貞子

Kai (منتقد)

شاید فکر کنید با وجود هشت فیلم در این سری ژاپنی، از جمله کراس اوور با کایاکو، روح فیلم «کینه» (The Grudge)، سری فیلم های «حلقه» (The Ring) ممکن است به حد اشباع رسیده باشد. با بازگشت کارگردان اصلی دو فیلم اول برای ساخت «ساداکو»، شاید آدم فکر کند که امیدی برای این قسمت جدید در مجموعه وجود دارد. این فیلم... یک فیلم بسیار معمولی بود. هیچ نکته خاصی در آن وجود نداشت که برجسته اش کند؛ هیچ چیز جدیدی به مجموعه اضافه نکرد. این فقط ساداکو است که با خط داستانی جدیدی به تعقیب گروه دیگری از مردم می پردازد. با این اوصاف؛ معمولی بودن برای نهمین فیلم یک فرنچایز آنقدرها هم بد نیست. در این نقطه، با نگاهی به فرنچایزهای دیگر، باید میانگین ضعیفی بین یک تا سه بگیرد. امتیاز چهار از ده برای این مقطع از عمر فرنچایز نسبتاً مناسب است. ساداکو لحظات پرتعلیق بسیار خوبی دارد که باعث شد با اضطراب و تپش قلب، نگاهی ناراحت به صفحه نمایش بیندازم و چشم از آن بردارم. تعلیق همچنان چیزی است که در سرتاسر فرنچایز قوی باقی مانده و من احساس می کنم این تا حدی به خاطر بازگشت ناکاتا هیدئو (Nakata Hideo) برای کارگردانی این اثر است. با ترکیبی از یک افسانه شهری و یک خط داستانیِ روحِ نفرین شده، این در واقع تنها چیزی است که در برابر آن مقاومت می کند. هیدئو به اثبات اینکه استاد تعلیق است ادامه می دهد و راستش را بخواهید، این تنها دلیلی است که من به تماشای دوباره این فیلم فکر می کنم - برای چند لحظه ای که هیدئو به ما ارائه می دهد و باعث تپش قلب می شود. با پایانی که لیاقت جایزه شرم آورترین را دارد، به خصوص در دو لحظه آخر، ساداکو واقعاً با میراثی که فرنچایز حلقه برای مدت طولانی حفظ کرده، همخوانی ندارد. من نوعی آرزو می کنم که کاش بگذارند ساداکو در چاه خودش در آرامش پرسه بزند و در این نقطه رهایش کنند. با یک فیلم نهم کمی ناامیدکننده، قطعا زمان آن رسیده است که ساداکو را جن گیری کنند، بگذارند از حالت نفرین شده اش عبور کند، و با این یکی، تسلیم شوند و حوله را به علامت تسلیم پرتاب کنند. ساداکو به زور سرپاست - قسمت دهم از عهده نگه داشتن هیچ چیز دیگری برنمی آید.