آر آر آر
در دوران استعمار بریتانیا، دختربچهای از یک قبیله به نام مالی (Malli) توسط فرماندار بریتانیایی، اسکات باکستون (Scott Buxton) و همسرش کاترین (Catherine)، برخلاف میل والدینش ربوده میشود. آ. راما راجو (A Rama Raju)، پلیسی هندی است که برای ارتش بریتانیا کار میکند؛ برای او وظیفه در اولویت است و با انقلابیون هندی بسیار بیرحمانه برخورد میکند، اما دولت بریتانیا هرگز قدردان زحمات او نیست. دولت بریتانیا متوجه میشود که مردی از همان قبیله به نام کومارام بیم (Komaram Bheem) که مالی را خواهر خود میداند، جستجو برای یافتن او را آغاز کرده و میتواند مانعی برای ارتش بریتانیا باشد. فرماندار و همسرش پاداش ویژهای برای هر افسری که بتواند بیم را نزد آنها بیاورد تعیین میکنند. راما راجو تصمیم میگیرد خودش دست به کار شود و به دولت قول میدهد که او را مرده یا زنده بیاورد. بیم در جستجوی مالی به شهر رسیده و با هویت جعلی یک مکانیک به نام افضل فعالیت میکند. در جریان یک حادثه قطار روی دریاچه، او و راما راجو جان خود را به خطر انداخته و کودکی را نجات میدهند و به بهترین دوستان هم تبدیل میشوند. اما این دو مرد در نهایت روبروی هم قرار میگیرند و برای به سرانجام رساندن ماموریتهایشان، تشنه خون یکدیگر میشوند.
سال انتشار: 2022 کارگردان: S.S. Rajamouli ژانر: Action، Adventure، Drama نویسندگان: Vijayendra Prasad، S.S. Rajamouli، Sai Madhav Burra امتیاز: 7.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بهم یاد داد که ظاهراً فیلمهای هندی رو باید کلاً نادیده گرفت، چون امتیازها اصلاً نشوندهنده کیفیت فیلم نیستن. این شاید بدترین بازیگری بود که تا حالا دیدم - حتی بدتر از فیلم Plan 9 from Outer Space - تازه با دوبلههای افتضاح بعد از تولید! به اینها یه داستان فوقالعاده لوس و کارتونی و رقتانگیز رو هم اضافه کنید؛ آدم واقعاً شک میکنه که نکنه همهاش یه شوخی باشه. نه، جدی میگم. اولش فکر کردم شاید برای خنده هم که شده ادامه بدم (از همون صحنه اول داشتم میخندیدم، همون جایی که اون زن سفیدپوست خبیث با لبهای عملکرده توی جنگلهای دهه ۱۹۲۰ بین بومیهای زانو زده نشسته بود و صدای ضبط شده یه دختربچه که داشت آواز میخوند پخش میشد، در حالی که دختره اصلاً شعر رو بلد نبود و دهنش یه جور دیگه تکون میخورد). اما بعد فهمیدم که توی ۳ ساعت و ۵ دقیقه، این خندههای «وای چقدر بد و مضحکه» قطعاً دوام نمیارن. یا ابوالفضل! این فیلم واقعاً افتضاحه! دیگه فیلم هندی بی فیلم هندی. درس عبرت شد برام.
