پادشاه
هال (Hal) با بازی تیموتی شالامی (Timothée Chalamet)، شاهزادهای سرکش و وارث ناخواسته تخت پادشاهی انگلستان، به زندگی سلطنتی پشت کرده و در میان مردم عادی زندگی میکند. اما وقتی پدر مستبدش میمیرد، هال به عنوان پادشاه هنری پنجم تاجگذاری میکند و مجبور میشود زندگیای را که پیش از این سعی در فرار از آن داشت، بپذیرد. حالا پادشاه جوان باید در میان سیاستهای قصر، هرجومرج و جنگی که پدرش به جا گذاشته، و پیوندهای عاطفی زندگی گذشتهاش - از جمله رابطهاش با نزدیکترین دوست و مربیاش، شوالیه پیر و الکلی، جان فالستاف (John Falstaff) با بازی جوئل اجرتون (Joel Edgerton) - مسیر خود را پیدا کند.
سال انتشار: 2019 کارگردان: David Michôd ژانر: Biography، Drama، History نویسندگان: David Michôd، Joel Edgerton امتیاز: 7.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
همین الان فیلم «پادشاه» رو تموم کردم؛ یه برداشت مدرن از بخشهایی از نمایشنامههای هنری چهارم و هنری پنجم شکسپیر که انگار مخاطب هدفش نسل هزاره (millennials) هستن. همه میدونن که بخش زیادی از هنری پنجمِ شکسپیر بر اساس شنیدههاست، اما سخنرانیهای قبل از نبردش در بارفلور و آگینکورت (ما گروه برادران هستیم) به افسانه تبدیل شدن و هنوز هم جزو مهیجترین سخنرانیهای جنگی دوران ما هستن. در فیلم «پادشاه»، سخنرانی هنری قبل از نبرد آگینکورت اصلاً هیجانانگیز یا الهامبخش نیست، چون یه نسخه آبکی و «از نظر سیاسی درست» (PC) قرن بیست و یکمیه که تحملش برام سخت بود. فیلم، هنری (هال) رو به عنوان یه رهبر صلحطلب و بیمیل نشون میده که جلوی کاترین والوا وا داده. بازی تیموتی شالامی (که آمریکاییه) در نقش هال خیلی امروزی بود و اصلاً قانعکننده نبود. در واقع، اون انگار تمایلی به انجام کارهایی که هنری پنجم واقعی انجام داده بود نداشت. صحنههای نبرد خیلی واقعگرایانه و فیلمبرداری عالی بود، اما... این فیلم هم یه ادای احترام دیگه به نسل هزارهست که شکسپیر و تاریخ رو به لقمههای کوچیک و قابلهضم برای آدمهای حساسِ دوران ما تبدیل میکنه.
2019-11-11
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یه اقتباس نیمبندِ خوبه، اما از سازشهایی که کرده ضربه میخوره. از یه طرف، فقط یه اقتباس دیگه از شکسپیر نیست و مزیتش اینه که نگاه تازهای به متریال داره، اما به هر دلیلی هنوز کلی از المانهای داستانی نمایشنامههای شکسپیر رو با خودش یدک میکشه. در عین حال، با اینکه نویسندگی خوبه، اما ظرافت و شاعرانگیِ یه اقتباس وفادارتر (مثل Hollow Crown) رو نداره. بازیها به نظرم گیرا هستن، مخصوصاً دیدن هنری پنجم به عنوان یه انسانگرای متفکر به جای یه جنگطلب پیروز، جالبه. ایده جالبیه (هرچند شاید غیرتاریخی باشه) و شاید به نوعی تامل در مورد درگیریهای مدرنتر باشه. فیلم در اواخر داستان تفاوت زیادی با پیرنگ شکسپیر پیدا میکنه و سعی داره پروپاگاندای قرن شانزدهمی نمایشنامه رو به بحثی درباره «سیاست واقعگرایانه» (Realpolitik) تبدیل کنه. این در تئوری ایده خوبیه، اما وقتی یه ساعت تمام صرف تمجید از هنری شده، یکم خراب میشه. از نظر فنی هم تحسینبرانگیزه؛ طراحی هنری و فیلمبرداری عالیه، استانداردهایی که از تولیدات نتفلیکس انتظار داریم. در کل، تلاشی که برای نگاه تازه به منبع اصلی شده رو تحسین میکنم، اما ترجیح میدادم به جای نمایشنامهای که قرنها بعد نوشته شده، از خودِ تاریخ الهام میگرفتن.
2022-10-04
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بالاخره فرصتی شد تا تیموتی شالامی رو در یه نقش جدیتر و خشنتر ببینیم. اما متاسفانه اون چیزی نشد که فکر میکردم. تصویرسازی اون از این شخصیت بزرگ تاریخ قرن ۱۵ بریتانیا اصلاً به دلم ننشست. جثهاش طوری بود که انگار یه وعده غذای درست و حسابی میکشتش، چه برسه به یه دشمن خونخوار زرهپوش با تبر! لهجهاش بد نبود، اما هنوز سخت میتونه اون چهره معصوم و «بچه مثبت» خودش رو کنار بذاره و چون مجبوره کل فیلم رو به تنهایی جلو ببره، واقعاً جواب نمیده. حضورهای کوتاه رابرت پتینسون هم مرزهای اغراق رو جابهجا میکنه؛ صحنه آخرش من رو یاد اولین قدمهای «بامبی» در سال ۱۹۴۲ انداخت. عالیه که نتفلیکس بودجه این پروژهها رو میده، اما حقیقت اینه که هیچ پولی نمیتونه جای یه فیلمنامه ضعیف رو بگیره؛ یه جورایی شکسپیرِ «لایت» بود که با چند تا بازیگر معروف و صحنههای نبرد فوقالعاده پر شده بود.
2024-05-30