10 Things We Should Do Before We Break Up

tmdb28039023 (منتقد)

ابیگیل (با بازی کریستینا ریچی) مادری مجرد و دارای دو فرزند است که پس از یک رابطه یک‌شبه با بن (با بازی همیش لینکلیتر) باردار می‌شود. او پخته و واقع‌بین است؛ در حالی که بن از سندرم پیتر پن رنج می‌برد و مدام حرف‌های بی‌ربط می‌زند (مثلاً تلاش می‌کند او را متقاعد کند سقط جنین کند: «هیچ‌کس کسی رو با سن و سال تو و سه تا بچه‌اش نمی‌خواد»). با وجود این واکنش، ابیگیل همان شبی که خبر را به بن می‌دهد، دوباره با او رابطه برقرار می‌کند؛ شاید فکر می‌کرد از این که هست دیگر نمی‌تواند باردارتر شود! فردا صبح، بن تصمیم می‌گیرد که نه تنها بچه را نگه دارد، بلکه رابطه با او و بچه‌های قبلی‌اش را هم امتحان کند؛ اما این تصمیم بیشتر یک هوس آنی است تا تصمیمی پخته و حساب‌شده؛ بن که به سن ۴0 سالگی نزدیک می‌شود، فکر می‌کند بالاخره یکه‌نشینی و آرام گرفتن همان چیزی است که می‌خواهد، یا حداقل فکر می‌کند باید بخواهد. در عین حال، او سیگنال‌های متناقضی به ابیگیل می‌فرستد و تا حدی زمینه را برای فرار احتمالی‌اش فراهم می‌کند. هر دو در یک چرخه باطل گرفتار می‌شوند که در آن ابیگیل گارد خود را پایین می‌آورد و بن ناامیدش می‌کند؛ بن با خجالت برمی‌گردد و ابیگیل می‌بخشدش و دوباره نمی‌پذیردش. ریچی همچنان به اندازه سی سال پیش که کارش را شروع کرد، توانا و اثرگذار است و این فیلم هم افزوده ارزشمندی به کارنامه متنوع اوست. با این حال، این لینکلیتر است که بازی‌اش را به سطح کاملاً جدیدی ارتقا می‌دهد؛ بازی او آنقدر ظریف است که هنگام تماشای فیلم متوجه تمام جریان‌های زیرپوستی آن نمی‌شوید - تازه وقتی دارم این را می‌نویسم، به ظرایف اجرای او فکر می‌کنم. بن به راحتی می‌تواند یک جامعه‌ستیز باشد (و فکر می‌کنم یکی از شخصیت‌ها در واقع به این احتمال اشاره می‌کند). جذابیت پسرانه و رفتار لاابالی‌اش به راحتی او را در دل ابیگیل و خانواده‌اش جا می‌کند، و عدم بلوغ و بی‌تجربگی‌اش بهترین بهانه برای گندکاری‌هایش است - در حالی که زیرکانه از بارداری ابیگیل، به‌ویژه مهلت سقط جنین، به عنوان نوعی اولتیماتوم همیشگی برای دستکاری روحی او استفاده می‌کند. گالت نیِدهارفِر، نویسنده و کارگردان، از ما نمی‌خواهد که بن را دوست داشته باشیم یا از او متنفر باشیم؛ او حاشیه‌ای از ابهام باقی می‌گذارد، به اندازه‌ای که خودمان قضاوت کنیم (اگرچه لینکلیتر می‌تواند دیوانگی را به طرز متقاعدکننده‌ای تا درجه ۱۱ بالا ببرد، درست مثل کاری که در سریال «رازهایم را به من بگو» از آمازون پرایم انجام داد - نمایشی دیگر از تسلط او بر تنش‌های خاموش). در نهایت، این فیلم (فیلم‌هایی که درباره فهرست‌ها هستند معمولاً بد از آب درمی‌آیند، اما در این مورد عنوان فیلم گمراه‌کننده است) در مورد آنچه پس از «و تا ابد به خوشی زندگی کردند» اتفاق می‌افتد صادق است و همین موضوع به تنهایی ارزش دیدنش را دارد.