فلوت جادویی

فلوت جادویی

داستان تیم واکر ۱۷ ساله که از لندن به سمت کوه‌های آلپ اتریش سفر می‌کند تا در مدرسه شبانه‌روزی افسانه‌ای موتزارت تحصیل کند. او در آنجا، راهرویی فراموش‌شده و چند قرنی را کشف می‌کند که به دنیای افسانه‌ای اثر «فلوت سحرآمیز» اثر موتزارت منتهی می‌شود...

سال انتشار: 2022 کارگردان: Florian Sigl ژانر: Adventure، Fantasy، Musical نویسندگان: Wolfgang Amadeus Mozart، Emanuel Schikaneder، Christopher Zwickler امتیاز: 5.6

راهنمای والدین فلوت جادویی

نقدها و نظرات

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 6

بعد از تماشای تازه‌ی «داستان‌های هافمن» (۱۹۵۱) اثر مایکل پاول و «قلعه ریش‌سیاه» (۱۹۶۳)، گفتم بگذار این یکی را هم امتحان کنم... نه، هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که آوازخوانی به سطح نورمن فوستر یا رابرت رانسویل می‌رسد، اما یک شباهت وجود دارد. این یک اپرا نیست، بلکه یک اقتباس سینمایی از آن است؛ و کاملاً مخاطبان جوان‌تر را نشانه رفته که همان‌قدر ترجیح می‌دهند دو ساعت موتزارت را به زبان آلمانی گوش کنند که داوطلب عمل جراحی دندان شوند! فکر می‌کنم همین نکته باعث می‌شود ارزش دیدن داشته باشد. انتخاب جک ولف (Jack Wolfe) خوش‌تیپ (به نظرم شبیه توماس سنگستر است؟) تضمین می‌کند که توجه‌ها جلب شود. او همان «تیم» هفده‌ساله است که در مدرسه معروف موتزارت در ارتفاعات آلپ مستقر می‌شود. او هیچ‌کس را نمی‌شناسد و فقط با کمی اعتمادبه‌نفس و کتابی که پدر مرحومش به او داده، آمده است. او با استقبال نسبتاً سردی از سوی پرافِسورهای موسیقی‌دان - از جمله پروفسور «لانگ‌بو» (با بازی اف. موری آبراهام که نقش کمی دارد) - روبه‌رو می‌شود، اما هم‌اتاقی‌اش «پائولو» (Ellie Courtiour) آدم خوبی از آب درمی‌آید و با «سوفی» (Niamh McCormack) از طریق گوش دادن به موزیک‌های «جکسون فایو» دوستی تازه‌ای شکل می‌دهد. چیزی که او همچنین کشف می‌کند این است که کتابش یک راهروی مخفی و به فراموشی سپرده‌شده را به دنیایی باز می‌کند که «فلوت سحرآمیز» در آن جریان دارد. تا زمانی که هر شب ساعت ۳ از آن عبور کند، می‌تواند داستان را با «پاپاگنو» (ایوان ریون)، «پامینا» (آشا بنکس) در مواجهه با «ملکه شب» (سابین دویلیه) زندگی کند. برای دفاع از خود، یک فلوت به او داده شده و حالا باید یاد بگیرد که چگونه از آن به بهترین نحو استفاده کند. بله، این نسخه ساده‌شده است و ایوای زبان انگلیسی در قافیه پردازی گاهی می‌تواند قدرت متن اصلی را محدود کند، اما این فیلم همچنان ترکیبی جذاب از درام مدرن نوجوانانه و هورمونی است که با عناصر تاریک‌تر، خنده‌دارتر و شوم‌تر داستان اصلی درآمیخته. موسیقی متن پرانرژی است و بازیگران - به خصوص دویلیه - ترانه‌ها را به اندازه کافی خوب اجرا می‌کنند تا علاقه‌مندان به این تولید را تشویق کنند که کار را به سطح بالاتری ببرند؛ یعنی حتی آن را روی صحنه تئاتر ببینند. شاهکار نیست، اما تلاشی قرص و محکم است که شاید این فرم سرگرمی فوق‌العاده را برای نسل جدید طرفداران تیلور سویفت جذاب کند.

2023-12-26