نا معلوم افراد 2

mansabT (منتقد)

بخواهم صادق باشم، به خصوص با دیدن تریلرها، انتظار زیادی از این فیلم نداشتم. اصلا فکر نمی‌کردم این‌قدر سرگرم شوم و در بیشتر مدت فیلم با صدای بلند بخندم. تریلرها و حتی آهنگ‌ها حقیقتاً حق مطلب را درباره فیلمی ادا نکردند که فیلم‌نامه‌ای محکم دارد و آن‌قدر خوب فیلم‌برداری شده که گاهی یادتان می‌رود دارید یک فیلم پاکستانی تماشا می‌کنید. این فیلم قطعاً نقاط قوتش خیلی بیشتر از نقاط ضعفش است. شخصیت‌پردازی سه قهرمان اصلی فوق‌العاده است، تعاملات آن‌ها (در بیشتر مواقع) لذت‌بخش است و برخی دیالوگ‌ها به شکل عجیبی زیرکانه هستند. فهد مصطفی، محسن عباس حیدر و جاوید شیخ از همان سکانس‌های اول کاملاً در نقش‌هایشان نشسته‌اند و در این دنباله، نسخه بهتری از نقش‌های قبلی‌شان ارائه داده‌اند. کاراکتر شکیل (با بازی جاوید شیخ) قطعاً از همه آن‌ها لذت‌بخش‌تر است. چیزی که من واقعاً عاشقش شدم این بود که فیلم یک کمدی تمام‌عیار و روده‌برکننده است. نویسنده‌ها اصلاً خودشان را کنترل نمی‌کنند، البته گاهی اوقات هم زیاده‌روی می‌کنند. با این حال، یک جنبه فیلم که برای من جذاب نبود و اصلاً هم نیازی به آن نبود، استفاده بیش از حد از الفاظ ركيك است؛ کلمه F (هرچند سنسور شده) چندین بار به کار رفته و کلی صحنه دیگر وجود دارد که در آن‌ها جوک‌های بی‌مزه بی‌دلیل اضافه شده‌اند. طنز توالت‌محور شما را یکی دو بار معذب می‌کند، اما کلی صحنه هم وجود دارد که قابل تحمل و حتی خنده‌دار هستند! داستان فیلم هم غیرقابل پیش‌بینی است، نویسنده‌ها نمی‌توانستند داستانی سرگرم‌کننده‌تر و محکم‌تر از این به بینندگان بدهند. البته منطقی نیست؛ چون این یک فیلم کمدی است، بنابراین فکر می‌کنم منصفانه نیست که تک‌تک جزئیات ریز را با ترازوی منطق بسنجیم! باید بگویم این یکی از معدود فیلم‌های پاکستانی است که داستانی محکم و حساب‌شده دارد که کاملاً با فضای فیلم همخوانی دارد. مثل بقیه فیلم‌های نوشته شده توسط نبیل قریشی و فِزا علی میرزا، این یکی هم سختی‌ها و مصائب آدم‌های معمولی، به‌ویژه ساکنان کراچی را برجسته می‌کند، اما فیلم‌نامه در کل برای هر بیننده پاکستانی ملموس است زیرا مشکلات هر پاکستانی یکسان است. فیلم به مسئله اختلاف طبقاتی و کلی موضوع دیگر می‌پردازد. دیدن دوباره مرینا خان روی پرده بزرگ سینما پس از مدت‌ها واقعاً لذت‌بخش بود. نیر اعجاز در نقش سلطان البقلاوه بی‌نظیر است؛ این باید یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های او باشد. سلیم معراج و بازیگری که نقش همراهش را بازی می‌کرد، در نقش‌های خود واقعاً عالی بودند. «افراد ناشناس ۲» را به راحتی می‌توان فیلمی مفرح و در عین حال به‌طرز چشمگیری «شیک» توصیف کرد که از نظر بصری فوق‌العاده خیره‌کننده است. بزرگ‌ترین ضعف فیلم این است که نتورست بازیگران زن بااستعدادش را به طور مؤثر در داستان جای دهد. مثل فیلم‌های «بازیگر قانونی» (Actor In Law) و «افراد ناشناس»، این فیلم هم شخصیت‌های زن را به پس‌زمینه می‌راند و آن‌ها را به درستی در داستان ادغام نمی‌کند. این موضوع به خصوص ناراحت‌کننده است چون هانیا عامر و عروه حسین هر دو بازی‌های درخشانی ارائه داده‌اند، حتی با وجود اینکه به شخصیت‌هایشان بهای کافی داده نشده است. حتی هر دو بازیگر از آهنگ‌ها حذف شده بودند که به نظرم اصلاً عادلانه نبود، چون آن‌ها حق داشتند زمان بیشتری روی پرده باشند. به جای اینکه موزیک ویدیو با حضور صدف کانوال را نشان دهند، آن‌ها می‌توانستند بخشی از آهنگی باشند که به نوعی داستان را جلو می‌برد. آهنگ «Chal Hug Ley» هم ناامیدکننده بود چون دخترهای توی مایو نمی‌توانستند برقصند و ظاهراً قرار بود بدن‌های برهنه‌شان تنها جذابیت باشد. من حداقل در این زمینه از کارگردانی مثل نبیل قریشی انتظار بهتری داشتم. عروه حسین خیلی خوب می‌رقصد و مطمئنم هانیا عامر هم اگر به او فرصت داده می‌شد می‌توانست مهارت‌های رقصش را نشان دهد. آهنگ‌ها و نحوه فیلم‌برداری آن‌ها بزرگ‌ترین ناامیدی فیلم بود. در مجموع، من به این فیلم امتیاز ۳.۵ از ۵ می‌دهم و آن را به هر کسی که با چند جوکِ بی‌مزه‌تر مشکلی ندارد، پیشنهاد می‌کنم. این فیلم شما را می‌خنداند، به‌خصوص اگر آن را با یک دوست تماشا کنید. حتی با وجود چند ضعف، سالن سینما را با لبخند ترک خواهید کرد چون NMA 2 قطعاً یک فیلم سرگرم‌کننده است. استایل، گریم و فیلم‌برداری به این فیلم ظاهری خاص و مدرن بخشیده‌اند. خلاقیت نبیل قریشی در خیلی از سکانس‌ها بازتاب یافته و من به‌خصوص سکانس قبل از میان‌پرده (ساعت) را خیلی دوست داشتم. موسیقی متن هم بسیار چشمگیر است. این فیلم طعم کاملاً متفاوتی نسبت به PNJ دارد، بنابراین اگر از یکی لذت بردید، حتماً باید آن یکی را هم تماشا کنید. کسانی از شما که مثل من توالت فرنگی طلا را پس‌زننده می‌دیدید، بروید این فیلم هم ببینید، ناامید نخواهید شد! پشت آن توالت فرنگی خیلی بیشتر از چیزی است که به چشم می‌آید.