گلادیاتور ۲
پس از آنکه خانهاش توسط امپراتورهای مستبدی که اکنون بر روم حکومت میکنند فتح میشود، لوسیوس مجبور میشود وارد کولوسئوم شود و باید برای بازگرداندن شکوه روم به مردمش، به گذشته خود نگاه کند تا قدرت لازم را بیابد.
سال انتشار: 2024 کارگردان: Ridley Scott ژانر: Action، Adventure، Drama نویسندگان: David Franzoni، Peter Craig، David Scarpa امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نقد کامل بدون اسپویل در https://talkingfilms.net/gladiator-ii-review-a-legacy-sequel-that-triumphs-through-spectacle-and-emotion/
«گلادیاتور ۲ شاید اون تاثیر جریانساز فیلم اصلی رو نداشته باشه، اما همچنان یک تجربه سینمایی خیرهکننده است که مخاطب رو به یک حماسه پر از شکوه بصری و احساسی میبره. ریدلی اسکات بار دیگه مهارت خودش رو در ترکیب روایت، اکشن و عمق مضمونی نشون میده و دنبالهای رو ارائه میکنه که با اجرای فنی فوقالعاده و بازیهای درخشان، به خصوص از دنزل واشینگتن، متمایز شده. با وجود مقایسههای اجتنابناپذیر با اون اثر کلاسیک، این فیلمساز نمادین داستانی رو ارائه میده که وجود خودش رو توجیه میکنه، حتی اگه در مسیرهای آشنا قدم برداره. ضروری باشه یا نه، چیزی که واقعاً مهمه قدرت (و شرفی) هست که یک اثر با اون ما رو مجذوب میکنه - و اینجا، گلادیاتور ۲ پیروز میشه.»
نمره: -A
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یه فیلم «ووک» (Woke) آشغال دیگه از هالیوود. هیچوقت امپراتور سیاه (آفریقایی) در امپراتوری روم وجود نداشته... این فیلم صرفاً یه پروپاگاندای دروغه.
2024-11-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «گلادیاتور ۲»، که بازتابی صیقلخورده از نسخه اصلیه، گواهی بر قدرت سینمایی ریدلی اسکات هست. این فیلم بعد از بیوپیک «ناپلئون» که سال پیش ساخت و بیشتر شکست بود تا موفقیت، اکران شده. این دنباله جوهره اصلی فیلم اول رو حفظ کرده و در عین حال عناصر جدیدی رو معرفی میکنه که اون رو به یک جانشین شایسته تبدیل میکنه.
پل مسکال در نقش اصلی - که از راسل کروی همیشه شاکی به ارث برده، کسی که در فیلم اصلی در اوج دوران کاریش بود - به خوبی در برابر دنزل واشینگتن قد علم میکنه؛ کسی که کاریزمای خیرهکنندهاش مثل شمشیر شخصیتش، پرده سینما رو میشکافه. ریدلی اسکات اعتراف کرده که تحسین کسانی که برای دیدن فیلم اصلی روی پرده سینما خیلی جوون بودن، اون رو ترغیب کرده تا دوباره سراغ گلادیاتور بره. ماموریت اون برای بیرون کشیدن نسل زد (Gen Z) از پای سرویسهای استریم ممکنه به نجات سینما کمک کنه و عصر جدیدی از قدردانی برای پرده بزرگ رو رقم بزنه. اما به خاطر خدایان، امیدوارم اونا زود بفهمن که سینما فقط یه آیپد بزرگ با صندلیهای راحت نیست. نه استپی در کاره، نه سوایپ کردنی، نه سلفی وسط فیلم و نه گزارش لحظه به لحظه. سالن شماره چهار سینمای محلهتون کولوسئوم نیست، بلکه جاییه که جادوی فیلمی با این ابعاد واقعاً زنده میشه و تجربهای غوطهورکننده رو ارائه میده که توی خونه نمیشه تکرارش کرد.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«گلادیاتور ۲» عالیه! من نسخه اصلی رو همین سه سال پیش دیدم، ولی بعد از اینکه عاشق فیلم راسل کرو شدم، خیلی منتظر این دنباله بودم. راستش، فکر کنم از این یکی بیشتر لذت بردم - یا حداقل برای من هر دو در یک سطح هستن. جای خالی کرو حس میشه، هرچند همه بازیگرهای این فیلم جای خالی (واضح) اون رو پر میکنن.
