Blackbird

CinemaSerf (منتقد)

دم سینماهای شوکیس (Showcase) گرم که حداقل فیلم رو توی بریتانیا اکران کردن؛ خب این از تنها نکته مثبتش، بقیه‌اش رسماً فاجعه‌ست! همه‌چیز دور مایکل فلتلی، کارگردان/نویسنده/ستاره فیلم می‌چرخه که نقش یه مأمور مخفی بازنشسته به اسم «ویکتور بلکلی» رو بازی می‌کنه؛ یه موجود اتوکشیده و شیک که انگار ترکیب کِوین اسپیسی و باب هوپه. اون با رفقاش، «نیک» (ایان بیتی)، «کَز» (لارا لمون) و «ماتیتی» (آنتونی چیشولم)، یه هتل باکلاس تو کارائیب رو می‌گردونه. همه هم‌قطاراش قبلاً عضو یه گروهی به اسم «چیفتینز» (Chieftains) بودن (نه، منظورم اون گروه موسیقی سنتی ایرلندی نیست!). اونا کلاً به رفت‌و‌آمد آدمای پولدار، سرشناس و البته مشکوک تو هتل عادت دارن، واسه همین وقتی «بلیک» (اریک رابرتس) وارد می‌شه، ویکتور ترجیح میده کاری به کارش نداشته باشه. تا اینکه می‌فهمه دوست‌دختر اون یارو، «ویوین» (نیکول ایوانز)، یکی از اعضای قدیمی تیم خودشونه و نامزدش هم می‌خواد یه سم کشنده رو به آدم بی‌رحمی به اسم «فاروق» (جاوید خان) بفروشه. بقیه این درام فوق‌العاده سطح پایین و آبکی، دلایل تراژیکی رو نشون میده که چرا اصلاً ویکتور دست از همه‌چیز کشیده و به این گوشه دنج پناه آورده. البته وقتی می‌فهمه دوستاش تو خطرن، آستیناشو بالا می‌زنه و فیلم با یه پایانی تموم می‌شه که رک بخوام بگم، خنده‌داره...
کلی پلان‌های کش‌دار و مثلاً پر از حس‌وحال از موج‌های دریا که می‌خورن به صخره‌ها، یا بارونی که تو ایرلند می‌باره (انگار مستقیم از آب‌پاش بالای بوم ریختن!) به همراه یه موسیقی ارکسترال تکراری، هیچ کمکی نمی‌کنه که این تریلر (ناخواسته) نیمه‌کمدی، از باتلاق افتی که به ندرت دیدم بیرون بیاد. بازی‌ها افتضاحه و خیلی از صحنه‌ها جوری به نظر میان که انگار فقط با یه دوربین گرفته شدن و بعد واسه زاویه برعکس، دوربین رو بردن اون‌طرف و تقطیع و تداوم صحنه رو کاملاً به امان خدا ول کردن. انگار اجرای «ریوردنس» (Riverdance) حسابی برای این رقصنده و طراح رقص سابق پول‌ساز بوده، چون قشنگ معلومه پول زیادی داشته که حروم این چرندِ پوچ، بی‌رمق و بی‌ارزش بکنه.