پسران بوفالو

GenerationofSwine (منتقد)

عبارت «وسترن اسپاگتی» به ذهن خطور می‌کند، و بعد اصطلاحات «فیلم‌های بهره‌کشی» و «سینمای اکشن هنگ‌کنگ» (که دومی واقعاً باید یک اسم بهتر داشته باشد و احتمالاً هم دارد). اما به هر حال... آن فیلم‌ها همگی به نوعی جذاب هستند. یعنی باحال، مدرن، پر از اکشن، خونین، خشن، سادیستی، نیهیلیستی، و تمام بهترین چیزهایی که سینمای مستقل و خارج از هالیوود می‌تواند ارائه دهد. فیلم «پسران بوفالو» در بخش سرگرمی کمی لنگ می‌زند. اینجا و آنجا لحظه درخشانی می‌بینید، اما همین و بس. داستان هرگز به عمق یک فیلم وسترن نمی‌رسد و اکشن آن هم واقعاً به اندازه چیزی که از یک فیلم اکشن هنگ‌کنگی انتظار دارید، سرگرم‌کننده نیست. به عبارت دیگر، فیلم در بخش اکشن به اندازه کافی زیاده‌روی نمی‌کند تا واقعاً تأثیرگذار باشد و از طرفی آنقدر به یک وسترن موج نو و کاملاً نیهیلیستی تبدیل نمی‌شود که به دل بنشیند. فیلم سعی می‌کند همه‌چیز را با احتیاط پیش ببرد و لحظات شگفت‌انگیزی که ارائه می‌دهد چیزهایی هستند که قبلاً در هر دو ژانر دیده‌ایم، بدون اینکه جذابیت یک کلیشه ژانر را داشته باشند.