Tinta Bruta

CinemaSerf (منتقد)

هرچند داستان فیلم توی جنوب برزیل اتفاق می‌افته، ولی راحت می‌تونست هر جای دیگه‌ای از دنیا باشه؛ جاهایی که نسل جدید جوون‌ها بیشتر زندگی اجتماعیشون رو توی اینترنت می‌گذرونن. «پدرو» (با بازی شیکو منگات) یکی از همین جوون‌هاست که با رقصیدن جلوی دوربین برای مشتری‌هایی که پول می‌دن و مالیدن رنگ‌های نئونی به بدنش، درآمد خیلی خوبی داره. اون از رقص‌های خصوصی هم بدش نمیاد - کافیه از کاربر «چشم‌چران متاهل» بپرسید! اما یه ملاقات واقعی تو دنیای واقعی ممکنه همه‌چیز رو برای این پسر گوشه‌گیر عوض کنه. «لئو» (با بازی برونو فرناندز) یه رقصنده مشتاقه که خیلی زود ویدیوهای تند و تیزترش و البته تختخوابش رو با پدرو شریک می‌شه. مشکل پدرو اینه که گذشته تلخ و دردناکی داره که داره پاش رو به دادگاه می‌کشونه و همین موضوع ممکنه مانع این بشه که بتونه به دوست جدیدش اعتماد کنه. با اینکه ریتم فیلم خیلی کنده، ولی این کندی به منگات فرصت می‌ده تا به بهترین شکل نقش یه جوون تنها رو بازی کنه که مهارت‌های اجتماعیش رو از دست نداده، بلکه اصلاً از اول هم نداشته. اون دنبال یه چیز ناملموس می‌گرده و این جستجو اون رو به بن‌بست‌های عاطفی مختلف و حتی موقعیت‌های خطرناک می‌کشونه، اما انگار تنها کاری که بلده اینه که روح آسیب‌پذیرش رو عریان کنه. پدرو تن‌فروشی نمی‌کنه، بلکه از بدنش به عنوان جایگزینی برای جلب محبت استفاده می‌کنه؛ این موضوع توی فیلم خیلی تاثیرگذار نشون داده شده، جایی که می‌بینیم چطور یه آدم با ترس‌ها و خواسته‌هاش کلنجار می‌ره - اونم بدون هیچ‌گونه فیلتر صورتی یا پایان خوش کلیشه‌ای، وسط کلی تصویرسازی‌های هنری و جذاب.