Bad Therapy

tmdb28039023 (منتقد)

باب هاوارد (با بازی راب کوردری) با سوزان (با بازی آلیسیا سیلورستون) ازدواج کرده. باب دلش بچه می‌خواد، اما سوزان مطمئن نیست؛ که خب حق هم داره—بارداری توی سن ۴۳ سالگیِ سیلورستون ممکنه خطرناک باشه، تازه بماند که وقتی بچه ۲۱ سالش بشه، کوردری ۷۰ ساله شده. کم‌کم دوزاریم افتاد که کوردری و سیلورستون روی کاغذ دارن نقش کاراکترهایی رو بازی می‌کنن که خیلی از خودشون جوون‌ترن. باب و سوزان با دکتر جودی اسمال (با بازی میکایلا واتکینز) زوج‌درمانی رو شروع می‌کنن و سوزان می‌گه که با شوهر اولش (که فوت کرده) توی دانشگاه ازدواج کرده و دخترش لوئیزا (با بازی آنا پنیوسکی) رو همون موقع به دنیا آورده. این یعنی سن سوزان باید اوایل یا اواسط دهه ۳۰ باشه. از اون طرف می‌گه باب موقع ازدواجشون ۳۹ سالش بوده و الان سه ساله که ازدواج کردن، پس باب باید ۴۲ سالش باشه، نه ۴۹ سال (سن واقعی کوردری). من آلیسیا رو از زمان فیلم Clueless و موزیک‌ویدیوهای گروه ایرواسمیت دوست داشتم، اما نه اون و نه کوردری اون‌قدر جوون یا بازیگرهای خوبی نیستن که بتونیم سن کاراکترهاشون رو باور کنیم. البته این بزرگ‌ترین چیزی نیست که فیلم «تراپی بد» از ما می‌خواد باور کنیم؛ علاوه بر این، فیلم انتظار داره باور کنیم کوردری—به قول جودی اسمال (به یه دلیلی همه مدام با اسم کامل صداش می‌زنن که مثلاً شوخی تکراری فیلم باشه)—«یک مرد فوق‌العاده جذابه»؛ تا حدی که سه تا زن زیبا مثل سیلورستون، واتکینز و سارا شاهی شیفته جذابیتش می‌شن! چه می‌دونم، شاید مهره مار داره!

اگه فیلم ذره‌ای جذاب یا سرگرم‌کننده بود، سن شخصیت‌های اصلیش اصلاً اهمیتی نداشت. متأسفانه «تراپی بد» ما رو مجبور می‌کنه روی این جزئیات بی‌ارزش تمرکز کنیم تا حواسمون از کاراکترهای رو اعصابش پرت بشه—مخصوصاً باب، که کثافت‌کاری‌های پنهان و آشکارش فیلم رو به لجن کشیده. مردی که با کمال میل حاضر بود دو بار به زنش خیانت کنه و فقط چون هر دو بار یکی مزاحمش شد کار رو تموم نکرد؛ با این حال ما مثلاً باید وقتی سوزان باهاش آشتی می‌کنه خوشحال بشیم! اما غیرقابل‌توجیه و نابخشودنی‌ترین بخش فیلم جاییه که سوزان شک می‌کنه که باب داره به لوئیز ۱۳ ساله با یه دید غیرپدرانه نگاه می‌کنه. حتی اگه فیلم تا قبل از اون توی مسیر درستی حرکت می‌کرد—که هیچ‌وقت هم نمی‌کرد—این ضربه‌ای بود که دیگه نمی‌شد ازش کمر راست کرد. این قضیه تقریباً به محض مطرح شدن رها می‌شه—که این خودش قضیه رو عجیب‌تر و آزاردهنده‌تر می‌کنه—اما بوی تعفن پدوفیلی توی هوا باقی می‌مونه و مگه اینکه تاد سولوندز باشی، وگرنه این اون حسی نیست که بخوای از یه فیلم کمدی بگیری (راستی، پنیوسکی تنها کسیه که تونست آبرومندانه از این فاجعه جون سالم به در ببره).