نوح
«در آغاز، هیچ نبود.» این نسخه از داستان با این جملات آغاز میشود و بر شخصیت نوح (با بازی راسل کرو) تمرکز دارد؛ مردی که از سوی خدا مأمور شده تا حیوانات بیگناه زمین را نجات دهد، در حالی که سیلابهای خروشان قرار است زمین را از شرارت انسانها پاک کنند. در ادامه داستان، میآموزیم که چگونه گناهان آدم و حوا از طریق پسرانشان قابیل و هابیل به نسلهای بعد منتقل شده و چگونه فرزندان شیث (فرزند صالح آنها) مأمور محافظت از خلقت شدند. روزی نوح که از نوادگان شیث است، شاهد کشته شدن پدرش به دست یکی از نوادگان قابیل میشود و در این میان، حق موروثیاش از او دزدیده میشود. دههها بعد، نوح که حالا پدر سه فرزند است، رویایی میبیند که از وقوع سیلی عظیم خبر میدهد؛ سیلی که قرار است هر موجود زندهای را از روی زمین محو کند. این رویا نوح را وامیدارد تا برای درک ماموریتش به سراغ پدربزرگش، متوشالح (سر آنتونی هاپکینز) برود. وقتی در رویای دوم مشخص میشود که نوح باید کشتی بزرگی برای پناه دادن به حیوانات بسازد، او به همراه همسرش نامه (جنیفر کانلی)، سه پسرش سام (داگلاس بوث)، حام (لوگان لرمن)، یافث (لئو مکهیو کارول) و دخترخواندهشان ایلا (اما واتسون) بلافاصله ساخت کشتی را آغاز میکنند. آنها در این راه از «ناظران» کمک میگیرند؛ نژادی از فرشتگان که از نور خلق شده بودند اما به دلیل تلاش برای کمک به انسان، توسط خدا طرد شده و در کالبدی از سنگ و گل گرفتار شدهاند. در همین حال، خبر کارهای نوح به گوش توبال-قاین (ری وینستون) میرسد که ارتشی را برای تصرف کشتی و نجات یافتن از طوفان به هر قیمتی، جمعآوری میکند.
سال انتشار: 2014 کارگردان: Darren Aronofsky ژانر: Action، Adventure، Drama نویسندگان: Darren Aronofsky، Ari Handel امتیاز: 5.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بذارید از همین اول روشن کنم، اصلاً برام مهم نیست که فیلمی مثل این ۱۰۰ درصد با انجیل مطابقت داشته باشه و اصلاً هم به غرغرهای متعصبهای مذهبی درباره اینکه فیلم داره داستان رو اشتباه میگه یا دینشون رو تحریف میکنه، اهمیت نمیدم. اما این تلاش برای بازگویی داستان واقعاً بد از آب دراومده. نیمه اول فیلم بد نیست، حتی تا حدی لذتبخشه. مناظر تاریک گاهی افسردهکننده و در عین حال زیبا هستن. از شخصیت «ناظران» خوشم اومد؛ یه چیز اضافی به فیلم اضافه کرده بودن و صحنه نبرد وقتی توبال-قاین سعی کرد کشتی رو بگیره اصلاً بد نبود. اما بعد از اون، فیلم سریع سقوط کرد؛ نوح هی دیوونهتر شد و توبال-قاین که زنده مونده بود، داشت حام (پسر نوح) رو شستشوی مغزی میداد. البته نوح خودش تا حدی مقصر بود. اون قسمتهایی که نوح میخواد نوههاش رو بکشه و در لحظه آخر پشیمون میشه، دقیقاً از اون کلیشههای آبکی هالیوودی بود. در ضمن، اصلاً من رو یاد اون صحنه مسخره نندازید که آنتونی هاپکینز مثل یه آدم عقبمانده دنبال توت میگشت. تا اواسط فیلم واقعاً نقدهای منفی رو درک نمیکردم، اما بعد از دیدن نیمه دوم افتضاحش، باید بگم که الان کاملاً درکشون میکنم. فکر میکنم نقدهای یکستاره کمی بیانصافی باشه چون فیلم از نظر بصری زیباست و بازیگریها هم با وجود فیلمنامه ضعیف، خوبه؛ اما فیلمنامه داغون کلاً فیلم رو نابود کرده. قطعاً ناامیدکننده بود.