این اولین باری بود که بازی پل مسکال رو میدیدم، با اینکه خیلی وقت بود میشناختمش. واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم! اون یه نمایش پرقدرت ارائه میده. پدرو پاسکال هم خیلی خوبه، همینطور جوزف کوئین؛ اولش که کوئین اومد زیاد باهاش حال نکردم، ولی در نهایت به بازیش نمره مثبت میدم.
دنزل واشینگتن... عجب غولیه این آدم. من هیچوقت از دیدن بازی این مرد سیر نمیشم. نیازی به گفتن نیست که چون اون یکی از دو بازیگر محبوب منه، از اول تا آخر عاشق بازیش بودم. امثال فرد هچینگر و کانی نیلسن هم لایق تحسین هستن، دیدن روری مککان و مت لوکاس هم جالب بود. آه، و موسیقی متن... فوقالعاده! با شکوه و کرکننده.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
شانزده سال بعد از اینکه «ماکسیموس» (راسل کرو) غزل خداحافظی رو خوند، روم باستان رو تحت کنترل دوقلوها، «گتا» (جوزف کوئین) و برادرش «کاراکالا» (فرد هچینگر) میبینیم که به لطف ژنرالشون «آکاسیاس» (پدرو پاسکال) در حال گسترش امپراتوری هستن. همین ژنرال هست که به خونهای که «نانو» (پل مسکال) با همسرش «اریشات» (یووال گونن) توش زندگی میکنه حمله میکنه. اوضاع خوب پیش نمیره و همسرش کشته میشه و خودش هم به عنوان برده توسط «ماکرینوس» حیلهگر (دنزل واشینگتن) خریداری میشه تا در کولوسئوم برای سرگرمی امپراتورها و دخترعموشون «لوسیلا» (کانی نیلسن) بجنگه.
چیزی که در ادامه میبینیم، یه بازسازی خوشساخت و زیبا از فیلم اوله که در طول مسیر به «اسپارتاکوس» هم ادای احترام میکنه، اما من با قابل پیشبینی بودنِ بیش از حدش مشکل داشتم. فیلم به صورت اپیزودیک جلو میره و دیالوگها خیلی زیادن. با اینکه مسکال خیلی تلاش میکنه، اما بازیش تا حد زیادی فاقد جذابیته و مثل یه تکه چوب خشکه، مخصوصاً وقتی اون داستان خانوادگی دور از ذهن فاش میشه. سر درک جاکوبی هم خیلی کوتاه به عنوان یکی دیگه از بازماندههای سال ۲۰۰۰ در نقش سناتور «گراکوس» ظاهر میشه اما تاثیر خاصی نداره.
تنها کسی که صحنه رو از بقیه میدزدید، جوزف کوئین در نقش امپراتور بود که همراه برادر دیوونهاش در مرز جنون و انحراف قدم برمیداشتن. واشینگتن در نقش ارباب بردههای دسیسهچین خوب عمل میکنه، اما شخصیتش اونقدر عمق نداره که بین این مجموعه میانمایه از شخصیتهای نپخته، واقعاً متمایز بشه. مثل فیلم «قلمرو بهشت» (۲۰۰۵) ریدلی اسکات، صحنههای نبرد عالی و پر از اکشن هستن، همینطور مبارزات توی استادیوم مرمرین که پر از کرگدن و آدمهای تشنه به خونه، اما متاسفانه شخصیتپردازیهای سطحی باعث شد فیلم برام جذاب نباشه و پلات داستانی هم اونقدر نازک بود که نمیشد توی دو ساعت کشش داد. واقعاً برای درک جلوههای بصری به پرده بزرگ نیاز دارید، اما من باز هم ناامید شدم، متاسفم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
مقایسهها اجتنابناپذیره و گلادیاتور ۲ هیچوقت به اندازه اثر کلاسیک سال ۲۰۰۰ نمادین نمیشه. با این حال، فیلم خیلی خوبیه، با اکشنهای جذاب و فیلمنامهای که خوب اجرا شده. بازیها هم خیلی خوبن و چند تا غافلگیری دلپذیر هم داره.
