The Toll

CinemaSerf (منتقد)

من معمولاً طرفدار فیلم‌های ولزی هستم. آن‌ها معمولاً در خنداندن من عالی عمل می‌کنند و خودشان را هم اصلاً جدی نمی‌گیرند. خب، این یکی اصلاً این‌طور نیست! مایکل اسمایلی («برندان») در یک کانکس عوارضی دورافتاده در غرب ولز کار می‌کند که به زور روزی سه چهار تا ماشین از آنجا رد می‌شوند. واقعاً چرا کسی باید چنین شغل خسته‌کننده‌ای بخواهد؟ خب، یک پلیس محلی به نام «کاترین» (با بازی آنس الوای) یک شب به باجه او می‌رسد و برندان شروع می‌کند به توضیح دادن درباره گذشته نسبتاً دارک و مجرمانه‌اش، و خیلی زود غرق در داستانی با فرمت فلاش‌بک می‌شویم که شامل آدم‌ربایی، قتل و سرقت مقداری قطره چشم است! عناصر کمدی فیلم، که البته کم‌وبیش وجود دارند، برای چند دقیقه لبخندی به لب می‌آورند، اما این روند نمی‌تواند ۸۰ دقیقه دوام بیاورد و فیلم خیلی زود نفس می‌برد و از رونق می‌افتد. ایوان ریئون اصلاً به اندازه کافی استفاده نشده، و موسیقی متن به ما امیدی از یک پایان‌بندی را می‌دهد که هرگز از آب در نمی‌آید. دیالوگ‌ها گاهی بی‌جهت تند و زمخت هستند، دیگر هیچ شوک یا ارزش سرگرم‌کننده‌ای در آن وجود ندارد؛ ما دیگر همگی نسبت به این چیزها بی‌حس شده‌ایم. مشخص است که این فیلم حاصل عشق و علاقه مت رد و رایان هوپر است، و حدس می‌زم این همان دست فیلم‌های کم‌بودیجه‌ای است که BFI (بنیاد فیلم بریتانیا) باید بودجه‌اش را تأمین کند؛ اما فقط صبر کنید تا پای فیلم به صفحه تلویزیون و خانه‌ها باز شود. واقعاً هیچ نیازی نیست که این را در سینما تماشا کنید.