Papi Chulo
پس از اینکه یک هواشناس تلویزیونی که تازه مجرد شده، به دنبال به هم ریختن اوضاع روی آنتن زنده به مرخصی اجباری فرستاده می‌شود، انرژی خود را روی بازسازی خانه متمرکز می‌کند و یک کارگر روزمزد لاتین‌تبار میانسال به نام ارنستو را برای کمک استخدام می‌کند. با وجود موانع زبانی و نداشتن هیچ نقطه مشترک، این دو مرد دوستی غیرمنتظره و عمیقی با یکدیگر برقرار می‌کنند.
سال انتشار: 2018 کارگردان: John Butler ژانر: Comedy، Drama نویسندگان: John Butler امتیاز: 6.6نقدها و نظرات
SWITCH. (منتقد)
فیلم «پاپی چولو» که پر از افشاگری‌های تلخ و طعنه‌های نامعمول است، پیام مهمی درباره سلامت روان برای گفتن دارد. ریتم فیلم خیلی بی‌نقص نیست و در نتیجه داستان گاهی کند پیش می‌رود، اما این فیلم شجاعانه داستانی را روایت می‌کند که به ندرت روی پرده سینما دیده شده، چه رسد به اینکه از درون جامعه ال‌جی‌بی‌تی روایت شود. و نگران نباشید - با وجود موضوع سنگینش، فیلم با پایانی خوش به اتمام می‌رسد که هم مناسب است و هم ریشه در واقعیت دارد. «پاپی چولو» شروعی مهم برای بحثی است که به گفتگوهای بسیار گسترده‌تری نیاز دارد. - چارلی دیوید پیج (Charlie David Page). مقاله کامل چارلی را در این آدرس بخوانید: https://www.maketheswitch.com.au/article/review-papi-chulo-a-deep-dark-comedy-dealing-with-lgbt-mental-health برای بررسی‌های بیشتر جشنواره فیلم سیدنی به https://www.maketheswitch.com.au/sff سر بزنید.
2019-06-01CinemaSerf (منتقد)
«شان» (مت بامر)، هواشناس تلویزیون محلی، روی آنتن زنده کمی تمرکزش به هم می‌خورد و برای چند هفته مرخصیِ باغبانی به خانه فرستاده می‌شود. اینجاست که متوجه می‌شویم او اخیراً از شریک زندگی‌اش جدا شده و تنها چیزی که از آن رابطه باقی مانده، ردپایی روی تراس است که زمانی گلدانی آنجا قرار داشت. او سعی می‌کند خودش به اوضاع سر و سامان بدهد، اما تصمیم می‌گیرد بهتر است یک کارگر بیاورد - بنابراین با ماشین به تقاطعی می‌رود که مهاجران آنجا جمع می‌شوند و «ارنستو» (الخاندرو پاتینو) را استخدام می‌کند. ارنستو انگلیسی زیادی بلد نیست و به کارش می‌رسد، اما به طرز غیرقابل توضیحی «شان» به سمت این مرد مسن‌تر، دگرجنس‌گرا و کمی گیج کشیده می‌شود؛ مردی که خوشحال است دستمزد یک روز کار را می‌گیرد، اما به هیچ وجه حامی جدیدش را به چشم جنسی یا عاطفی نگاه نمی‌کند. پر کردن آن لکه‌ی روی تراس زیاد طول نمی‌کشد، بنابراین شان به زودی بهانه‌های دیگری برای وقت گذرانی با ارنستو پیدا می‌کند - که مایه سردرگمی همسر ارنستو می‌شود، اما به تدریج این دو نفر یکدیگر را درک می‌کنند و به هم احترام می‌گذارند. این فیلمی درباره دوستی است، به همین سادگی و خلوصی که گفته شد، و با اینکه مت بامر ستاره فیلم است، اما واقعاً این پاتینو است که با بازی در نقش این شخصیت سردرگم که باید در این دنیای جدیدِ دوست همجنس‌گراکنش راهش را پیدا کند، افتخارات را مال خود می‌کند. برخی از حالات چهره او بسیار خنده‌دار است، در حالی که داستان بدون هیچ مقصد مشخص یا نیازی به هدف خاصی، همین‌طور راه خودش را می‌رود و پیش می‌آید. گاهی اوقات این فیلم نگاهی به شدت صمیمانه به شکستن موانع، پیش‌فرض‌ها و کلیشه‌ها بدون داشتن هیچ‌گونه منظور خاصی است - و ارزش یک بار دیدن را دارد.
2025-04-16