Death by Metal
مستند راک عمیق و پرشور گروه دِث (DEATH) با نام «مرگ با متال» از راه رسیده است؛ اثری که لایه‌های پنهان خاستگاه این گروه در آلتامونته اسپرینگز فلوریدا را کنار می‌زند و پانزده سال حرکت توقف‌ناپذیر، رضایت‌بخش و البته گاه طاقت‌فرسای چاک شولدینر سرسخت را به تصویر می‌کشد. همان‌طور که گام‌های اولیه به جهش‌هایی عظیم تبدیل می‌شوند، گروه نوازندگان همراه نیز بزرگ‌تر شده و هرکدام به شیوه خاص خود می‌درخشند. با تکامل شولدینر، گروهش و جهان پیرامون او، هیجان ماجرا اوج می‌گیرد و موسیقی‌شان روزبه‌روز جسورانه‌تر و کوبنده‌تر می‌شود؛ تا جایی که تهدید دث از یک حمله زامبی ساده، به هیولایی چندسر و عظیم تبدیل می‌شود که کمر به بلعیدن سیارات بسته است. اما ناگهان چاک می‌رود و چراغ‌ها خاموش می‌شوند. فرمول معمول فیلم‌های زندگینامه‌ای گروه‌های موسیقی حکم می‌کند که پیروزی در پرده نهایی از دهان مرگ ربوده شود؛ اما درست همین‌جا ماجرا عجیب می‌شود: چاک شولدینر در دوران افول هوی متال و در آرام‌ترین برهه دوران حرفه‌ای خودش چشم از جهان فروبست. آن شیطان گیتارنواز با صدای کش‌دار و تی‌شرت گربه‌ای‌اش دیگر هرگز برنمی‌خیزد تا در فستیوال‌ها اجرا کند، در برنامه‌های شبانه شوخی کند یا در تالار مشاهیر راک اند رول با جوداس پریست بنوازد. اما همین مستند، در کنار بازنشر آلبوم‌ها، تورهای گردهمایی مجدد و خیزش دوباره بین‌المللی طرفداران، بخشی از یک صعود ده‌ساله است تا «دث» دوباره بر جایگاه رفیع و شایسته سلطنتش تکیه زند. با خواندن این سطور و تماشای این فیلم، چاک شولدینر و دث به اوج شکوه بازمی‌گردند و این افسانه، به یک اجرای پایانی جاودانه بدل می‌شود.
سال انتشار: 2016 کارگردان: Felipe Belalcazar ژانر: Documentary، Biography، Music نویسندگان: Felipe Belalcazar امتیاز: 7.4نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
_**مرگ بر اثر سرطان مغز پس از یک دوره کاری فوق‌العاده**_
فیلم «مرگ با متال» (۲۰۱۶) مستندی است درباره چاک شولدینر و مسیر موسیقایی‌اش؛ مسیری که از دوران نوجوانی آغاز شد و سال ۲۰۰۱ با فوت او در ۳۴ سالگی بر اثر تومور مغزی به پایان رسید. او بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۸ هفت آلبوم با گروه دث (Death) منتشر کرد؛ آن هم با اعضایی که مدام تغییر می‌کردند. پرونده کاری او با آلبومی متشکل از آخرین اعضای دث و یک خواننده واقعی (به جای خواننده‌ای با سبک گرول دث متال) بسته شد. گروه جدید Control Denied نام داشت. وقتی چاک از این دنیا رفت، دموها نوشته شده بودند و چهار آهنگ بدون وکال برای آلبوم بعدی ضبط شده بود (این ترک‌ها را می‌توانید در یوتیوب با جستجوی Control Denied WHEN MAN AND MACHINE COLLIDE بشنوید).
افراد زیادی در این فیلم مصاحبه شده‌اند؛ از جمله نوازندگانی مثل کریس رایفرت، راک روز دلویلو، استیو دی‌جورجیو، جین هاگلن، تری باتلر، شان راینرت، ریچارد کریستی و شنون هام، مدیر برنامه اریک گرییف، روزنامه‌نگار جف واگنر و تهیه‌کننده جیم موریس، و همین‌طور خواهر و مادر چاک. برخی از نوازندگان کلیدی نام برده می‌شوند اما مصاحبه‌ای با آنها نشده، مثل گیتاریست جیمز مورفی. نکته عجیب این است که حتی نامی از تیم ایمار، خواننده Control Denied، برده نمی‌شود که احتمالاً یک تصمیم در مرحله تولید بوده است. خب نمی‌شود همه‌چیز را داشت، به‌خصوص در یک تایم محدود.
طبیعتاً تمرکز روی چاک است و من از روایت کرونولوژیک و مرحله‌به‌مرحله مسیرش از یک آلبوم به آلبوم دیگر، همراه با پخش تکه‌هایی از آهنگ‌ها لذت بردم. چاک هم مثل اکثر متفکران، نویسندگان، هنرمندان و افراد خلاق، آدم توداری بود، هنر محرک اصلی‌اش بود، ترجیح می‌داد در خانه خلوت کند و بسازد و از حاشیه‌های اجتماعی دوری می‌کرد؛ چیزی که کنسلی چند تور اروپایی در میانه راه را به خوبی توضیح می‌دهد. فیلم به این جزئیات می‌پردازد. با اینکه همه افراد با احترام از چاک یاد می‌کنند، اما کار به چاپلوسی صرف نمی‌کشد؛ او رفتارهای عجیب و خاص خودش را هم داشت. به نظر من، شاهکار بی‌نظیر چاک آلبوم SYMBOLIC محصول ۱۹۹۵ با گروه دث است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است.
نمره: A