The Short History of the Long Road

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

«تاریخچه کوتاه جاده طولانی» داستانی صمیمانه و دغدغه‌مند درباره یک دختر و پدرش است؛ دو فرد دوره‌گرد که در یک ون مسافرتی قدیمی زندگی می‌کنند. جاده بی‌کران خانه آن‌هاست، این تنهاترین سبکی است که نوئلا (با بازی سابرینا کارپنتر) در تمام طول عمرش می‌شناسد. پدرش (استیون اوگ) کاملاً به سبک زندگی در ون متعهد است، اما نوئلا روز به روز بیشتر احساس غریبی می‌کند. این دو نفرِ خودساخته در سراسر جنوب غربی آمریکا رانندگی می‌کنند و برای پول کارهای پاره‌وقت انجام می‌دهند و گاهی در خانه‌های توقیف‌شده اقامت می‌کنند تا زندگی خود را دور از هیاهو بچینند. اما وقتی چرخ روزگار طوری می‌چرخد که نوئلا تنها می‌ماند، او باید برای زنده ماندن به هوش خیابانی و درایت خود تکیه کند. نویسنده و کارگردان، آنی سایمون-کندی (Ani Simon-Kennedy)، فیلمی به موقع ساخته که هم تلخ است و هم توانمندساز. این اثر مکمل بی‌نظیری برای سایر داستان‌هایی است که درباره آمریکایی‌هایی ساخته شده‌اند که در حاشیه جامعه‌ای زندگی می‌کنند که یا آن‌ها را طرد کرده («ردپا باقی نگذار») یا زندگی در آن را برای بقا خیلی محدودکننده می‌دانند («کاپیتان فانتاستیک»). اما «تاریخچه کوتاه جاده طولانی» یک فیلم جاده‌ای معمولی درامِ بلوغ نیست. اصالت تکان‌دهنده‌ای در داستان سایمون-کندی وجود دارد که درک عمیقی از احساس انسانیِ اندوه، تنهایی و اشتیاق شدید برای داشتن حس تعلق دارد. نوئلا شخصیتی چندبعدی و لایه‌لایه است که درونی قدرتمند دارد و کارپنتر آن را به زیبایی به تصویر کشیده است. او نقشش را با آسیب‌پذیری آرام و اصیلی بازی می‌کند که انگار روح پیر و باتجربه‌ای در تن دارد. نوئلا تمام امنیت‌هایی را که تا به حال می‌شناخته از دست می‌دهد، اما استقلال خود را با انعطاف‌پذیریِ قدرت‌بخش و کوله‌باری از هوش خیابانی در آغوش می‌کشد. در طول سفرش برای پیدا کردن مادری که هرگز ندیده‌اش (مگی سیف)، غریبه‌های جالب زیادی وارد زندگی‌اش می‌شوند و می‌روند، اما نوئلا هرگز واقعیت خود را گم نمی‌کند و تبدیل به همان لنگرگاهی می‌شود که برای بقا به آن نیاز دارد. فیلم‌هایی از این دست بسیار مهم هستند زیرا داستان‌های کسانی را که در سایه زندگی می‌کنند روشن می‌سازند تا همه ما درک بهتری از دنیایی که در آن شریک هستیم پیدا کنیم. هیچ راهی بهتر از یک پیام جهانی برای انتقال این ایده وجود ندارد و «تاریخچه کوتاه جاده طولانی» سرشار از همدلی، حقیقت و واقع‌گرایی است، به خصوص در به تصویر کشیدن فقدان و اندوه ناگهانی، به طوری که یکی از اصیل‌ترین و ضروری‌ترین فیلم‌های سال به شمار می‌رود.