הנה אנחנו

CinemaSerf (منتقد)

«آهارون» (با بازی شای آویوی) پیوند عاطفی بسیار عمیقی با پسر اوتیستیکش «اوری» (با بازی نوآم ایمبر) دارد، اما رابطه‌اش با همسرش «تامارا» (با بازی سمادی ولفمن) کاملاً شکرآب و سرد است. پسرشان که حالا کم‌کم به سن مردانگی می‌رسد، کنترل کردنش روزبه‌روز سخت‌تر می‌شود. او جوان شاداب و سرزنده‌ای است، اما هر از گاهی قشقرق به پا می‌کند و رفتارهای تکانشی دارد، طوری که اداره کردن اوضاع تحصیلی‌اش حسابی چالش‌برانگیز شده. بالاخره موفق می‌شوند او را در یک مرکز مخصوص ثبت‌نام کنند، اما وسط راه، این پسر جوان نه حاضر می‌شود به خانه برگردد و نه به آن آسایشگاه پا بگذارد. پدر بر سر یک دوراهی دردناک گیر افتاده؛ از یک طرف دلش می‌خواهد تمام‌وقت پیش فرزندش باشد و از طرف دیگر ته دلش می‌داند که «اوری» برای یادگیری مسائل آموزشی و اجتماعی واقعاً به این محیط نیاز دارد؛ تصمیمی که دل کندن از آن برای کل خانواده مثل یک زجر تمام‌عیار خواهد بود.

آویوی در نقش پدری که انگار مدام دارد روی لبه تیغ راه می‌رود اجرای بی‌نهایت قدرتمندی ارائه داده، اما این ایمبر است که در نقش «اوری» واقعاً دل آدم را می‌برد؛ جوانی دوست‌داشتنی که دارد یواش‌یواش به مردی مستقل تبدیل می‌شود. درست است که از نظر هوش عقلی شرایط نرمالی ندارد، ولی دست‌کمی در اثبات خودش و استقلال‌خواهی‌اش ندارد؛ همین موضوع برای اطرافیانش که با جان و دل بزرگش کرده‌اند چالش درست می‌کند، چون اگر بخواهند زندگی را جلو ببرند باید خودشان را با این تغییرات سازگار کنند.

اوج گیرایی فیلم دقایقی است که فقط این دو نفر در قاب تصویرند؛ هر دو بازیگر عالی توانسته‌اند عمق این رابطه پدر و پسری پر از محبت را نشان دهند، در حالی که گهگاه طنز لطیفی هم چاشنی کار می‌شود. انگار برشی از زندگی واقعی آن‌هاست؛ وارد برهه‌ای از رابطه‌شان می‌شویم و بعد از مدتی هم از آن عبور می‌کنیم؛ به نظرم همین ویژگی به واقعی بودن فیلم اصالت بخشیده. شاید تماشای این اثر گاهی اوقات کار دشوار و سنگینی باشد، اما مطمئناً ارزش دیدن دارد.