2024-11-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
گلادیاتور ۲ صحنههای اکشن خیرهکنندهای داره. هر نبردی توی کولوسئوم، فارغ از اینکه چقدر از نظر تاریخی غلط باشه، فوقالعادهست. سکانس میمونها نشون میده که هانو (پل مسکال) نه تنها یه جنگجوی ماهره، بلکه توی تعامل با بقیه هم باهوشه. بعد سکانس کرگدن رو داریم که خیلی شبیه تعاملات باگز بانی با تورو گاو نره توی انیمیشن کوتاه «Bully for Bugs» ساخته چاک جونزه.
در حالی که اون سکانسها تا حدی باورپذیرن، سکانس کوسه کاملاً فانتزی به نظر میرسه و دقیقاً به همین خاطر خیلی خفنه. اونا کولوسئوم رو پر از آب میکنن و کوسهها رو ول میکنن در حالی که گلادیاتورها سعی میکنن روی قایقها زنده بمونن. جالبه که هر بازیگر اصلی که توی فیلم میمیره، یه مرگ تماشایی داره. نه تنها این، بلکه این مرگهای فجیع با جلو رفتن فیلم، وحشتناکتر و موندگارتر میشن. این پیروزیهای خونین به ندرت عمیقتر از تیر خوردن یا گردن زدن هستن، اما سطح خشونت مدام بالا میره و در نهایت به رضایتبخشترین قتل فیلم ختم میشه که دو ساعت و نیم طول میکشه تا اتفاق بیفته.
بازیها بین کمالِ سطح بالا و بازیگریِ اغراقآمیزِ میانمایه در نوسانه. دنزل واشینگتن در نقش ماکرینوس داره پادشاهی میکنه. اون جذابترین خط داستانی رو داره و دنزل توی هر صحنه با یه ذوق وصفناپذیر بازی میکنه. جوزف کوئین در نقش امپراتور گتا انگار توی یه فیلم کاملاً متفاوت نسبت به بقیه بازی میکنه. حرکاتش اپرایی و تئاتریه، با چشمهای گشادی که به ندرت پلک میزنن و بیان انفجاری دیالوگها. پدرو پاسکال در نقش مارکوس آکاسیاس هیچ کاری انجام نمیده که توی بازی تاج و تخت انجام نداده باشه، فقط اینجا زمان بیشتری جلوی دوربینه.
مثل نحوه نوشته شدن شخصیتش، بازی پل مسکال هم گنگه. شخصیت هانو و اینکه کی هست، یه رازِ بد فاش شدهست که مدام شخصیت رو به جهتهای مختلف میکشه. هانو اولش کینهتوزه و بعد یهو تبدیل به قهرمان فیلم میشه و این تحول اصلاً منطقی نیست. نویسندگی و ریتم فیلم جوریه که انگار سرنوشت هانو وسط فیلم یهو میافته توی بغلش، چیزی که یا بیست سال فراموشش کرده بوده یا تا وقتی تماشاگر نفهمیده بود، خودش هم نمیدونست. کانی نیلسن، یکی از معدود بازیگرهای بازگشته از فیلم اول، اینجا افتضاحه. بازیش همیشه مصنوعی به نظر میرسه و صحنههای گریهاش بیشتر شبیه نالههای ناشی از یبوست با اشک تمساحه. بیان دیالوگهاش هم با اینکه مهمترین سکانسهای عاطفی رو بهش دادن، خیلی خشک و شکسته است.
