Enter the Wild

Wuchak (منتقد)

**_وقتی طبیعت وحشی حالتان را جا می‌آورد_** دو دوست صمیمی، چند زن و یک آشنای مشکوک، پیاده‌روی چهار روزه‌ای را در کوه‌های خشک و خالی «بلو ماونتینز» (Blue Mountains) در غرب سیدنی آغاز می‌کنند؛ جایی که با چالش‌های طبیعت اولیه، دوستی‌های متزلزل و عشق‌های یک‌طرفه روبه‌رو می‌شوند. آیا آن‌ها می‌توانند سالم و زنده برگردند؟ فیلم «ورود به طبیعت وحشی» (Enter the Wild - ۲۰۱۸) درام/ماجراجویانه‌ای است که در مناطق دورافتاده و برهوت شرق استرالیا روایت می‌شود. این فیلم در سنت آثار کلاسیکی مثل «بقا» (Deliverance - ۱۹۷۲)، «کابوس در بیت‌کریِک» (Nightmare at Bittercreek - ۱۹۸۸)، «لبه» (The Edge - ۱۹۹۷)، «صخره سیاه» (Black Rock - ۲۰۱۲) و «دورافتاده» (Backcountry - ۲۰۱۴) ساخته شده، با این تفاوت که از آن‌ها معمولی‌تر است. به عبارت دیگر، این طبیعت بی‌رحم است که نقش «شخصیت منفی» را بازی می‌کند، نه یک‌سری روستایی منحرف، گروه‌های شبه‌نظامی، خرسی مهاجم یا لولوی خوره‌دار با machete (قمه). فرض کنید ساختار آن فیلم‌ها را با رویکرد درام «۳ شب در کویر» (3 Nights in the Desert - ۲۰۱۴) ترکیب کنید، آن‌وقت تصویر درستی از این فیلم خواهید داشت. با وجود برخی ابهامات ناامیدکننده در پرده آخر، کارگردانی حرفه‌ای است، بازی‌ها متقاعدکننده‌اند و فیلمبرداری کوه‌های بلو ماونتینز از ابتدا تا انتها خیره‌کننده است. حضور «الا اسکات لینچ» در نقش پیپا یک امتیاز مثبت است. اگر عاشق طبیعت، پیاده‌روی و درام‌های واقع‌گرایانه هستید، احتمالاً از تماشای این فیلم لذت خواهید برد. اگر به دنبال تهدیدهای ساختگی یا انفجار هر ده دقیقه یک‌بار هستید، سراغش نروید. من پس از تماشا متوجه شدم که این فیلم در واقع همان «پازل میمون» (Monkey Puzzle) است که ده سال قبل (۲۰۰۸) ساخته شده بود. بله، دقیقاً همان فیلم است. اینکه چطور توانستند یک دهه بعد آن را با نام دیگری دوباره اکران کنند، معما بزرگی است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه است و در کوه‌های بلو ماونتینز در نیوساوت‌ولز فیلمبرداری شده است. نمره: B-