The Obituary of Tunde Johnson

tmdb28039023 (منتقد)

فیلم The Obituary of Tunde Johnson شروع خیلی امیدوارکننده‌ای داره. شخصیت اصلی داستان (با بازی استیون سیلور) یه پسر نوجوان همجنس‌گرای نیجریه‌ای-آمریکایی از یه خانواده ثروتمنده. ما تو شبی باهاش آشنا می‌شیم که پیش پدر و مادرش، آدِنسولا (سمی روتیبی) و یومی (تمبی لاک)، گرایشش رو آشکار می‌کنه و اونا هم خیلی با درک و مهربونی برخورد می‌کنن. ولی اون دو تا مأمور پلیسی که بعداً تو همون شب تانده رو کنار می‌کشن، اصلاً اهل درک کردن نیستن. با توجه به اینکه تانده سیاه‌پوسته و هر دو پلیس سفیدپوستن، جای تعجبی نداره که با شلیک اونا کشته می‌شه. و دقیقاً از همین‌جاست که فیلم سقوط می‌کنه.

تانده با وحشت تو تختش از خواب می‌پره (حالا به چه علتی دوست داره با تمام گردنبندها و طلاهای پر زرق‌وبرقش بخوابه، بماند). یعنی همه‌ش فقط یه خواب بود؟ کاش واقعاً خواب بود. چیزی که در واقع داره اتفاق می‌افته، تنها چیزیه که از کلیشه «همه‌ش خواب بود» هم بدتره: بله، با یه کپی ناشیانه و کلیشه‌ای دیگه از «روز گراندهاگ» (Groundhog Day) طرفیم! شاید بشه به علی لروی کارگردان و استنلی کالو فیلمنامه‌نویس کمی حق داد که خواستن به این ایده تکراری یه بارِ دغدغه اجتماعی بدن؛ ولی سوال من اینه: واقعاً نمی‌شد داستان تانده رو بدون سنگین کردنش با این کلیشه نخ‌نمای سینمایی تعریف کرد؟ تروپی که حتی اگه نادیده بگیریم چقدر تکراری و بی‌خلاقیته، باعث شده نشه فیلم رو جدی گرفت. البته از سازنده‌هایی که یه بازیگر ۳۰ ساله رو برای نقش یه دبیرستانی انتخاب کردن، چه انتظاری می‌شه داشت؟ کاملاً واضحه که واقع‌گرایی اصلاً اولویت اولشون نبوده، پس نمی‌فهمم چرا اصلاً سراغ موضوعات حساسی مثل نژاد و جنسیت رفتن.