اینکه بگیم گلادیاتور ۲ اکشنمحوره گمراهکنندهست، چون فیلم بین هر سکانس مبارزه، خیلی کش میاد. فیلم در لحظات آرومش تا حد زیادی خستهکننده و تحملناپذیره. البته فیلم با صحنهپردازیهای فوقالعاده، طراحی لباس پیچیده و استفاده تحسینبرانگیز از سیاهیلشکرهای بیشمار، خیلی زیباست. ریدلی اسکات دوباره با همون تیم دکوراتورها و طراح لباسی که سال ۲۰۰۰ کار کرده بود، همکاری کرده. از نظر بصری، فیلمهای ریدلی اسکات شاهکارهای پرجزئیاتی هستن. بازی پرزرق و برق دنزل واشینگتن باعث میشه گلادیاتور ۲ ارزش دیدن داشته باشه، اما حتی صحنههای اکشن خشن، فیلمبرداری زیبا و طراحی صحنه استادانه هم نمیتونه این دنباله رو از خستهکننده بودن نجات بده. ریدلی اسکات بیست سال صبر کرد تا دنبالهای بسازه که دو برابر فیلم اصلی هزینه داشته، فقط برای اینکه همون داستان رو دوباره تکرار کنه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
پیسسست... فیلم «ووک» هست، ولی خب جای تعجبی نداره. چیزی که عجیبه اینه که مردم دارن هشدار اسپویل میدن. نمیفهمم چرا. مثل خیلی از دنبالهها و ریبوتهای دیگه، اینجا هم با یه گلادیاتور طرفیم که هر چی هوش و سرگرمی داشته ازش کشیدن بیرون. پس همون فیلمه، فقط کوتاهتر. به جای یک امپراتور، دو تا داریم. روم در حال فروپاشیه، اما نه به خاطر فساد اخلاقی، تنبلی فکری و نظامیگری بیش از حد که واقعاً باعث سقوطش شد... چون اشاره به این چیزها ضد-ووک محسوب میشه. به جاش یه سری شعارهای چپگرایانه ضعیف که «راستگراها شیطان هستن» رو چپوندن توی فیلم، همراه با اعتراضات آتشین اما «عمدتاً مسالمتآمیز» که ارجاع تابلویی به ترامپه. قشنگ میشد تنِ بدمنها کلاه قرمزهایی کرد که روش نوشته «روم را دوباره باشکوه کنیم». همراه با سخنرانیهای سیاسی. نیازی نیست سراغ اون سخنرانیها برم، همهشون مثل هم هستن. هالیوودِ ووک قابل پیشبینیه و بهترین توصیف براش «شبکه کی-رو-باید-متنفر-باشیم» هست. بدترین بخشش دنزله، یعنی میدونم هنوز نیاز داره کار کنه، ولی بیخیال مرد، تو خیلی بهتر از این حرفایی.
2024-11-24
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«آیا سرگرم نشدید؟» خب، راستش رو بخواید، نه... گلادیاتور ۲ یا «گلادیاتور لایت» (نسخه رژیمی) همون نسخه ارزانقیمت و دمدستیِ گلادیاتوره. مثل شورتهای برندهای معمولی در مقایسه با برندهای معروفی مثل بندون (Bendon) یا جاکی (Jockey). کار راه بنداز هستن، بد نیستن، ولی برندهای اصلی کلاً یه چیز دیگهان. گلادیاتور لایت ادای نسخه قبلی رو درمیاره اما در واقع فقط یه بازسازی حداقلی از یه فیلم اصلی و برتره. داستان یه نسخه خیلی ساده از فیلم سال ۲۰۰۰ با بازی راسل کرو هست، قهرمانها کم و بیش همون نقشها رو دارن و خب، همین. آه، برای اینکه یه فرقی هم داشته باشه، کوسههای کامپیوتری، میمون و کرگدن هم دارن، اگه به هر دلیل عجیبی این چیزها براتون جذابه. در مجموع، این فقط یه کپی بیروح و نه چندان الهامبخش از یه فیلم اصلیِ به مراتب بهتره. به خودی خود بد نیست، فقط شبیه یه بازپخش بیروح میمونه که اصلاً نیازی به ساختنش نبود.
2024-11-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بعد از این همه سال، دنباله فیلم واقعاً عالیه، برید سینما و تماشاش کنید.
2024-11-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
دنزل خیلی خفنه. عاشق دنزلم. اون همون حرکت زبون رو که واکین فینیکس توی قسمت اول انجام میداد، تکرار میکنه. حتی اونم نتونست این تپه گند رو نجات بده. جلوههای ویژه یه جوری از نسخه اصلی بدتره. نبردهای تاریخی باحالن ولی حتی اونا هم نتونستن این تپه گند رو نجات بدن. مندلورین (پدرو پاسکال) خیلی خفنه، ولی حتی اونم نتونست این تپه گند رو نجات بده. کلاً یه تپه آشغاله.
2024-12-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
وقتی ریدلی اسکات تصمیم گرفت دوباره سراغ گلادیاتور بره، به نظر میرسید فرصتیه برای گسترش یکی از بزرگترین حماسههای تاریخی. اما به جاش، یه تکرار مکررات تحویل گرفتیم که بیشتر شبیه یه فرصت سوخته است تا یه دنباله جسورانه.
