De Bezette Stad

Lachlan Thiele (منتقد)

خارجی. جایش در موزه است - روز

فیلم «شهر اشغال‌شده» داره ژانر «مستند» رو دوباره تعریف می‌کنه. این فیلم مجموعه‌ای از داستان‌هاست که به استیو مک‌کوئین (Steve McQueen) منتقل شده و حالا اون داره این داستان‌ها رو به ما منتقل می‌کنه. فیلم این روایت‌ها رو بازگو می‌کنه و در عین حال، نگاهی هم به اوضاع و احوال فعلی آمستردام می‌اندازه. این تضاد خالص نشون میده که چقدر راه طولانی‌ای رو طی کردیم، اما در عین حال چقدر سریع می‌تونیم به عقب برگردیم.

دلیل اینکه اسم این نقد رو گذاشتم «جایش در موزه است»، این نیست که اینجا در جشنواره کن بلیط فیلم جدید ایندیانا جونز رو دارم (البته بی‌ربط هم نیست!). این فیلم چیزی نیست که بشه توی سینما تماشاش کرد؛ بلکه باید یه جایی به نمایش گذاشته بشه، یه حلقه چهار و نیم ساعته از تک‌تک لحظات، داستان‌ها، حقایق و فیلم‌برداری خیره‌کننده‌ای که این اثر ارائه میده.

اگه بخوام توضیح بدم چرا این‌قدر به فیلم خوش‌بینم ولی فقط ۳.۵ ستاره بهش میدم، دلیلش اینه که به عنوان یک فیلم سینمایی، تماشای اثری که بیش از ۴ ساعت زمان داره و فاقد جریان داستانی مشخصیه، کار سختیه. با این حال، همون‌طور که گفتم، این اثر جایش توی موزه یا گالری هنریه تا بتونی بشینی و یه گوشه‌اش رو تماشا کنی؛ هر وقت هم خسته شدی بری و بعداً دوباره برگردی. ولی من بیشتر از ۴ ساعت توی سالن سینما نشسته بودم!

این فیلم حتی اگه ۲ ساعت هم بود باز جذابیت خودش رو داشت، اما مک‌کوئین هیچ‌چیز رو توی اتاق تدوین حذف نکرده. لحظاتی بود که دلم می‌خواست فیلم تموم بشه، اما بعدش یه داستان دیگه یا یه پلان خاص دوباره من رو به درون خودش می‌کشید. ولی توی دل این فیلم، می‌شد یه روایت منسجم‌تر و جمع‌وجورتر درآورد که داستان‌های ساده‌تر یا کم‌اثرتر ازش حذف بشن. اما به نظر می‌رسه مک‌کوئین می‌خواسته توی مسابقه طولانی‌ترین فیلم دهه، سهمی داشته باشه.

در کل، اگه می‌تونید این فیلم رو ببینید، شاید بهتر باشه نه توی سینما، بلکه اون رو به چهار شب تقسیم کنید تا وقت کافی برای درک هر داستانی که فیلم ارائه میده داشته باشید.

تصویر تاریک می‌شود (FADE OUT).

پی‌نوشت: آقای مک‌کوئین، دمت گرم که برامون زمان استراحت (انترراکت) گذاشتی؛ فیلم‌های خیلی طولانی واقعاً باید از قبل این زمان‌های استراحت رو توی دل خودشون داشته باشن.