La Fille au bracelet

CinemaSerf (منتقد)

من معمولاً در درام‌های دادگاهی فرانسوی نوعی رهایی از تشریفات خشک و احترام‌های مرسوم می‌بینم که خیلی تازه و جذاب است. این به آن معنا نیست که همه‌چیز به امان خدا رها شده، بلکه بالا و پایین شدن شهادت‌ها و دخالت وکلا به نظر من بسیار بیشتر به رسیدن به یک حکم دقیق کمک می‌کند. «لیز» (ملیسا ورس) به اتهام قتل بهترین دوستش «فلورا» احضار شده است. فلورا شب قبل در تختخوابی که با هم به اشتراک گذاشته بودند، با ضربات متعدد چاقو پیدا شده است. دادستان (آنیس دموستیه) ادعا می‌کند که لو رفتن یک ویدئوی خصوصی از «لیز» و دوستشان «ناتان» (میکائیل هالیمی) انگیزه این خشونت بوده، اما او این موضوع را رد می‌کند. هرچه تحقیقات جلوتر می‌رود، متوجه می‌شویم که هیچ‌چیز ساده نیست. معلوم می‌شود «لیز» دختری فعال از نظر جنسی است و دادگاه کم‌کم از ارزیابی گناه یا بی‌گناهی او، به سمت قضاوت درباره جوانی، هرزگی، اخلاقیات و رفتارها تغییر مسیر می‌دهد. از این نظر، فیلم بسیار چالش‌برانگیز است و ورسِ جوان از پس نقش به خوبی برآمده است. او شخصیت را به شکلی متقاعدکننده به تصویر می‌کشد؛ دختری که اعتمادبه‌نفس کمی دارد و حس واقعی و گیج‌کننده‌ای از سردرگمی را به همراه درجه چشمگیری از تسلط بر خود بروز می‌دهد. کاملاً مشخص است که وقتی والدین لیز کمی بیشتر از خطاهای دخترشان باخبر می‌شوند، آن‌ها هم باید با دیوهای درون خود روبه‌رو شوند – و گاهی از خود می‌پرسید که آیا پدرش «برونو» (روشدی زم) واقعاً کاملاً به بی‌گناهی او مطمئن است یا خیر. آنی مرسیه نیز در نقش وکیل مدافع دختر بسیار خوب ظاهر می‌شود و سبکی بسیار کمتر تهاجمی نسبت به دادستان ارائه می‌دهد. در طول نود دقیقه فیلم، با یک درام بسیار مناسب روبه‌رو هستیم که نه تنها از شما می‌پرسد به چه کسی باور دارید، بلکه این سوال را هم مطرح می‌کند که شما خودتان در آن سن و سال چطور بودید؟ خودِ دادگاه شاید کمی ضعیف به نظر برسد، اما فیلم به عنوان بستر نمایشی برای بازی پرجزئیات ملیسا ورس ارزش دیدن دارد.