پرده اول خیلی سریع از روی قلمروهای آشنا رد میشه. یه ژنرال که توی جنگ به دنیا اومده، خانوادهاش رو از دست میده و سر از بردگی درمیاره. آشنا به نظر میاد؟ این دقیقاً همون چیدمان داستان ماکسیموسه، منهای اون وزن احساسی. و فرستادن پسر لوسیلا به دوردست برای محافظت ازش؟ این فقط یه نقطه ضعف داستانی نیست، بلکه تف کردن به تمام چیزهایی هست که ماکسیموس و مارکوس براش جون دادن.
پرده دوم هیچ چیز جدیدی برای ارائه نداره. «پیچش» داستان قابل پیشبینیه، پلات شلوغ و نامنظمه و بدمنها اصلاً الهامبخش نیستن. کومودوس جواب میداد چون شخصیتش لایهلایه بود، ترکیبی از ناامنی و بیرحمی. اینجا، دو تا امپراتور فقط مترسکهای کلیشهای هستن. حتی تلاش برای کودتا هم شبیه دژاوو میمونه، بدون هیچکدوم از اون شدت و هیجانی که فیلم اول رو نمادین کرد.
پرده سوم یه نبرد بصری خیرهکننده ارائه میده اما فاقد محتواست. تقابل نهایی هیچ چیز تازهای نداره و مرگ آنتاگونیست جلوی چشم همه، انگار فقط تلاشی برای کپی کردن نسخه اصلیه. اون سخنرانی درباره «رویای ماکسیموس و مارکوس»؟ قبلاً شنیده بودیمش و دفعه اول معنای بیشتری داشت. هدف اون سکانس آخر چی بود؟ راههای خیلی زیادی وجود داشت که این فیلم رو با یه نکته مثبت تموم کرد، چیزی معنادار برای ادای احترام به لوسیلا یا آکاسیاس. به جاش، یه پایان توخالی و بیمعنی گرفتیم که هیچ چیزی به داستان اضافه نمیکنه.
البته باید حق رو داد: فیلمبرداری، جلوههای ویژه و موسیقی متن فوقالعاده هستن. از نظر بصری، فیلم یه شاهکاره، با مناظر نفسگیر و تدوین صیقلخورده. موسیقی هم با اینکه مشخصاً از نسخه اصلی الهام گرفته شده، حس و حال رو خوب منتقل میکنه. اما جلوههای بصری عالی نمیتونه داستانی رو که از حرکت به جلو امتناع میکنه، نجات بده. گلادیاتور ۲ پتانسیل داشت، اما به جای ارائه چیزی جدید، توی تلاش برای بازسازی شکوه گذشته گیر کرده. از نظر بصری چشمگیره اما در نهایت توخالیه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
۲۵۰ میلیون دلار هزینه، و بهترین چیزی که گیرمون میاد... میمونهای هاری هستن؟ گلادیاتور ۲ ریدلی اسکات شبیه پارودیِ خودش میمونه. شخصیت پاسکال کاملاً غیرضروریه، یه شخصیت مقوایی که فقط برای پر کردن زمان فیلم وجود داره بدون اینکه چیز موندگار یا معناداری اضافه کنه. دنزل واشینگتن هم با وجود استعداد غیرقابل انکارش، گیر یه نقش افتاده که به طرز عجیبی بد نوشته شده و در حالی که داستان دور و برش فرو میپاشه، دیالوگهای قلمبهسلمبه میگه.
در مورد روایت اصلی درباره پسر ماکسیموس مدیدیوس؟ پیشپاافتاده و به شدت قابل پیشبینی. آرک داستانی «انتقام میراثی» اونقدر تابلوئه که میتونید بعد از پرده اول، بقیه فیلمنامه رو خودتون بنویسید. نه پیچشی، نه عمقی - فقط یه بازسازی کلیشهای از ضربآهنگهای احساسی نسخه اصلی. واقعاً که افتخار بر دوندوس!
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این داستانیه که جواب میده بعد از فیلم اول چه اتفاقاتی افتاد. امید زیادی به این قسمت دوم نداشتم ولی مثبت غافلگیر شدم. فیلم خیلی خوبیه و کلی سرگرمکنندهست. ۷ از ۱۰
2025-01-09