زندگی زیباست
در ایتالیای دهه ۱۹۳۰، پیشخدمت یهودی سرزندهای به نام Guido (گوئیدو) با خواستگاری و ازدواج با زنی دوستداشتنی از شهری نزدیک، زندگی افسانهای خود را آغاز میکند. گوئیدو و همسرش صاحب پسری میشوند و تا زمان اشغال ایتالیا توسط نیروهای آلمانی، با خوشحالی در کنار هم زندگی میکنند. گوئیدو در تلاش برای حفظ خانوادهاش و کمک به پسرش برای زنده ماندن از وحشت اردوگاههای کار اجباری یهودیان، تصور میکند که هولوکاست یک بازی است و جایزه بزرگ برنده شدن در آن، یک تانک واقعی است.
سال انتشار: 1997 کارگردان: Roberto Benigni ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Vincenzo Cerami، Roberto Benigni امتیاز: 8.6نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نیمه اول فیلمنامه از نیمه دومش بهتره، مخصوصاً اون پایان ضعیفش که خیلی بابِ طبع اسکاره و تجاری ساخته شده. با این حال، Benigni (بنیانی) رو داریم که یه کمدین بصری کلاسیکه و بعضی از کارهای خندهدارش واقعاً لذتبخشه. جزئیات طراحی صحنه و فضای اون دوره هم خیلی خوب دراومده.
2020-06-09
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «Life Is Beautiful» (زندگی زیباست) قطعاً زیباست (از یه جهتهایی)، اما در عین حال به شدت آدم رو تحت تاثیر قرار میده و تو فکر فرو میبره. تقریباً از همون اول میتونی حدس بزنی فیلم به کجا ختم میشه، اما همین موضوع باعث میشه فیلم بیشتر توی ذهنت جا خوش کنه. مشخصه که با یه اثر سینمایی برجسته طرف هستیم. من طبیعتاً فیلمهای زیادی درباره این واقعه تاریخی دیدم، اما باید بگم این یکی بیشتر از بقیه روم اثر گذاشت. همهشون غمانگیز هستن، اما این یکی چون روی یه خانواده جوان تمرکز داشت، حس صمیمیتر و ملموستری داشت. با وجود اینکه فیلم با کمدی ترکیب شده، اما این ترکیب به بهترین شکل ممکن انجام شده. Roberto Benigni (روبرتو بنینی) در نقش Guido (گوئیدو) فوقالعادهست؛ نه تنها اون طنزی که گفتم رو عالی اجرا میکنه، بلکه در لحظات غمانگیز هم توانایی بازیگریش کاملاً میدرخشه. Giorgio Cantarini (جورجیو کانتارینی) هم در نقش بچه بازی چشمگیری داره و Nicoletta Braschi (نیکولتا براسچی) هم خیلی خوبه؛ مخصوصاً سکانس یکی مانده به آخرش. موسیقی متن خیرهکننده هم یه امتیاز بزرگ محسوب میشه، یه بخشهایی ازش من رو یاد Andrea Bocelli (آندرهآ بوچلی) میانداخت؛ شاید چون فیلم ایتالیایی بود این حس رو داشتم. تنها نکته «منفی» (که راستش منفی هم نیست) سکانس آخر با حضور گوئیدو بود که حس کردم یکم سریع ازش رد شدن. با اینکه هدف همین بود، اما موقع تماشا یکم عجیب به نظر میرسید. در کل ۱۱۶ دقیقه غمانگیز اما درخشان بود، شک نکنید.
2025-08-17