Kingdom of Us

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 6

تماشای این فیلم تجربه عجیب و جالبی بود؛ فیلمی که تلاش‌های یک خانواده پرجمعیت رو برای کنار اومدن با عواقب طولانی‌مدت خودکشی پدرشون به تصویر می‌کشه. داستان از طریق یه سری ویدیوهای پیوسته به سبک خاطره‌نویسی تصویری روایت می‌شه که از این شش خواهر و یک برادر گرفته شده. توی این ویدیوها می‌بینیم که چطور مادر خانواده، ویکی (Vikie)، با شرایط کنار اومده و بچه‌ها رو بزرگ کرده؛ بچه‌هایی که به طرز شگفت‌انگیزی با شرایط سازگار شدن. اونا توی یه خونه بزرگ روستایی زندگی می‌کنن که پر از یادگاری‌ها و فیلم‌های خانگی قدیمی و بی‌پایانه؛ نقاشی‌ها و نامه‌هایی که به هر کدومشون این فرصت رو می‌ده تا درباره خاطراتی که از پدرشون دارن (البته اونایی که واقعاً یادشونه) صحبت کنن؛ بعضی‌ها با دلسوزی بیشتر و بعضی‌ها کمتر، و در عین حال با همدیگه تعامل داشته باشن.

شاید دقیقاً همین‌جا بود که کمی به ماجرا شک کردم؛ مخصوصاً وقتی رسیدیم به بخش گفتگوهای پسر ۱۶ ساله با مادرش درباره عشق واقعی و رابطه داشتن با دوست‌دخترش که کلاً پنج دقیقه بود می‌شناختش! همه‌چیز کم‌کم زیادی برای دوربین‌ها ساختگی به نظر می‌رسید. حتی قهر و آشتی‌ها — که واقعاً فقط از یکی از دخترها سر می‌زد — انگار طراحی شده بود تا توجه ما رو جلب کنه. این سرک کشیدنِ کنجکاوانه به زندگی اونا، کم‌کم داشت به چیزی بسیار مزاحم‌تر و غیرواقعی‌تر تبدیل می‌شد. انگار داشتیم یه مستند ۹۰ دقیقه‌ای از نسخه واقعی خانواده «والتون‌ها» تماشا می‌کردیم، با تمام اون ملودرام‌های کلیشه‌ایِ آشتی کردن، دعوا کردن و جلو رفتن با زندگی.

قطعاً برای این زن کار راحتی نبوده که چنین بچه‌های پرانرژی و متفاوتی رو بزرگ کنه، اما شاید اگه فیلم رو به ۴۰ یا ۵۰ دقیقه خلاصه می‌کردن، کمتر شک می‌کردم که بخش زیادی از این رفتارها صرفاً بازی جلوی دوربین بوده. فیلم جالبیه و جاهایی هم واقعاً آدم رو تحت تاثیر قرار می‌ده، اما در نهایت من رو کاملاً متقاعد نکرد.

2026-08-09