2022-07-25
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
سینمای نزدیک خونه من شروع کرده به اکران فیلمهای هندی. امشب چون حوصلهام سر رفته بود، تصمیم گرفتم برم این فیلم رو ببینم و واقعاً شانس آوردم. اعتراف میکنم تصورم از فیلمهای هندی این بود که همهشون موزیکالهایی هستن که حول یه داستان عاشقانه بین یه دختر خیلی زیبا و یه پسر خیلی خوشتیپ میچرخن و کلی رقصهای پرانرژی دارن. اینجا هم داستان عاشقانه هست، ولی تمرکز فیلم روی اون نیست. چند تا صحنه رقص بزرگ و خیرهکننده هم داره، ولی فقط چند تا. (رقص مردها که خیلی ورزشکارانه بود، واقعاً منو شگفتزده کرد.) در عوض، این فیلم روی داستان دو مرد جوان در هند دهه ۱۹۲۰ تمرکز داره که هر کدوم به روش خودشون با اشغالگرهای انگلیسی مبارزه میکنن. انگلیسیها مثل هیولاهای بیصفت به تصویر کشیده شدن. خیلی وقتها منو یاد بدترین جنایات آلمانیها در فرانسه جنگ جهانی دوم یا نژادپرستهای افراطی جنوب آمریکا میانداختن. اولین باری که رقص دو شخصیت اصلی رو میبینیم، پیوندی بین هندیها و نوازندههای سیاهپوست آمریکایی برقرار میشه. هر بار که هندیها موفق میشن انتقام سوءرفتارهای غیرانسانی انگلیسیها رو بگیرن، آدم ناخودآگاه تشویقشون میکنه - اما گاهی از خودم میپرسیدم اگه داشتم یه فیلم مشابه درباره انتقام سیاهپوستها از نژادپرستهای سفیدپوست در جنوب آمریکا میدیدم، باز هم همینطور تشویق میکردم؟ مخصوصاً اگه توی سالنی بودم که مثل امشب، تنها تماشاچیای بودم که جزو اون جمعیت تحت ستم نبود. مثلاً تصور کنید اسپایک لی (Spike Lee) فیلمی بسازه که توش نگران فروش بلیت به سفیدپوستها نباشه؛ اون وقت میفهمید این فیلم چقدر ضد استعمار بریتانیاست. تفاوت در اینجاست که اونجا ستمگر یک اقلیت کوچک بود، برخلاف آمریکا که سیاهپوستها اقلیت هستن. نمیخوام این مقایسه رو خیلی کش بدم. فیلم فقط در یک صحنه این ارتباط رو برقرار میکنه. اما این قطعاً فیلمیه که روی داستان مردمی تمرکز داره که وحشیانه سرکوب شدن و به دنبال آزادی از دست یک ستمگر بیرحم هستن، نه اینکه فقط مجموعهای از رقص و آواز باشه. من زبانهای هندی فیلم رو بلد نیستم، ولی با زیرنویس که خیلی هم خوانا بود، راحت داستان رو دنبال کردم. مطمئنم کلی ارجاع فرهنگی بود که متوجه نشدم، مخصوصاً رقص بزرگ آخر فیلم که انگار داشت هند رو به عنوان کشوری با مناطق و فرهنگهای مختلف ولی متحد نشون میداد. کارگردان و فیلمبردار واقعاً لایق تحسین هستن. تصاویر خیرهکننده یکی پس از دیگری میومدن، مخصوصاً صحنههای نبرد. پرواز رام چاران (Ram Charan) با لباس «جنگجوی بومی» از میون شعلههای آتیش واقعاً نفسگیر بود. خلاصه اگه تا حالا در مورد فیلمهای هندی کنجکاو بودید، این یکی رو امتحان کنید. بله، سه ساعته، ولی باور کنید زمان برق و باد میگذره. این یه فیلم اکشن واقعیه؛ ترکیبی از فانتزی بصری و رئالیسمِ گاهی خشن که تا آخر آدم رو میخکوب میکنه.
2022-09-01
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اولین برخورد من با سینمای تلوگو زمانی بود که دیدم همسرم داره فیلمی رو میبینه که توش یه مرد نیمهبرهنه توی جنگل میدوئه و یه ببر دنبالشه؛ هیکلش اونقدر کاتدار و عضلانی بود که فکر کردم همسرم داره از بدن ورزیده یه مرد جنگلی لذت میبره! اولش فکر کردم از این فیلمهای ماشویی و مردانه کلیشهایه و بیخیالش شدم (چون همسرم بیشتر فیلم کرهای دوست داره). تا اینکه یه نقد خیلی مثبت از یه بیننده نتفلیکس توی یوتیوب دیدم که هندی نبود، بلکه آمریکایی بود. همین کنجکاوم کرد. تصمیم گرفتم ببینمش و بعدش دوباره دیدمش! اول از همه، کیفیت جلوههای ویژه (CGI) در بیشتر صحنهها و بازی عالی بازیگرهای کاریزماتیک یعنی ان.تی.آر (NTR) و رام چاران برام باورنکردنی بود. حضور آجای دوگان (Ajay Devgn) و آلیا بات (Alia Bhatt) هم فیلم رو به تجربهای تکرارنشدنی تبدیل کرد. فیلم پر از اکشن، درام و هیجانه، طوری که آرزو کردم کاش روی پرده بزرگ سینما میدیدمش. حتی نسخه تلوگو رو هم دیدم. با اینکه بازیگرهای بریتانیایی خیلی متقاعدکننده نیستن، ولی کل فیلم اونقدر انرژی و درام داره که باعث میشه منطق رو کنار بذاری و حس کنی این فیلم ۳ ساعته چقدر زود تموم شد. این فیلم باعث شد برم سراغ کارهای قدیمی راجامولی (Rajamouli) و بازیگرهاش. با فیلم «دریشیام» (Drishyam) از دوگان هم آشنا بودم که اونم خوبه. خلاصه چند بار دیدمش چون هر بار چیز جدیدی توش پیدا میکنی؛ زیبایی دوستی و روابط در دنیای مبارزان راه آزادی. این فیلم ۱۱ از ۱۰ هست ولی برای اینکه بگم عاقلم، همون ۱۰ از ۱۰ رو بهش میدم.
