Riddle of Fire

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم من رو یاد کارهای بنیاد فیلم کودکان بریتانیا (Children's Film Foundation) انداخت. کل داستان حول محور ماجراجویی‌های سه تا بچه می‌چرخه که با تفنگ‌های پینت‌بال مجهز شدن و دارن با دقت نقشه می‌کشن تا به یه انبار که توش کنسول‌های بازی هست دستبرد بزنن. اونا موفق می‌شن یکی از کنسول‌ها رو بلند کنن و بیارن خونه، اما اونجا می‌فهمن که تلویزیون رمز عبور می‌خواد! برای این کار به مادرشون نیاز دارن که بالا تو تختخواب افتاده و آنفولانزا گرفته. اونا بالاخره مادرشون رو راضی می‌کنن که اگه براش یه پای زغال‌اخته بخرن، رمز رو بهشون بده. مشکل کجاست؟ خب، قنادی‌ها پای زغال‌اخته ندارن و قناد هم رفته تعطیلات. بعد تصمیم می‌گیرن خودشون یکی درست کنن، واسه همین دستور پخت رو از زیر زبون «خانم سیلیا» (کالین باوم) بیرون می‌کشن و می‌رن سوپرمارکت تا مواد لازم رو «قرض» بگیرن. آخرین و حیاتی‌ترین ماده یعنی تخم‌مرغ‌های خال‌خالی، درست جلوی چشمشون توسط «رد‌رای» (چارلز هالفورد) دزدیده می‌شه. اونا هم کوتاه نمیان و تعقیبش می‌کنن تا تخم‌مرغ‌ها رو پس بگیرن، اما متوجه می‌شن که اون عضو یه باند به رهبری «آنا-فریا» (لیو تیپتون) هست؛ یه جور جادوگر که کمر به قتل «شاهزاده جنگل» (یه گوزن بزرگ و باشکوه) بسته. خوشبختانه برای سه تفنگدار ما، دختر اون جادوگر یعنی «پتال» (لورلی اولیویا موت) یواشکی وارد این سفر شکار شده و خیلی زود این چهار تا بچه دارن از تمام هوش و ذکاوتشون استفاده می‌کنن تا نقشه‌های مادرش رو نقش بر آب کنن و در عین حال اون تخم‌مرغ کمیاب رو هم برای پای زغال‌اخته به دست بیارن!

بازی این چهار تا بچه واقعاً جذاب و دلنشینه؛ «آلیس» (فیبی فرو - که شاید بشه گفت یه جورایی شبیه نسخه جوون آنا وینتور هست) رهبری گروه رو به عهده داره، «موت» از نقشش به عنوان یه مینی‌جادوگر بازیگوش لذت می‌بره و «جودی» (اسکایلر پیترز) هم که کلاً صحنه رو مال خودش می‌کنه. اون از همه کوچیک‌تره و از همه هم بامزه‌تر و سرگرم‌کننده‌تره. نویسندگی فیلم به شکل عجیبی زبان امروزی رو با اصطلاحات جالب و قدیمی به سبک دوران شاه آرتور ترکیب کرده؛ مثلاً کی آخرین بار شنیده یه بچه (یا اصلاً هر کسی) از کلماتی مثل "scurries" استفاده کنه؟ داستان فیلم بعضی جاها یکم آشفته می‌شه و پایانش هم یکم سرهم‌بندی‌شده و بیش از حد راحت به نظر می‌رسه، اما من واقعاً از این ماجراجویی پرانرژی و پر از شور و شوق که رگه‌هایی از جادو و یه پیام زیست‌محیطی ملایم هم داشت، لذت بردم.