Savage

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم یه نگاه واقعاً جذاب به فرهنگ باندهای خیابانی نیوزیلند می‌اندازه؛ فرهنگی که قطعاً خشنه، اما در عین حال پیچیده و چندلایه هم هست. اعتراف می‌کنم چند دقیقه اول فیلم یکم روی صندلی‌ام وول خوردم و کلافه شدم — چون فضا خیلی عصبی و پر از خشم بود — اما کمی بعد وارد داستان زندگی «دنی معروف به دمیج» (با بازی جیک رایان) می‌شیم. می‌بینیم چطور از یه پسر بچه تو یه خانواده پرجمعیت با یه پدر بدرفتار که زیر خط فقر زندگی می‌کردن، تبدیل به یه نوچه خشن و ترسناک در یک باند تبهکار می‌شه. دنی که کارش به دزدی غذا کشیده شده بود، توسط پلیس دستگیر می‌شه و می‌فته تو سیستم بهزیستی و مراقبتی؛ جایی که خانواده‌اش رهاش کردن و حالا با بزرگ شدنش، زیر دست یه مشت مسئول بی‌رحم و سواستفاده‌گر می‌فته. تو این مسیر، با «موزس» (با بازی جان توی) رفیق می‌شه و برای اینکه از همدیگه محافظت کنن و برای خودشون احترامی بخرن، باندی به اسم «وحشی‌ها» راه می‌اندازن. چیزی که تو این فیلمِ سام کلی خیلی به چشم میاد، واقع‌گرایی اونه. این فیلم فرسنگ‌ها با اون مناظر کارت‌پستالی و زیبایی که عادت داریم از نیوزیلند ببینیم فاصله داره و گوشه‌ای از زندگی واقعی این آدم‌های حاشیه‌نشین رو نشون میده که قوانین خاص خودشون رو دارن — یه جور مرام‌نامه و قانون افتخار — که وای به حال هرکی ازش تخطی کنه. شخصیت‌پردازی‌ها حس دلسوزی و انزجار رو هم‌زمان بیدار می‌کنه، اما هرچی جلوتر می‌ریم، رگه‌هایی از انسانیت رو می‌بینیم که هیچ‌وقت دنی رو رها نکرده؛ چیزی که واقعاً ته دلش می‌خواد، وفاداریش رو به چالش می‌کشه. خلاصه بگم، از پنج دقیقه اول فیلم ناامید نشید، این یه اثر هوشمندانه و عمیقه که ارزش دیدن داره.