Treasure

CinemaSerf (منتقد)

«روث» (با بازی لنا دانهام)، روزنامه‌نگار آمریکایی، مدت‌ها بود که برنامه‌ریزی کرده بود از ایالات متحده به خانه اجدادی‌اش در لهستان سفر کند، اما متوجه می‌شود که پدر پرانرژی‌اش «ادک» (با بازی استفن فرای) تصمیم گرفته او را همراهی کند. «ادک» که به زبان مسلط است و سرشار از شور و شوقی کمی آزاردهنده برای زندگی است، سفرشان را به سمت مکان‌های توریستی آغاز می‌کند، اما این چیزی نیست که روث می‌خواهد. او می‌خواهد به خانه خانوادگی‌شان در ووچ برود؛ جایی که پیش از آنکه نازی‌ها ثروت و دارایی‌شان را مصادره کنند و «ادک» و همسرش را به آشویتد بفرستند، خانواده‌ای صنعتی و موفق بودند. کاملاً مشخص است که پدر چندان تمایلی به این برنامه‌سفر ندارد و اصلاً از سفر با قطار خوشش نمی‌آید؛ و ادامه فیلم ما را وارد یک سفر خانوادگی می‌کند که چشمان دختر را باز کرده و در عین حال، هیولاهای گذشته را برای پدر زنده می‌کند.
این فیلم در به تصویر کشیدن مقداری طنز در میان موضوعی به شدت احساسی، تا حدودی موفق عمل می‌کند؛ به‌ویژه زمانی که سفر آن‌ها بالاخره ما (و خودشان) را به مکان وحشتناک زندانی شدن او می‌آورد و او می‌بیند که سیل خاطرات به سرعت به ذهنش هجوم می‌آورند. فرای در ادای لهجه زیاده‌روی می‌کند، اما موفق می‌شود ماهیت آزاردهنده دوران حبس و عزم ذهنش برای محافظت از خود در برابر گشودن دوباره درِ تروما را به نمایش بگذارد. دانهام نیز در نقش دختر مستقل‌پیشه او به اندازه کافی خوب ظاهر می‌شود تا از این شخصیت‌پردازی فزاینده‌ دچار مشکل‌پشتیبانی کند. این یک درام تاثیرگذار است که ما را تشویق می‌کند - در حالی که خاطره هشتادمین سالگرد روز دی (D-Day) هنوز تازه است - وحشت‌هایی را که توسط نازی‌ها به مردم لهستان تحمیل شد تجسم کنیم و بفهمیم که در بسیاری از موارد (داستان در سال ۱۹۹۱ می‌گذرد) خانه‌ها و کسب‌وکارشان کم‌وبیش همان‌طور که در سال ۱۹۴۱ رها شده بودند باقی مانده‌اند - با این تفاوت که تا حد زیادی ویران شده و ساکنان جدید فقیری دارند.
من پایان‌بندی فیلم را نسبتاً دوست داشتم؛ پایان‌بندی که پرسش بسیار جالبی را مطرح می‌کند درباره اینکه اگر ما به جای شخصیت اصلی بودیم چه می‌کردیم. به عنوان یک درام، شاید نیازی به تماشای روی پرده سینما نداشته باشد، اما فیلم‌برداریِ اردوگاه مرگِ حالا خاموش‌شده، همچنان مو به تن آدم سیخ می‌کند.