WWE WrestleMania 36: Part 1

Danranza (منتقد)

نگاهی به مسابقه بونیارد (Boneyard Match) بین آندرتیکر (Undertaker) و ای‌جی استایلز (AJ Styles): وقتی می‌گم کشتی کج یه هنره، منظورم دقیقاً همون ویژگی خاص و بی‌نظیرشه که فراتر از ورزش و حتی سینما می‌ره. همه می‌دونیم که سینما بالاترین استاندارد رو بین هنرهای مختلف داره، ولی وقتی یه پدیده خاص و طردشده مثل کشتی کج بتونه استانداردهای سینما رو هم پشت سر بذاره، با یه تجربه فوق‌العاده طرف هستیم. برای اینکه قضیه دستتون بیاد، ای‌جی استایلز، آندرتیکر رو به یه مسابقه تو رسلمنیا دعوت کرده بود چون فکر می‌کنه آندرتیکر دیگه اون آدم سابق نیست و هاله و ابهتش بیشتر از اینکه مرد مرده (Deadman) باشه، واقعاً مرده؛ اون معتقد0 کسی مثل آندرتیکر نباید عکس سلفی اینستاگرام بذاره، با همسرش ویدیو بسازد و کارهای آدم‌های معمولی رو بکنه که انتظار می‌ره آندرتیکر هیچ‌وقت سمتشون نره. ای‌جی حتی کار رو به جایی رسوند که توی تلویزیون زنده، آندرتیکر رو با اسم واقعی‌اش یعنی «مارک» صدا زد. حالا کل‌کل‌هایی از این دست تا حالا بی‌سابقه بودن و نشون می‌ده که چقدر آندرتیکر رو عصبانی کرده و روی اعصابش رفته، اما روش تلافی کردن آندرتیکر این بود که اتفاقاً روی همین ویژگی‌ها دست بذاره؛ چون نشون داده بود که ای‌جی استایلز فکر می‌کنه آندرتیکر تو این حالت آسیب‌پذیرتره، پس حالا وظیفه آندرتیکر یا همون مارک کالاوی (Mark Callaway) بود که ثابت کنه ای‌جی اشتباه کرده.

همون‌طور که قبلاً گفتم، مسابقه بونیارد تونست از مرزهای ورزش و سینما عبور کنه و دلیلش هم این بود که یه مسابقه کشتی کج رو تو فضایی بیرون از رینگ یا حتی سالن برگزار کردن. محل برگزاری مسابقه بونیارد یه گورستان روباز بود و البته این اولین بار نبود که یه مسابقه کشتی کج این شکلی برگزار می‌شد. خیلی وقت پیش، ال سانتو (El Santo)، اسطوره نقاب‌دار مکزیکی، اغلب از رینگ بیرون می‌زد تا تو فیلم‌هایی بازی کنه که توشون با مرتدان و هیولاهایی مثل خون‌آشام‌ها، موجودات فضایی و گرگینه‌ها می‌جنگید؛ سکانس‌های اکشن این فیلم‌ها نشون می‌داد که ال سانتو برای پیروزی قطعی خودش، از فنون کشتی کج علیه این هیولاها استفاده می‌کنه. سینمای کشتی کجِ ال سانتو و خیلی از همکارانش الهام‌بخش آنتونیو اینوکی (Antonio Inoki)، بنیان‌گذار نیو جپان پرو رسلینگ (New Japan Pro Wrestling) شد؛ همون اسطوره‌ای که به فکر کردن خارج از چارچوب معروفه و مسابقاتی رو خارج از سالن و تو زمین‌های باز علیه ماسا سایتو (Masa Saito) برگزار کرد. البته این ایده با استقبال کمی توی ژاپن سنتی روبه‌رو شد، به جز کمپانی معروف و عجیب‌وغریب دراماتیک دریم تیم (Dramatic Dream Team).

اما اون فیلم‌های ال سانتو فقط به استانداردهای سینما ناخنکی زده بودن و مسابقات NJPW هم همچنان توی چارچوب کشتی کج باقی مونده بودن. مسابقه بونیارد قطعاً بیشترین مدیون جوک یا ایمیج «دنیای شکسته» (Broken Universe) مت هاردی (Matt Hardy) در سال ۲۰۱۶ هست که تو اون مجموعه، خانواده هاردی زمین بزرگی داشتند که مسابقات کشتی کج همه‌ جای اون ملک برگزار می‌شد، اما همه این‌ها بخشی از جذابیت همون شخصیت‌پردازی مت هاردی بود. کیفیت این مسابقه بونیارد با توجه به سبک‌های کلاسیک و شناخته‌شده آندرتیکر و ای‌جی استایلز کاملاً غیرمنتظره بود. ای‌جی استایلز یکی از پرافتخارترین قهرمان‌های تاریخه که طرفدارهای زیادی تو دنیا داره، ولی ورودش که تماشاگران رو فریب داد و با ماشین نعش‌کش و تابوت اومد، باعث شد تماشاگران حسابی از خجالتش در بیان (heel heat)؛ کاری که فکر می‌کنم برای کشتی‌گیری به محبوبیت اون اصلا کار راحتی نباشه.

در مورد آندرتیکر هم باید گفت که اون برای خیلی از تماشاگران امروزی یه کم «کلاسیک و قدیمی» محسوب میشه، واسه همین طرفدارهای امروزش بیشتر کسانی هستند که اون رو با اسمش می‌شناسن تا با رزومه واقعی‌اش. آندرتیکر با موتور سیکلت، دستمال سر و با آهنگ متالیکا وارد گورستان میشه تا تأکید کامل روی بازگشتش با شخصیت «آمریکایی بَدَس» (The American Badass) از دوران خشم بی‌رحمانه (Ruthless Agression Era) دبلیودبلیوه داشته باشه. برای خیلی‌ها (از جمله خودم) این صحنه به خاطر کلیشه مردهای پیر سفیدی که موتور و موزیک راک قدیمی دوست دارند، خیلی لوس یا خنده‌دار به نظر می‌رسید، اما این قطعاً اولین باری بود که آندرتیکر می‌تونست با خیال راحت نقشی رو که جلو دوربین داره بازی کنه. اون حالا همون مارک کالاوی است که ای‌جی استایلز با غرور صداش می‌کنه، اما با این لقب و شخصیت، دیگه هیچ محدودیتی نداره. با این آزادی عمل می‌بینیم که آندرتیکر کلی حرف بار ای‌جی استایلز می‌کنه و تو یه مبارزه دراماتیک که افکت‌ها و موزیک به شکل درستی برای عمق دادن به مبارزه استفاده شدن، با هم درگیر می‌شن. این مسابقه مثل یه فیلم بلند سینمایی ساخته شده بود که سه پرده داشت، المان‌های وحشت و اکشن رو با هم ترکیب کرده بود و با اون فضای ترسناک و پایان رضایت‌بخش، حس‌وحالی گوتیک به مخاطب می‌داد.