Posledice

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم ایده جالبی دارد. داستان حول محور «آندری» (ماتی ژملیچ) می‌چرخد، جوان سرگردانی که زندگی‌اش بی‌هدف است. پدر و مادر و مدرسه از پسِ کنترل او برنمی‌آیند، بنابراین او به یک کانون اصلاح و تربیت فرستاده می‌شود و در آنجا ابتدا با «ژله» (تیمون استوربی) درگیر می‌شود و بعد با او دوست می‌شود. حالا این آقا فروشنده مواد مخدر محلی، نزول‌خوار و یک اوباش معمولی است و «آندری»، هرچند سرکش است، اما از آن دست آدم‌ها نیست - او موش خانگی‌اش را خیلی دوست دارد! چیزی که به نظر می‌رسد پیوند آن‌ها را محکم می‌کند این است که اولی شیفته دومی می‌شود و به زودی به عنوان مجری او عمل می‌کند. نکته اینجاست که آیا او صرفاً مانند یک عروسک خیمه‌شب‌بازی توسط «ژله» مورد استفاده قرار می‌گیرد که کاملاً آگاه است دوستش شیفته اوست - و در واقع، حتی هر از گاهی به آن بها می‌دهد - یا ممکن است اتفاق معناداری از آن حاصل شود؟ ژملیچ در این فیلم عملکرد خوبی دارد. او سادگی گیج‌کننده شخصیت خود و تلاشش برای خودشناسی و محبت را به خوبی به تصویر کشیده است. استوربی نیز به عنوان دوست دستکارگرش مؤثر است، اما خود داستان کمی بی‌هدف است. اگر دارکو سانته اجازه می‌داد دو شخصیت اصلی زمان بیشتری روی پرده به صورت انفرادی داشته باشند، طرح داستان می‌توانست بیشتر توسعه یابد. منظورم زمان حضور روی پرده در رختخواب نیست، بلکه فرصت بیشتری است تا بفهمیم «آندری» چگونه به این راحتی و با میل خود به یک مهره تبدیل شده است. پایان فیلم غیرمنتظره نیست، اما نتوانستم جلوی احساس ناامیدی از سادگی خشمگینانه آن را بگیرم - این پایان واقعاً هرگونه بارقه امید یا خوش‌بینی را خفه می‌کند. با این حال، تولید و کارگردانی خوب است و در مجموع فکر میکنم ارزش دیدن دارد.