Made in Chinatown
وقتی یک جوان چینی ساده‌لوح تصمیم می‌گیرد به یک دان در مافیای ایتالیایی تبدیل شود، فیلمی شبیه به «در دردسر بزرگ در چین کوچک» و «میکی بلو آیز» شکل می‌گیرد. اما تنش‌ها بین این دو فرهنگ از قبل بالا است و یک کمیسر فاسد جنایی به نفع هر دو طرف بازی می‌کند. مشخص می‌شود که کسب احترام، یافتن عشق و کشف هویت چندان کار آسانی نیست. او باید راه خود را به سوی قله بجنگد.
سال انتشار: 2021 کارگردان: James Lew, Robert Samuels ژانر: Action، Comedy نویسندگان: Mark V Wiley امتیاز: 3.8نقدها و نظرات
filmguyinsights (منتقد)
این فیلم واقعاً اثر خاصی است. در حالی که به عنوان یک ترکیب از فیلم‌های کونگ‌فو و گانگستری تبلیغ شده، اما در واقع داستانی درباره کنار آمدن با خود واقعی‌مان و همچنین یک داستان عاشقانه است. شخصیت اصلی، «وینی» چاو، یک پسر چینی در نیویورک است که می‌خواهد با یک دختر ایتالیایی قرار بگذارد. خب چرا که نه، درسته؟ اما دختر فقط با آدم‌های مافیایی قرار می‌گذارد، پس او فکر می‌کند برای جلب توجهش، او هم باید یکی از آن‌ها شود. مسئله این است که او نمی‌تواند، و این موضوع تمام دردسرهای بامزه فیلم را رقم می‌زند. همچنین، در میان این همه مرد سرسخت، یک پسر سیاهپوست همجنس‌گرا به نام لارنس حضور دارد که تنها فرد فیلم است که از هویت خودش مطمئن است. او با صدای زیر صحبت می‌کند، عشوه می‌آید، تئاتر بازی می‌کند و سرسخت‌ترین مبارز بین همه آن‌هاست. او موفق است چون از خودش بودن راحت است. وینی اینطور نیست، و به همین دلیل زندگی‌اش به یک آشفتگی تبدیل شده است. سپس آن دو پیرمرد بی‌خانمان بامزه معلوم می‌شود که همگی در ذهن وینی هستند. آن‌ها وجدان او، فرشته و شیطان روی شانه‌هایش هستند که به او کمک می‌کنند خودش را پیدا کند. و با این همه اشاره و تخم‌مرغ‌های شانسی (Easter Eggs) به فیلم‌های کلاسیک مافیایی و کونگ‌فو، به شما می‌گویم که با دیدن برای بار دوم و سوم، این فیلم واقعاً می‌درخشد. این یک اثر لذت‌بخش است که بسیار عمیق‌تر از خنده‌های نگاه اول است.
2021-06-21BigManFan (منتقد)
تا بار دوم که فیلم را ندیده بودم، متوجه تمام اشاره‌های پنهان (Easter eggs) داخلش نشده بودم. خطوط پیچیده‌ای از پدرخوانده، دانی براسکو، رفقای‌خوب، بروس لی، ذن و غیره. تصاویر و وسایل صحنه از فیلم‌های دیگر. نویسنده کار بزرگی در درهم شکستن کلیشه‌ها با شوخی کردن با آن‌ها انجام داده است، نه بازی کردن با آن‌ها. بازیگران نقش‌هایشان را جدی با دیالوگ‌های مسخره بازی کردند. فکر می‌کنم این اولین بار است که این دو ژانر با هم ترکیب شده‌اند و در هسته آن داستانی درباره خودشناسی و عشق قرار دارد. واقعاً خوب است. نمره ۱۰ نمی‌گیرد، اما حتماً به یک اثر کالت کلاسیک و مرجعی برای دانشجویان سینما برای دهه‌های آینده تبدیل خواهد شد.
2021-08-16