攀登者

Peter McGinn (منتقد)

من روایت‌ها و درام‌های زیادی از سفرهای کوهنوردی دیده‌ام، اما این عجیب‌ترینشان است. حدس می‌زنم دلیلش این است که فیلم تلاش می‌کند در چند ژانر مختلف باشد. این فیلم ترکیبی از فیلم دلهره‌آور، مستندی از تاریخ هیمالیا در چین، داستان عاشقانه و مقداری هم پروپاگانداست که برای دلخوشی گنجانده شده. به نظرم در زمان‌های مختلف، از هر چیزی خیلی زیاد در آن وجود داشت. بخش دلهره‌آورش شبیه فیلم‌های هالیوودی بود، با نجات‌های لحظه آخری و صحنه‌های آویزان از صخره که بیشتر از هر کوهنوردی در تمام عمرش تجربه می‌کند؛ بعضی‌هایشان هم آن‌قدر دراماتیک بودند که انتظار داشتم ببینم شنل ابرقهرمان دارد در باد زوزه‌کش تکان می‌خورد. به همین ترتیب، زاویه عاشقانه فیلم هم گاهی اوقات بیش از حد اغراق‌آمیز بود و به ملودرام کشیده می‌شد. رسیدن به خوشبختی عاشقانه انگار سخت‌تر از فتح خود اورست بود. با این حال، تا آخر فیلم را تماشا کردم و پای آن نشستم، چون جلوه‌های ویژه به نظرم خوب بود، هرچند کمی از هم گسسته؛ به علاوه می‌توانستم محدودیت‌هایی را که کارگردان چینی در ساخت این فیلمِ جشن ملی داشته، درک کنم.