Luzifer

BornKnight (منتقد)

فیلم‌های اتریشی سبک بسیار خاص خود را دارند و «لوسیفر» هم از این قاعده مستثنی نیست. ۲۵ درصد درام، ۲۵ درصد تریلر و ۵۰ درصد درام روان‌شناختی فولکلور. این اثر توسط پیتر برونر، فیلمساز (این چهارمین فیلم اوست) و موسیقی‌دان، نوشته و کارگردانی شده است. فیلم همزمان ویژگی‌های یک تمثیل میان معصومیت و خشم را دارد (به‌ویژه خشم که در صحنه‌های خودآزاری دیده می‌شود).

این فیلم به راحتی می‌تواند یکی از فیلم‌های هنری استودیو A24 باشد؛ بسیار منحصربه‌فرد در شیوه روایت داستان و نمایش تصاویر، و شباهت‌هایی به «وحشت فولکلور» جاری در تمام جنبه‌های عجیب‌وغریب فیلم و نحوه رفتار شخصیت‌ها دارد (از نظر حس‌وحال، شباهت‌هایی به فیلم «بره» (Lamb) محصول ۲۰۲۱ از استودیو A24 دارد، البته بدون بخش فانتزی‌اش).

داستان درباره مردی بالغ در سنین ۳۰ تا ۴۰ سال است که به معنای واقعی کلمه ذهن یک پسربچه ۸ ساله را دارد، بدون اینکه مفهوم مرگ در سرش شکل گرفته باشد. او در یک کلبه دورافتاده در رشته‌کوه‌های دورافتاده‌ای در اتریش زندگی می‌کند. مادرش (یک زن بیوه) مشکل الکلیسم داشته و از زمانی که با پدرِ این پسر (که نامشخص است چه زمانی فمرده) ازدواج کرده، پاک بوده است.

او مرد-کودک را در یک کلبه محقر با استفاده بسیار کم از فناوری مدرن و به کمک یک ژنراتور برق بزرگ می‌کند و هر دو برای مکالمات کوتاه با دنیای بیرون تلفن همراه دارند. مادر در برابر شرکت‌های اسکی‌سازی که در حال بریدن زمین‌های مقدسی هستند که او و پسرش به ارث برده‌اند مقاومت می‌کند و نمی‌خواهد آن‌ها را بفروشد، در حالی که توسط شرکت‌ها، به‌ویژه پهپادهایی که از حفره‌ای بالا در کوه می‌آیند و او آن‌ها را «جهنم» می‌نامد، مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد.

شاید با خواندن این مطالب همه چیز بسیار نرمال به نظر برسد، اما به شما اطمینان می‌دهم که این‌طور نیست؛ سبک زندگی آن‌ها عجیب‌ترین ترکیب از مسیحیت اولیه هاردکور (و بله، اتریش یکی از کشورهای اصلی کاتولیک در جهان است) به همراه روش‌های سنگین پاگانیسم طبیعی برای تعامل با یکدیگر و طبیعت اطرافشان است. تقریبا هیچ‌کدام از دیالوگ‌های آن‌ها معنی‌دار نیست.

فیلم‌برداری پیتر فلینکنبرگ بسیار خیره‌کننده است، باز هم شبیه به «بره»، اما در استفاده از سایه‌ها، نور، مه و ترکیب‌بندی تاریک‌تر است و خودش به تنهایی چیزی برای تماشا کردن دارد. همین موضوع درباره موسیقی متن هم صدق می‌کند؛ تقریبا وجود ندارد و شامل صداهای ساده‌ای است که توسط موسیقیدان الکترونیک سرشناس پیتر فلینکنبرگ (از فیلم «استخر بی‌پایان») ساخته شده است.

* هشدار اسپویل: در نقطه‌ای از داستان، پرخاشگری شرکت به اوج خود می‌رسد و مادر را دوباره به سمت الکلیسم، بیماری و مرگ هل می‌دهد که در نهایت توسط پسرش به طور کامل درک می‌شود.