June Again

Peter McGinn (منتقد)

این فیلم یکی از آثار استرالیایی در زیرژانر پرترددِ «والد مبتلا به زوال عقل» است. اما یک پیچش داستانی جذاب در آن وجود دارد که همه چیز را متفاوت می‌کند. این اتفاق در اوایل فیلم رخ می‌دهد و در پیش‌نمایش فیلم هم توضیح داده شده است، بنابراین فکر نکنم نکته خیلی مهمی را لو بدهم. جونِ ما که سال‌هاست پس از سکته‌های مغزی متعدد با زوال عقل زندگی می‌کند، درست مثل شخصیت قدیمی‌اش «بیدار» می‌شود. به همین دلیل نام فیلم این است: او دوباره همان جون است، نه پیرزنی که نمی‌داند هیچ‌کس کیست. بنابراین برای او درست مثل این است که پنج سال به آینده سفر کرده است، البته به جز این که او هم مثل همه پیر شده است. او دقیقاً همان شخصیتی است که وقتی از زندگی آن‌ها محو شد بود، بنابراین تعجب‌آور نیست که درگیری‌ها و اختلاف نظرهایی که در گذشته با فرزندانش داشت هنوز وجود دارد، هرچند که حوادث رخ داده در دوران غیبت او اوضاع را بدتر کرده است.
فیلم‌نامه و بازی‌ها به‌طور مداوم قوی هستند، اما تا زمانی که فیلم به پایان رسید، حس کردم نونی هازلهرست (Noni Hazlehurst) مستحق تحسین ویژه‌ای است. او در بیشتر سکانس‌های عادی عملکردی واقع‌گرایانه و معتبر دارد، اما در لحظاتی که شخصیتش بین زوال عقل و لحظات هوشیارتر در نوسان است، می‌درخشد. بدون اینکه حرفی بزند، می‌توانیم تلاشی را که او دارد ببینیم و بدانیم که چه چیزی را از سر می‌گذراند.
پیچش داستانی دیگری هم در رابطه با گذشته جون وجود دارد که وارد آن نمی‌شوم، اما آن هم به داستان منحصربه‌فردی که روایت می‌شود، اضافه می‌کند. جدا از یک پایان خوش معجزه‌آسا و کمتر قابل باور، این فیلمی است که جمع‌کردنش کار سختی است. اما نویسنده/کارگردان موفق می‌شود پایانی واقع‌گرایانه برای مخمصه جون به تصویر بکشد، در حالی که مطمئن شود برخلاف همه احتمالات، حال‌وهوای مثبتی هم دارد.
جی‌جی وینلاو (JJ Winlove) از نیوزیلند نویسنده و کارگردان این اثر است و پیش‌تر مجموعه‌ای از ۱۲ فیلم کوتاه را ساخته بود. امیدوارم او شانسی برای ساخت یک فیلم بلند دیگر هم پیدا کند.