتهی به جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه استفاده کرده بود، فقط شاهد یک سری شکست فاجعهبار پشت سر هم بودیم. تنها نکته مثبت فیلم همون آخرش بود که دوک آکسفورد آژانس کینگزمن رو تاسیس کرد. با خوندن خلاصه داستان آدم فکر میکنه فیلم درباره ساخته شدن کینگزمنه و من امیدوار بودم بیشتر فیلم درباره خودِ شکلگیری آژانس باشه، اما در واقع دو ساعت درام طولانی و گاهی مسخره میبینیم و بعد در کمتر از دو دقیقه، دوک اعلام میکنه که آژانس تاسیس شد. راستش اصلاً اون چیزی نبود که انتظار داشتم.
2022-06-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «The King’s Man» یک اثر تقریباً بیخطر و معمولیه، مگر اینکه مثل راسپوتین «کسلکننده بودن رو توهینآمیز بدونید»؛ اگه اینطوری فکر میکنید، احتمالاً دلتون میخواد از متیو وان (Matthew Vaughn) بابت این فیلم خسارت بگیرید. فیلم بیش از حد طولانیه، اما با این حال نمیتونه یا نمیخواد زمان و فضایی برای کمی منطق پیدا کنه. مثلاً این رو در نظر بگیرید: یک گروه از بریتانیاییها به مسکو میرن تا راسپوتین رو بکشن، چون فکر میکنن نفوذ مخربی روی تزار داره. خب نفوذش مخرب هست، اما این واقعیت رو عوض نمیکنه که راسپوتین نزدیکترین و مورد اعتمادترین مشاور تزاره. آدم انتظار نداره پادشاه روسیه اگه بفهمه یه مشت مامور مخفی انگلیسی دست راستش رو با اون وضع فجیع ترور کردن، خیلی مشتاق ادامه اتحاد با انگلیس باشه. خوشبختانه تزار هیچوقت نمیفهمه، یا حداقل اینطور به نظر میرسه؛ چون صحنهای که بریتانیاییها قتل رو لاپوشانی میکنن و اون رو تصادف جلوه میدن، کلاً غایبه، احتمالاً چون اصلاً نوشته نشده، چه برسه به اینکه فیلمبرداری بشه. با این حال، من از صحنه مرگ راسپوتین خوشم اومد که تمام مدلهای مرگ افسانهایش رو بازسازی کرده بود (یا دقیقتر بگم، همون افسانهای که پرنس فلیکس یوسوپوف ساخته بود)؛ سم، کتک، گلوله و غرق شدن در آب یخزده. راستی این اسپویل نیست؛ اولاً چون وسط فیلم اتفاق میافته (و اینجا «وسط» یعنی هنوز راه خیلی طولانیای در پیشه)، و دوماً چون مرگ افسانهای اون اینقدر معروفه که حتی یک اصطلاح سینمایی هم به نامش ثبت شده. میدونید دیگه چی اسپویل نیست؟ هویت اون مغز متفکر تبهکار پشت سازمان بینام و نشون (که میخواستن دنیا رو به آشوب بکشن). هویتی که برای هر کسی که با «قانون صرفهجویی در شخصیتها» آشنا باشه (قانونی که میگه یک شخصیت به ظاهر فرعی یا بیاهمیت، در نهایت خیلی مهمتر از چیزی که به نظر میرسه از آب درمیآد)، کاملاً واضحه. فقط این رو اضافه کنم که توانایی عجیب شرور داستان برای رفتن از نقطه الف به نقطهای فراتر از حروف الفبا، اون هم فقط به خاطر نیاز فیلمنامه، یک حفره داستانی ایجاد کرده که یک زیردریایی میتونه از توش رد بشه – و واقعاً هم رد میشه!
2022-08-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
راستش انتظار چنین فیلمی رو نداشتم. خیلی تاریکتر از قسمتهای قبلی بود. البته هنوز رگههای طنز رو داشت. واقعاً ازش لذت بردم. خیلی خوب ساخته شده؛ جلوههای ویژه خوب، بازیهای عالی و داستان غافلگیرکننده. هیچ چیز رو اعصابی توش پیدا نکردم، که خب این اتفاق نادریه. به نظرم این بهترین قسمت بین هر سه تا کینگزمن بود.
2023-02-03