Les Apprentis

CinemaSerf (منتقد)

«آنتوان» (با بازی فرانسوا کلوزه) و رفیق جوان‌ترش «فرد» (با بازی گیوم دوپاردیو - کس دیگه‌ای هم هست که فکر کنه کپی برابر اصل جولیان سندزه؟) توی یه خونه اجاره‌ای داغون با هم زندگی می‌کنن و حتی برای خریدن یه کاهو یا گوجه‌فرنگی هم لنگ پولن. اولی خودش رو یه جورایی نمایشنامه‌نویس می‌دونه ولی خیلی وقته که چیزی ننوشته؛ دومی هم یه جورایی یه ولگرد جذاب و بی‌خیاله که ترجیح میده کل روز رو توی تخت دراز بکشه و هر دو هم توی رویای دوست‌دخترهای واقعی یا خیالی‌شون غرق بشن. بالاخره کفگیرشون به ته دیگ می‌خوره و در حالی که خطر تخلیه خونه تهدیدشون می‌کنه، تصمیم می‌گیرن از دفتری که آنتوان توش کار می‌کنه دزدی کنن. این دزدی هم تبدیل به یه خرابکاری تمام‌عیار و خنده‌دار میشه، چون دستشون برای رئیس‌ها رو میشه و با یه مجازات خیلی عجیب روبرو میشن؛ آخه اونجا دفتر یه مجله هنرهای رزمیه! نیازی به گفتن نیست که این قضیه رابطه این دو تا رو شکرآب می‌کنه و آنتوان بدجوری می‌ره تو لک و افسرده میشه. خوشبختانه، این وسط سر و کله «لورت» (با بازی ماری ترنتینیان) پیدا میشه تا کمکشون کنه از این بحران روحی عبور کنن، اونم درست وقتی که «فرد» موفق میشه خودش رو درگیر یه رابطه سه نفره کنه!

قبول دارم که داستان یکم ساختگی به نظر میاد و اتفاقات خیلی کلیشه‌ای از چاله به چاه میفتن، اما شیمی و پویایی خیلی جذاب و باورپذیری بین این دو مرد وجود داره که فیلمنامه شوخ‌طبع و بی‌پرده فیلم هم بهش بال و پر داده. فیلم به روش خودش، یه داستان عاشقانه و تاثیرگذار از وابستگی متقابل رو نشون میده؛ وابستگی‌ای که ریشه در علاقه واقعی بین دو نفری داره که شاید در حالت عادی فکر کنید اگه از هم جدا بشن زندگی بهتری خواهند داشت. فیلم از همون اول پرقدرت شروع میشه و تصویر سرگرم‌کننده‌ای از زندگی این دو نفر بهمون میده که واقعاً ارزش یک ساعت و نیم وقت گذاشتن رو داره.