کشتی نوح

CinemaSerf (منتقد)

دو تا موشِ عشقِ موسیقی به اسم «وینی» و «تام» یه بعدازظهر دارن با خیال راحت چرت می‌زنن که صدای خدا رو می‌شنون که داره سر رفیق قدیمیش، نوح، داد و بی‌بیداد می‌کنه. خدا حسابی از پروژه «کره زمین» شاکی شده و می‌خواد همه‌چیز رو از اول شروع کنه؛ پس به نوح می‌گه دست‌به‌کار شو و یه کشتی بساز! کشتی‌ای که بتونه از هر حیوونی دو تا رو تو خودش جا بده، بعدش هم قراره انقدر بارون بباره که همه زمین شسته بشه. این‌طوری می‌شه که دعوت‌نامه‌ها با پست هوایی برای حیوون‌ها فرستاده می‌شه تا نوح شروع به ساختن کشتی کنه. البته این کشتی به اون محکمی و خفنیِ کشتی راسل کرو تو فیلم سال ۲۰۱۴ نیست، ولی بالاخره بعد از کلی ماجرا حیوونا جمع می‌شن و سیل راه می‌افته.
نقطه ضعف این برنامه دقیق اینجاست که یه شیر بدجنس و نوچه‌هاش نقشه‌ کشیدن تا آذوقه ناچیز کشتی رو غارت کنن و بعدش هم یه سلف‌سرویس درست‌وحسابی از گوشت تازه راه بندازن! حالا باید دید این دو تا موش شجاع—که یه موش دیگه به اسم «نینا» هم بهشون اضافه شده—می‌تونن نقشه این قلدرها رو خراب کنن تا کبوتر صلح از دل باد و بارون بتونه خشکی پیدا کنه یا نه؟
راستش فیلم اصلاً و ابداً تم مذهبی نداره؛ صرفاً یه انیمیشن گرم و خودمانیه که به چند تا حیوون جنگل شخصیت داده و با چند قطعه موزیکالِ نه‌چندان موندگار، یه چیزی شبیه به مسابقه «استعدادیابی کشتی نوح» راه انداخته! فیلم احتمالاً نیم‌ساعت طولانی‌تر از چیزیه که باید باشه، ولی وقتی موتورش روشن می‌شه، بی‌معطلی قصه رفاقت و پشتکار رو نشون می‌ده و بهمون یادآوری می‌کنه که زورگوها معمولاً از همه ترسو‌ترن. قبول دارم که داستانش کمی تکراریه و جاهایی حسابی منو یاد «شیر شاه» انداخت، اما یه سرگرمی خانوادگی کاملاً بی‌دردسر و سالمه که با خیال راحت می‌تونید بچه‌ها رو جلوش بنشونید تا سرگرم بشن.