گزارش فرانسوی
در آستانه انحلال نشریه «گزارش فرانسوی» (The French Dispatch)، که یک گزارش هفتگی واقعگرایانه درباره موضوعات مختلف است، سردبیر قدیمی آن، آرتور هویتزر جونیور (Arthur Howitzer Jr.)، زبدهترین روزنامهنگاران مهاجر و وفادار مجله را برای انتشار آخرین شماره گرد هم میآورد. در پسزمینه شهر تماشایی «انویی-سور-بلازه» در فرانسه، سه مقاله اصلی روایت میشود که حول محور هنرمندان نابغه و رنجکشیده، افسران زندان تنومند، منتقدان پر زرق و برق، آرمانگرایان بدخلق، خبرنگاران خبره و مستاصل، سرآشپزهای افسانهای و البته پلیس میچرخد.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Wes Anderson ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Wes Anderson، Roman Coppola، Hugo Guinness امتیاز: 7.1نقدها و نظرات
Amos3 (منتقد)
باز هم یه اثر هنری فوقالعاده!
2021-11-03Manuel São Bento (منتقد)
نقد کامل و بدون اسپویل در سایت msbreviews
«گزارش فرانسوی» تمام ویژگیهای خاص آثار وس اندرسون رو داره، اما این بار حتی طرفدارهای دوآتیشه سبک خاص اون هم ممکنه زیر حجم زیاد این جزئیات له بشن. تمام بخشهای فیلمسازی به قدری خیرهکننده میدرخشن که میشه این فیلم رو یه «شاهکار فنی» دونست که پر از بازیهای درخشان از همه بازیگراست. متأسفانه، نقد کلیشهای «فرم بر محتوا» خیلی خوب برازنده این فیلمه. حجم بیپایان ویژگیهای اندرسونی، روایتِ از قبل بیروح با شخصیتهای توخالی رو به یه داستان بهشدت چالشبرانگیز و سخت برای دنبال کردن تبدیل کرده. خلاصه در چهار کلمه: واقعاً دیگه خیلی زیادهروی شده... نمره: C+
r96sk (منتقد)
ساخت بینقص و بهشدت لذتبخش. این دومین فیلم وس اندرسونه که دیدم (اولی قلمرو طلوع ماه بود که زیاد خوشم نیومد) و حالا بهتر میفهمم چرا اینقدر از این آدم تعریف میکنن. «گزارش فرانسوی» باکیفیته، به همین سادگی. تیم بازیگری فوقالعادهست و دیدن این همه چهره آشنا توی هر بخش که بازیهای سرگرمکنندهای ارائه میدن، واقعاً لذتبخشه. فرانسیس مکدورمند برای من بهترین بود و بعدش بنیسیو دل تورو. هرچند راستش رو بخواید همهشون عالی بودن؛ از اوون ویلسون و آدرین برودی گرفته تا لئا سیدو، تیموتی شالامی و جفری رایت. کریستوف والتز، ویلم دفو و بیل موری هم که هستن. چه کست عجیبی! فیلمهای اپیزودیک معمولاً برای من یا خیلی خوب میشن یا خیلی بد، اما باید بگم اینجا از دیدن روند داستان واقعاً لذت بردم. فیلمبرداری و تدوین خیرهکننده باعث شده اپیزودها خیلی نرم به هم وصل بشن. بخش انیمیشنی رو هم خیلی دوست داشتم.
2022-03-04CinemaSerf (منتقد)
فکر میکنم مثل هر روزنامه یا مجلهای که این فیلم بر اساسش ساخته شده، بعضی «مقالات» جذابتر از بقیه هستن. سه داستان طولانی بدنه اصلی این کمدی سوررئال رو تشکیل میدن. همونطور که از وس اندرسون انتظار میره، داستانها خاص و متفاوت هستن و بازیگرهایی که کاملاً برای نقشهاشون آماده بودن، به خوبی از پس کار براومدن. بخش مورد علاقه من اونی بود که فرانسیس مکدورمند و تیموتی شالامی توش بودن؛ یه جور پارودی همینگویوار از انقلابی که روی صفحه شطرنج رقم میخوره و نتیجهش خیلی خندهداره. طنز توی این فیلم نقش پررنگی داره. باید با دقت به اتفاقات نگاه کنید تا بهترین بهره رو از بازیها، فیلمنامه و البته تصاویر ببرید؛ تصاویری که خیلی راحت بین سیاه و سفید و رنگی جابهجا میشن و به اندازه دیالوگها اطلاعات به آدم میدن. فیلم گاهی از نفس میافته و تمها میتونستن منسجمتر باشن. دو تا داستان فرعی - مخصوصاً گزارش سفر اوون ویلسون در ابتدای فیلم - برای من زیاد جالب نبود. من طرفدار پر و پا قرص کارهای عجیب و غریب نیستم، چون معمولاً یا میگیره یا نه، اما اینجا بیشتر بخشها موفق بودن. در کنار نقد ارزشهای روزنامهنگاری، کمی عشق و کارهای احمقانه بنیسیو دل تورو، این فیلم قطعاً ارزش دیدن داره.
2022-03-27beyondthecineramadome (منتقد)
نقد کامل در سایت tinakakadelis
تماشای فیلمهای وس اندرسون مثل یه ضیافت برای چشمهاست. کارگردانهای کمی هستن که زبان بصری به این متمایزی داشته باشن. وقتی دارید فیلم وس اندرسون میبینید، قشنگ میفهمید که این کار خودشه. «گزارش فرانسوی» هم مستثنی نیست. فیلم مجموعهای از داستانهای آخرین شماره یک نشریه آمریکایی در فرانسه است که بعد از مرگ سردبیرش، آرتور هویتزر جونیور (بیل موری)، روایت میشه. هر صحنه مثل یه تابلوی نقاشی طبیعتِ بیجان با جزئیات فوقالعادهست که مخاطب رو به شهر رویایی «انویی-سور-بلازه» دعوت میکنه. انگار دنیا رو دارید از پشت یه عینک صورتی میبینید.
badelf (منتقد)
این فیلم برای من در کنار «هتل بزرگ بوداپست» بهترین کار وس اندرسونه. خیلی عجیب و خلاقانهست. ریتم فیلم اینقدر تنده که باید دوباره دیدش تا واقعاً بشه درکش کرد. کاش روی پرده بزرگ سینما میدیدمش. بازیگرها و کار فوقالعادهشون رو هم که دیگه نگم!
2022-08-24