La bella estate

Brent Marchant (منتقد)

خیلی کلافه‌کننده‌ست وقتی فیلمی رو تماشا می‌کنی که ظاهراً یه مسیر مشخص رو هدف گرفته، اما تو کل طول مسیر مدام پاش می‌لغزه و زمین می‌خوره. این دقیقاً همون بلاییه که سر این فیلم تاریخی در ژانر بلوغ و کشف هویت اومده؛ داستانی که توی ایتالیای سال ۱۹۳۸ می‌گذره. اقتباس لورا لوکتی (نویسنده و کارگردان) از رمان سال ۱۹۴۹ چزاره پاوزه درباره یه خیاط ۱۷ ساله و تأثیرپذیر (با بازی ییله یارا ویانلو) که دلباخته یه مدل نقاشی (با بازی دوا کسل) میشه، برای رسیدن به یه نتیجه از پیش معلوم، بیش از حد وقت تلف می‌کنه و به کلی جاده‌خاکی می‌زنه. اما قضیه به همین‌جا ختم نمیشه؛ حتی وقتی فیلم ظاهراً به اون مقصد نهایی نزدیک میشه، باز یه چرخش ناگهانی و بی‌ربط می‌زنه و به پایانی می‌رسه که خودِ فیلم‌ساز هم معترفه عمداً مبهم رهاش کرده.

در نتیجه، این فیلم از اون دست آثاره که احتمالاً خیلی از تماشاچی‌ها بعد دیدنش سرشون رو می‌خارونن و می‌گن: «خب که چی؟ اصلاً هدف این همه مقدمه‌چینی چی بود؟» ظاهراً قرار بوده اثر به موضوعی بپردازه که هم تو دوره اتفاقات داستان و هم زمان نگارش کتاب تابو به حساب می‌اومده، ولی فیلم اصلاً نمی‌تونه اون‌طور که باید حق مطلب رو ادا کنه. در نتیجه، هر نیت خیری هم که پشت ساخت این پروژه بوده، توی نسخه نهایی کاملاً کم‌رنگ و گم شده. یه سری اشاره‌های سرپایی هم به اوضاع سیاسی-اجتماعی فاشیستی اون دوران میشه (که اصلاً توی کتاب منبع وجود نداشته)، ولی هیچ‌وقت پرداخت درستی پیدا نمی‌کنن و شبیه مخلفات اضافه به نظر میان.

البته از حق نگذریم، «تابستان زیبا» فیلمبرداری قشنگی داره، لوکیشن‌هاش به خوبی زیبایی‌های تورین رو به تصویر می‌کشن و موسیقی متنش هم شنیدنیه؛ ولی اگه اینا بهترین ویژگی‌های فیلم باشن، باید گفت کلیت اثر حرف چندانی برای گفتن نداره. سومین فیلم بلند لوکتی برای اینکه به بار بنشینه واقعاً نیاز به یه بازنویسی و دستکاری اساسی داشت، چون توی وضعیت فعلی اصلاً جواب نمیده.