من خیلی مراقبم

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

واقعاً ممکنه همچین اتفاقی بیفته؟ «مارلا گریسون» (رزمند پایک) یه موجود حیله‌گر و بازی‌دهنده است که از آدم‌های گرفتار سوءاستفاده می‌کنه تا اون‌ها رو به مراکز نگهداری بفرسته، تا خرخره بهشون دارو بده و در این بین، هر دارایی که بیرون از اونجا دارن رو بالا بکشه و نقد کنه. این یه شبکه هوشمندانه از همدست‌هاست که به سیستم قضایی متکیه؛ سیستمی که بر اساس احترام به نظرات حرفه‌ای پزشکان، مدیران خانه‌های سالمندان و البته این زن به شدت منفور بنا شده. اون و دوست‌دخترش «فرن» (ایزا گونزالس) روی طعمه جدیدشون «جنیفر» (دایان ویست) تمرکز می‌کنن و همه چیز طبق نقشه پیش می‌ره، تا اینکه می‌فهمیم اون اصلاً اون زنی که فکر می‌کردن نیست و آدم‌های قدرتمندی دنبال آزاد کردنش و پس گرفتن اموالش هستن... پیتر دینکلیج وارد داستان می‌شه که موفق می‌شه یه جور تهدید کمدی ایجاد کنه (یه صحنه باحال هست که صورتش رو از دوربین بانک می‌پوشونه انگار که می‌خواد هویتش رو بین اون همه آدم هم‌قد خودش مخفی کنه!؟) به هر حال، اون تصمیم می‌گیره زن رو آزاد کنه و آدم خیلی بانفوذیه. «گریسون» هم عقب‌نشینی نمی‌کنه و داستانی که تا اینجا خیلی جالب بود، سریع به وادی مسخره‌بازی کشیده می‌شه. شخصیت مارلا باهوش و زیرکه، اما مثل خیلی از این فیلم‌ها، یهو مهارت‌های یه نینجای آموزش‌دیده رو پیدا می‌کنه، در حالی که اون گانگستر ترسناک، در نهایت از شیرِ دیروز هم بی‌خطرتر به نظر می‌رسه. انگار یکی چهل دقیقه اول رو نوشته، بعد رفته چای بخوره و بچه ۵ ساله‌اش بقیه داستان رو تموم کرده. در نهایت، پایان فیلم همون نتیجه‌ای رو که می‌خواستم بهم داد و با یه پیچش کوچیک همراه بود. پایک هم در ابتدا خیلی خوبه؛ اون این زن سنگدل رو با مهارت به تصویر می‌کشه و حرص آدم رو درمیاره. فقط حیف که همه چیز خیلی زود و به طور کامل از هم پاشید...