Щедрик

Peter McGinn (منتقد)

اگر به دنبال فیلمی برای تعطیلات هستید که برخلاف جریان آب شنا کند و تاخت‌و‌تاریکیِ بی‌امانی از افسردگی را ارائه دهد، این همان فیلمی است که می‌خواهید. خانم‌ها، دستمال‌های کاغذی‌تان را آماده کنید و آقایان، گوشی‌هایتان را دست بگیرید تا بتوانید حواستان را از این داستان تیره و تار پرت کنید. شاید اوج تناقض در این باشد که یک آهنگ تعطیلات تا این حد مثبت و الهام‌بخش برای به تصویر کشیدن چنین تاریخ دردناک و حزن‌انگیزی به کار رفته است؛ درست مثل این که نسخه دلنشین و پرانرژی پرسی فایت از آهنگ «ما به کمی کریسمس نیاز داریم» را روی فیلمی درباره فاجعه یک معدن زغال‌سنگ در ایام تعطیلات بگذارید. توجه داشته باشید، مطمئنم که داستان در به تصویر کشیدن تراژدیِ ناشی از نازیسم و روسیه که این خانواده‌ها را در آستانه و طول جنگ جهانی دوم درگیر کرد، واقع‌گرایانه عمل کرده است. فیلم به خوبی ساخته شده و همه‌ی این‌ها به کنار، اما خدای من چقدر خوشحالم که این فیلم را مدت‌ها بعد از پایان فصل تعطیلات تماشا کردم، تا اینکه مثلاً بخواهم آن را بین تماشای فیلم‌های «چه زندگی شگفت‌انگیزی» (It’s a Wonderful Life) و «الف» (Elf) ببینم. این داستان باعث می‌شود آدم بیشتر تعجب کند که چرا این‌قدر خیلی‌ها به نظر می‌رسد مشتاق زندگی در حکومت‌های استبدادی هستند. شاید آن‌ها نمی‌توانند کل ماجرای نازی‌ها را ببینند، بلکه فقط دوره اولی را می‌بینند که قطارها به موقع حرکت می‌کردند و مقامات از همان کسانی متنفر بودند که این‌ها هم متنفر بودند. فیلم را تماشا کنید رفقا، البته اگر هنوز خیلی دیر نشده باشد که با ذهنی باز و کنجکاو به سراغش بروید.