Behind You

tmdb28039023 (منتقد)

فیلم «پشت سر تو» رگه‌هایی از فیلم‌های «جن‌گیر»، «بازی بچگانه»، «نشانه‌ها» و حتی «بیتل‌جوس» را در خودش دارد، اما تا جایی که من می‌دانم، این اولین فیلم ترسناکی است که در آن یک روح شرور با کره بادام‌زمینی متوقف می‌شود؛ و این چیزی است که چه خوب و چه بد، هر روز جایی نمی‌بینید. اولیویا (با بازی ادی میلر) و کلیر (با بازی الیزابت برکنر) دو خواهر جوان هستند که مادرشان به تازگی در یک سانحه نامشخص مرده و پدرشان هم ظاهراً رفته سیگار بخرد و دیگر برنگشته است. در نتیجه، این دو دختر به خانه عمه عجیبشان، بث (با بازی جان بروبرگ) فرستاده می‌شوند؛ عمه‌ای که ممکن است خواهر دیگرش (یعنی نه مادر دخترها، بلکه آنجلیا) را در ماجرایی مربوط به ۴۰ سال پیش کشته باشد یا نکشته باشد. عمه بث قانون‌های زیادی دارد که مهم‌ترینشان این است که نبوده به زیرزمین بروید. این کار البته کاملاً نتیجه عکس می‌دهد و نمونه‌ای از چیزی است که می‌توانیم آن را «اثر ریش‌سیاه» بنامیم؛ وقتی به کسی هشدار می‌دهید که نباید وارد یک اتاق خاص شود، دقیقا همان اولین کاری است که انجام خواهد داد. این اولین اشتباه عمه بث است.

دلیل اینکه رفتن به زیرزمین ممنوع است، این است که خانه توسط یک روح تسخیر شده که با سه بار تکرار کردن یک ور وردنه در جلوی آینه آزاد می‌شود (این روح محترم زحمت کشیده و کلمات کابالایی را روی گرد و غباری که روی آینه‌ها را پوشانده، نوشته است). حالا تمام سطوح بازتابنده خانه در زیرزمین نگهداری می‌شوند، منظورم فقط یک آینه کوچک نیست، بلکه کلی آینه بزرگ و غول‌پیکر است. این دومین و بزرگترین اشتباه عمه بث است. اگر شما جای عمه بث بودید چه می‌کردید؟ الف) تمام آینه‌های خانه را خرد می‌کردید یا ب) آن‌ها را خیلی شیک و مرتب در یک جا نگه می‌داشتید؟ اول اینکه، او شگرد شیطان را بهتر از هر کس دیگری می‌داند («در اول آینه است، در دوم ذهن است، در سوم بدن است»). دوم اینکه، هیچ‌کدام از دانش‌های باستانی و به همان اندازه راحتش به او نمی‌گویند که نمی‌تواند با یک چکش به جان آینه‌ها بیفتد، حتی با وجود خطر صدها سال بدشانسی.

اما خب، اگر همه چیز این‌قدر ساده بود که فیلمی ساخته نمی‌شد (کاش این‌قدر خوش‌شانس بودیم). خلاصه اینکه، «پشت سر تو» نه خیلی اورجینال است و نه خیلی هوشمندانه، نه خیلی خوب است و نه خیلی بد، اما حداقل کوتاه‌ است؛ ۸۶ دقیقه فیلم متوسط برای مواقعی که هیچ کار بهتر (یا بدتری) برای انجام دادن ندارید.