2023-02-17
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**نوشته: لوئیزا مور / www.ScreenZealots.com**
«RRR» از اون فیلمهاییه که تقریباً هر کسی ببینه، عاشقش میشه. یه نمایش تاریخی اغراقآمیز درباره قیام خشونتآمیز دهه ۱۹۲۰ در هند که روایتی تخیلی از وقایع واقعیه. این بلاکباستر بینالمللی همه چی داره: سکانسهای اکشن هیجانانگیز، بدلکاریهای پر از آدرنالین، یه داستان حماسی و صحنههای رقص بالیوودی که واقعاً خیرهکنندهست. داستان حول محور دو انقلابی واقعی هند، آلوری سیتاراما راجو (Ram Charan Teja) و کومارام بیم (N.T. Rama Rao Jr.) میچرخه و تصور میکنه که اگه این دو همدیگه رو میدیدن و دوست میشدن چی میشد. در «RRR»، این دو مرد برای مبارزه با حکومت بریتانیا و استعمار وحشیانه با هم متحد میشن تا مردم رو نجات بدن. مسیر انتقام بعد از ربوده شدن یه دختربچه شروع میشه و بیم برای آزاد کردن اون از دست رژیم مستبد وارد عمل میشه. راجو برای دشمن کار میکنه و به رقیب سرسختی برای ماموریت نجات بیم تبدیل میشه. وقتی این دو شروع به همکاری میکنن، درگیری و آشوب به پا میشه.
این فیلم دیوانهوار، مضحک، احمقانه، افراطی و کاملاً شگفتانگیزه. کارگردان، اس. اس. راجامولی، مهارت رشکبرانگیزی در کارش داره و سکانسهای واقعاً خلاقانه و فراموشنشدنیای خلق کرده. همه چیز با دقت اجرا شده و جواب میده، فرقی نمیکنه ایدهها چقدر عجیب به نظر برسن (مثل رها کردن لشکری از حیوانات وحشی کامپیوتری بین جمعیت). این یه موفقیت بزرگ در کارگردانی و یکی از سرگرمکنندهترین فیلمهاییه که تا حالا دیدم. بخشی از دلیل موفقیت فیلم، دو بازیگر نقش اصلی کاریزماتیک هستن که هم میتونن بازی کنن، هم برقصن، هم بخونن و هم بدلکاریها رو خودشون انجام بدن. اونا ستارههای اکشن واقعی با جذابیت کلاسیک هالیوودی هستن و حضورشون روی پرده بینظیره. من با کمال میل حاضرم هر فیلمی که این دو تا توش باشن رو ببینم. اونا کنار هم اونقدر خوبن که تماشاچیها باید التماس کنن تا قسمت دومش ساخته بشه.
البته همهاش هم شادی و خنده نیست و راجامولی فضای تاریخی رو جدی گرفته. فیلم از نشون دادن وحشیگری و خشونت ابایی نداره و صحنههای ناراحتکنندهای از آزار و مرگ توش هست. مردان، زنان و کودکان در معرض خطرات بزرگی قرار میگیرن. قهرمانهای فیلم بیشتر مردها هستن و زنها کسایی هستن که نیاز به نجات دارن. این یه داستان مردانه (ماچو) است نه فمینیستی، اما این موضوع لطمهای به حس و حال کلاسیک فیلم اکشن نمیزنه. همه چیز در بالاترین سطح خودش قرار داره و هر ثانیه از زمانِ بیش از ۳ ساعته فیلم پر از اتفاقه. «RRR» یه تجربه سینمایی عامهپسند، مستکننده و هیجانانگیزه که کلی کیف میده. همچنین ممکنه بینندهها رو ترغیب کنه تا درباره تاریخ هند و انقلابیونش تحقیق کنن که خودش کار خیلی جالبیه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم یه اثر ابرقهرمانی، واقعاً سرگرمکننده و پر از اکشنه. جلوههای ویژه (CGI) که طبیعتاً عالیه. چیزی که من در مورد این فیلم دوست دارم اینه که فقط یه داستان توخالی و پیشپاافتاده برای نمایش جلوههای ویژه نیست؛ کاملاً برعکس. خود داستان نسخه تخیلی از یک دوره انقلابیِ کاملاً واقعی، درست قبل از به قدرت رسیدن جنبش عدم خشونت گاندی هست. اگه کسی بخواد ایرادی بگیره، شاید بگه نقشهای بریتانیایی خیلی کاریکاتوری هستن. ولی خدایی ما آمریکاییهای سفیدپوست چی از رفتار امپراتوری بریتانیا با «رعایای غیرسفیدپوستش» میدونیم؟ ما این رو میدونیم که در سال ۱۹۱۹، نیروهای بریتانیایی به روی جمعیت معترضان غیرمسلح آتش گشودن و صدها مرد، زن و کودک رو کشتن. پس فیلم ریشه در تاریخ واقعی داره. شاید اون حالت کاریکاتوری، راهکار راجامولی بوده تا بیننده اونا رو در همون سطحِ غیرواقعیِ دو ابرقهرمان فیلم بپذیره. خود فیلم اغراقآمیز، شاد و پر از اکشنه. حتی صحنههای رقص لازمِ بالیوودی رو هم داره! من عاشق اون بخشی شدم که «رام» تبدیل به «راما» (کماندار اساطیری هندو و آواتار ویشنو) شد. احتمالاً ارجاعات فرهنگی دیگهای رو هم از دست دادم، ولی حدس میزنم وقتی دو ابرقهرمان با هم همکاری میکنن، انگار ۴ تا دست دارن - یعنی شیوا، نابودگری که در دو دستش تیر و کمان داره. داستان و طراحی صحنه گیراست. اس. اس. راجامولی اونقدر در ریتم فیلم عالی عمل کرده که سه ساعت فیلم قبل از اینکه حتی بتونی بگی «پاپکورن»، مثل برق میگذره.
2023-07-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم خیلی وقت بود توی لیست تماشای من بود و فقط آرزو میکنم کاش زودتر میدیدمش. فیلم از نظر بصری یک شاهکاره و زیباییاش تضاد جذابی با خشونت شدید و بیرحمانهای که به تصویر میکشه داره. برای یک تاریخ تخیلی، داستان به طرز عجیبی عمیقه و شخصیتها نه تنها خوب پرداخته شدن، بلکه بسیار درگیرکننده هستن و انگیزههای روشن و باورپذیری دارن که آدم رو به دنیای خودشون میکشونن. تنها نکته منفی؟ بازیگرهای بریتانیایی. اونا مثل مقوا خشک هستن و حتی یکیشون هم مثل یه شرور واقعی دوران ادواردی با سبیلش ور نمیره! آخه شرارت بدون تاب دادن سبیل چه فایدهای داره؟
2024-10-01
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
کمتر فیلمی پیدا میشه که با هر بار دیدن، تاثیر موندگاری بذاره، اما RRR این کار رو با ظرافت خیرهکنندهای انجام میده. تماشای RRR توی نتفلیکس فراموشنشدنی بود، اما تجربهاش توی سینما فراتر از این حرفها بود. با اینکه میدونستم قراره چی ببینم، مقیاس بزرگ و انرژی فیلم دوباره منو مبهوت کرد. انگار داشتم برای اولین بار میدیدمش و هر لحظه به ابعاد اساطیری نزدیکتر میشد. RRR تعریف جدیدی از «شکوه» ارائه میده - از نظر بصری خیرهکننده، از نظر احساسی گیرا و از نظر جسارت بیپروا. عظمت فیلم با مناظر وسیع و سکانسهای اکشن با طراحی دقیق، معیار جدیدی برای فیلمهای حماسی تعیین میکنه. جسارت و شکوه فیلم واقعاً الهامبخش است و تضاد زیباییِ نقاشیگونهاش با خشونت عریان، تاثیرش رو عمیقتر میکنه. زیر این ظاهر پر زرق و برق، داستانی با عمق قابل توجه نهفته است که با شخصیتهایی با باورهای تزلزلناپذیر و مبارزات شدید، صحنههای عجیب فیلم رو به تجربههایی پر از احساس تبدیل میکنن. در میان صحنههای اکشن پر هرجومرج و در عین حال مسحورکننده، RRR به زیبایی بین احساسات متضاد - طنز، شادی و غم - تعادل برقرار میکنه. این بازی ظریف احساسات، تجربه تماشا رو غنیتر میکنه و اون رو به چیزی فراتر از یک نمایش بصری تبدیل میکنه. لحظات خنده به شکلی بینقص با صحنههای دلخراش گره میخورن و مجموعهای از احساسات رو خلق میکنن که شما رو درگیر نگه میداره. لحظهشماری میکنم تا دوباره ببینمش، این بار توی رویال آلبرت هال با اجرای زنده ارکستر فیلارمونیک رویال. RRR فقط یک فیلم نیست؛ یک رویداده، جشنی برای آنچه سینما میتونه بهش برسه وقتی جرأت رویاپردازیهای بزرگ رو داشته باشه.
2024-12-01