Colewell

Peter McGinn (منتقد)

خب، این فیلم اصلاً برای مخاطب عام سینما ساخته نشده. کولول از اون فیلم‌های آرومیه که به نظرم پاداش بیننده‌های صبور رو میده. خبری از هیجان یا درام تند و تیز نیست و احتمالاً یه منتقد بدبین میگه «اصلاً هیچی تو فیلم اتفاق نمی‌افته!» فیلم بیشتر شبیه برشی از زندگی و یک مطالعه شخصیتیه. در عین حال، انتقادی ملایم داره به تغییرات جامعه و غول‌آسا شدن شرکت‌های بزرگ که کسب‌وکارهای کوچیک رو از دور خارج می‌کنن. البته اداره‌های پست دقیقاً تو این قالب جا نمی‌گیرن، ولی میشه مقایسه‌شون کرد. اگه مثل من سنتون یکم بالا باشه، احتمالاً اصطلاح «جنون پستی» (going postal) یادتونه؛ اون زمان هنوز دوران تیراندازی‌های جمعیِ این روزا نبود، دوره‌ای بود که فشار کاری و استرس ناشی از تغییرات سازمانی باعث می‌شد کارمندای پست دست به خشونت‌های شدید بزنن. امروز که نگاه می‌کنیم، اون موج مثل زنگ خطری در معدن بود و حالا همون فشار و استرس رو همه‌جای زندگی می‌بینیم. ولی در این فیلمِ آروم خبری از خشونت نیست، جز چند تا اعتراض کوچیک از سمت اهالی که نمی‌خوان پستخونه‌شون بسته بشه. من خودم رمان‌هایی می‌نویسم که سرراست از نقطه الف به نقطه ب می‌رن، برای همین خیلی طرفدار فلاش‌بک نیستم، اما اینجا فلش‌بک‌ها خوب جا افتادن و حتی دلم می‌خواست درباره گذشته شخصیت اصلی بیشتر هم بهش پرداخته می‌شد. در کل، تماشای این فیلم رو واقعاً پیشنهاد می‌کنم، ولی موقعی نبینید که خسته‌اید، چون چنین فیلم‌های آرومی نیاز به تمرکز دارن، نه حواس‌پرتی یا چرت زدن. حتی اگه لازم شد، اواسط فیلم یه استراحتی به خودتون بدید؛ قطعاً ارزش وقت گذاشتن رو داره.