Tagaru

Bhargavi Chandrashekar (منتقد)

چند وقت پیش اشاره کرده بودم که «تاگارو» پرتابی بی‌نقص برای dhananjaya (دحاننجایا) خواهد بود تا او را وارد لیگ بزرگ بازیگران کند. استعداد فوق‌العاده‌اش یا کمتر دیده شده بود یا اصلاً به چشم نیامده بود. سوری، کارگردانی است که شخصیت‌ها را خوب می‌شناسد و دحاننجایا را کاملاً مناسب نقش «دالی» در این فیلم جدیدش یعنی تاگارو انتخاب کرد و نتیجه‌اش هم بسیار تأثیرگذار شد؛ آیا او یک شرور-ستاره جدید را به سینمای کانادا (کاندادا) معرفی کرده؟ البته باید مراقب بود که دحاننجایا کلیشه‌ای نشود، چون او پتانسیل ستاره شدن را دارد و اگر کارگردانان کاربلد در آینده از استعدادش درست استفاده کنند، با جهش‌های بلندی جلو خواهد رفت. برای هر دوی آن‌ها، تاگارو نهمین فیلم کارنامه کاری‌شان بود و اولین همکاری‌شان تبدیل به معدن طلا شد.
برای سوری، انتخاب چنین بازیگر طراز اولی به همراه گروهی از بازیگران بااستعداد دیگر، یکی از بزرگ‌ترین بردهای دوران کاری‌اش بود. سوری کارگردانی است که توانایی‌های خودش را به خوبی می‌شناسد و با تمام امکانات محدودی که دارد، روی کارش سرمایه‌گذاری زیادی می‌کند. وقتی فیلم «کندسیمپایگه» را ساخت، مجبور شد ملکش را بفروشد تا آن را تهیه‌کند و نتیجه‌اش تجربه‌ای کاملاً تازه برای مخاطبان بود.
داستان تاگارو ساده و خطی است. ماجرای پاکسازی جامعه از طریق نابود کردن گانگسترهای هم‌دسته است، اما آنچه تماشاگر را شگفت‌زده می‌کند، نحوه ارائه موضوع، فیلمنامه، دیالوگ‌های عصاره و بی‌نقص، تدوین تیز و برنده‌مانند و چیدن صحنه‌ها به شکل درهم‌ریخته است که به شدت اوج می‌گیرد و امتیاز بالایی می‌گیرد؛ چیزی که سبک فیلمسازی اوپندرا (Upendra) را به یاد می‌آورد.
سوری با تاگارو دوباره پا به ژانر فیلم‌های گانگستری و دنیای زیرزمینی می‌گذارد. این ژانر از زمان اولین فیلمش نقطه قوت او بوده و هر بار فیلمی در این ژانر می‌سازد، پر از جزئیات و کاوش در جنبه‌های تاریک جامعه است، اما این بار با گذاشتن یک پلیس در دل این ماجرای گانگستری و راه انداختن بازی موش و گربه، استثنا قائل می‌شود.
اگر نیمه اول فیلم پر از کشتار و پاشیدن خون در هر فریم باشد، فعالیت‌های خاکستری دنیای زیرزمینی را به تصویر بکشد و تمام صحنه‌ها را تصادفی بچیند تا مخاطب کمی بی‌قرار شود که چطور این نقاط غیرخطی را به هم وصل کند؛ نیمه دوم سراسر بازی‌های قدرتمند است و اجازه می‌دهد پیرنگ کمی جا بیفتد تا تماشاگر دلایل بی‌قراری نیمه اول را درک کند.
شیواراجکومار (Shivarajkumar) این روزها روی دور برد است. او با فیلم «بنگارا پسر مرد طلایی» طعم موفقیت را چشید، در فیلم «مفتی» اقتدار بی‌نقص خود را به عنوان یک ارباب مواد مخدر تثبیت کرد و حالا با تاگارو در نقش یک پلیس زیرک، با چهره‌ای بی‌حس، دیالوگ‌ها و اکشن‌هایش، نیمه دوم فیلم را کاملاً مال خود می‌کند. در همین حال، دحاننجایا در نقش آنتاگونیست هر بار که روی صفحه ظاهر می‌شود، فضای تصویر را مال خود می‌کند. هر صحنه فیلم به خاطر جذابیت‌های عامه‌پسندانه‌اش با تشویق‌های بلندی روبه‌رو می‌شود. دوئل بین شیوانا و دحاننجایا دیدنی است، و بعد از آن ترکیب واشیشتا و دحاننجایا می‌آید که مکمل یکدیگرند و هر دو با رفتن به درون روح شخصیت‌هایشان، نقش‌آفرینی ترسناکی ارائه می‌دهند. با وجود اینکه شخصیت واشیشتا یعنی «چیت» زیر سایه «دالیِ» دحاننجایا قرار می‌گیرد، باز هم روی پای خود می‌ایستد و حضورش به یاد می‌ماند. باوانا و مانوینتا مناسب هستند، بازیگر کهنه‌کار دِواراج کمتر استفاده شده و شخصیت عمو تأثیرگذار نیست.
فیلم کاملاً به فیلمنامه، دیالوگ‌های کوبنده، تدوین برنده، موسیقی متن تپنده و موزیک پرمحتوایش متکی است. در نقطه مقابل، برخی از صحنه‌های خاکستری می‌توانست حذف شود، داستان کمی محکم‌تر باشد، و صحنه‌های سفر جاده‌ای در نیمه اول می‌توانست دقیق‌تر باشد.
کار خستگی‌ناپذیر بخش‌های فنی کاملاً به چشم می‌آید؛ تشکر ویژه از فیلمبرداری ماهندرا سیمها و تدوین دیپو اس. کومار؛ در حالی که چارانراج با موسیقی و موسیقی متن خود تبدیل به پدیده جدیدی شده است.
سوری پس از ساخت فیلم تحسین‌شده‌ی منتقدان «کادیپودی»، دوباره با شیوانا همکاری کرد و می‌دانست که نه تنها باید انتظارات قبلی را برآورده کند، بلکه باید اثر بزرگتری ارائه دهد؛ و به این ترتیب بزرگ‌ترین بلاک‌باستر دوران کارگردانی‌اش را به خودش هدیه داد. روند او در داشتن پایان‌های باز (کادیپودی - آلپا ویراما، کندسیمپایگه قسمت اول - کگه بنگارا و حالا تاگارو ۲) همچنان ادامه دارد. با این استعدادی که سوری دارد، بهتر است از ژانر دنیای زیرزمینی فاصله بگیرد و ژانرهای دیگری را هم امتحان کند.