The Almond and the Seahorse

CinemaSerf (منتقد)

سلین جونز اینجا واقعاً گل کاشته و با یه بازی گیرا و حساب‌شده در نقش «جو» دوست‌داشتنی تحسین‌ها رو به خودش جلب می‌کنه. جو که همسر «سارا» (با بازی ریبل ویلسون) هست، از نوعی فراموشی پیش‌رونده رنج می‌بره که ممکنه خیلی زود باعث بشه اصلاً یادش نیاد سارا کیه. سارا با وجود دلسوز بودنش، داره توی این زندگی فرسایشی، عذاب‌آور و تکراری دست‌وپا می‌زنه و از طریق دکترشون، «فالمر» (میرا سیال)، که یه جور واسطه به حساب میاد، با افراد دیگه‌ای آشنا می‌شیم که روابط و زندگیشون به خاطر زوال مغزی مشابهی داره نابود می‌شه. ظاهراً اسم فیلم از دو بخش مغز گرفته شده که شکل مشابهی دارن و به حافظه مربوط می‌شن؛ فیلم برای مدتی نگاهی واقعاً تأثیرگذار به نحوه مواجهه آدما با این بیماری غریب و دردناک داره. کسایی که درگیر این بیماری می‌شن دلتنگ چیزی که هرگز نداشتن نمی‌شن، در نتیجه این اطرافیانشون هستن که روزبه‌روز بیشتر مجبور می‌شن با زندگی‌ای کنار بیان که نقشی کاملاً متفاوت از اون چیزی که انتظارش رو داشتن بهشون تحمیل کرده.

اما جدا از تلاش واقعاً تأثیرگذار جونز، بقیه فیلم فیلم‌نامه واقعاً ضعیفی داره و مدام به بیراهه می‌ره. بُعد جنسی دادن به رابطه بین «سارا» و «تونی» (شارلوت گنزبور) که پارتنر طولانی‌مدتش که یه نوازنده ماهر ویولنسل بوده بستری شده، شاید می‌خواسته نیازی به تنوع و امید رو بین اطرافیان نشون بده، ولی خیلی زود فروکش می‌کنه و هیچ کمکی به داستان نمی‌کنه. شخصیت‌پردازی بدبینانه و سرد دکتر «فالمر» که ممکنه خودش هم درگیر مشکلاتی باشه، اون‌قدر فاقد حس همدردیه که باورش برام خیلی سخت بود. چندتایی ایده تأمل‌برانگیز توی فیلم پیدا می‌شه، ولی ویلسون اصلاً بازیگری نیست که تماشاش روی پرده جذاب باشه. کل اثر به جای اینکه از دل شخصیت‌ها درد و استیصال رو نشون بده، بیش از حد به سیگار کشیدن‌های نمایشی و حس ترحم درونی خود مخاطب متکی شده. فیلم بیشتر اوقات روی لبه تیغ حرکت می‌کنه و در نهایت واقعاً ناامیدکننده‌ست.