2014-10-05
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
تماشا و امتیاز دادن به این فیلم سخته. نکات مثبت: تصاویر سیلی که هم از آسمون و هم از زمین میجوشید، فوقالعاده بود. ترومایی که نوح در طول سیل و بعد از اون باهاش دست و پنجه نرم میکنه، خیلی قشنگ به تصویر کشیده شده. اون صحنهای که نوح میفهمه «بیماری» (گناه) در وجود خودش هم هست، عالی بود. روایت داستان از خلقت تا هبوط و سیل هم خیلی خوب انجام شده بود. همچنین تنش بین نوح و خانوادهاش توی کشتی، وقتی با این احتمال روبرو میشن که شاید خالق فراموششون کرده، جالب بود. حالا با این همه نکته مثبت، چی فیلم رو خراب میکنه؟ به نظرم کارگردان/نویسنده نسبت به منبع اصلی تعهد داره. جنبه مذهبی رو کنار بذارید و تصور کنید اگه کسی داستان هری پاتر یا ثور رو اینطوری عوض میکرد، چه جنجالی به پا میشد. حرفم اینه: اگه منبع دارید، ازش استفاده کنید. اشکالی نداره جاهای خالی رو با خلاقیت پر کنید، اما اگه نمیخواید از منبع استفاده کنید، اصلاً چرا سراغش رفتید؟ کارگردان دو داستان باستانی سیل (انجیل و انوما الیش بابلی) رو با هم ترکیب کرده و در نهایت هیچکدوم از این دو روایت به درستی بیان نشدن. مشکلات دیگه؟ نقش متوشالح هدر دادن کامل استعداد آنتونی هاپکینز بود و هنوز نفهمیدم اصلاً چرا توی فیلم بود. پایانبندی هم توخالی و سرهمبندی شده به نظر میرسید. نوح در ابتدای فیلم زندگی منزوی داره و تمرکزش روی تربیت بچههاشه؛ این چه فرقی با پایان فیلم داره؟ هیچی. درک اونها از زندگی، خالق و جهان هیچ تغییری نسبت به اول فیلم نکرده. داستان واقعاً هیچ نتیجهگیری خاصی نداره... اصلاً. فقط یه فیلم متوسطه و من با این بازیگرها انتظار خیلی بیشتری داشتم.
2014-11-04
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
با تماشای «نوح»، به ذهنم رسید که حتماً ملحدها اون رو ساختن. آخه با کلام خدا طوری رفتار کردن که انگار فقط یه پیشنویس اولیه بوده! از طرف دیگه، دارن آرونوفسکی (کارگردان و نویسنده) اصلاً با فرمان «نام خدای خود را به باطل مبر» شوخی نداره و کلاً کلمه خدا رو با لقب «خالق» عوض کرده. نوح (راسل کرو) به زنش میگه «[خالق] میخواد دنیا رو نابود کنه» (که احتمالاً بعدش باید بهش بگن «نابودگر»). این کار رو هم با یه سیل انجام میده؛ یعنی شخصیتها همین الانش هم دارن توی یه ویرانه آخرالزمانی زندگی میکنن، نابود کردنش دیگه واقعاً زیادهروی بود. نوح برای نصیحت پیش پدربزرگش متوشالح (آنتونی هاپکینز) میره. راستی، طبق انجیل، نوح شراب رو اختراع کرد، اما چیزی که کتاب مقدس نمیگه اینه که متوشالح چای رو اختراع کرده! دومی خودش یه معجزهست، چون آب و برگ (دو عنصر اصلی چای) و سوخت برای آتیش کلاً توی اون بیابون پیدا نمیشه. خوشبختانه متوشالح یه دونه جادویی داره که یه شبه یه جنگل کامل سبز میکنه، ولی ظاهراً اون رو نگه داشته بود تا فقط به نوح بده. نوح از چوب اون درختها برای ساخت کشتی استفاده میکنه که از قانون «اگه بسازیش، خودشون میان» پیروی میکنه؛ منظورم جفتهای حیواناته که همهشون بدون استثنا تابلوعه که با کامپیوتر ساخته شدن. البته جلوههای بصری یکی از معدود لذتهای این فیلمه؛ مخصوصاً «ناظران» (فرشتههای سقوطکرده که شبیه سنگهای متحرک هستن و فرانک لانگلا و نیک نولتی جاشون حرف میزنن) و اون مونتاژی که داستان آفرینش رو نشون میده. خود کشتی و سیل هم بد نیستن و خوشم اومد که آرونوفسکی چطوری نشون داد پسرهای نوح سریع بزرگ شدن تا گذر سالهایی که صرف ساختن اون پروژه غولآسا شده رو نشون بده. مشکل اینجاست که وقتی بزرگ میشن تبدیل میشن به اما واتسون، لوگان لرمن و داگلاس بوث با موها، پوست و دندونهای بینقص (مگر اینکه متوشالح علاوه بر چای، شامپو و خمیردندون هم اختراع کرده باشه!). با تمام اینها، نقطه قوت واقعی فیلم بازی ری وینستون در نقش توبال-قاین هست. وینستون اسماً نقش منفیه، اما شخصیتش منطقیترین آدم بین همهشونه. اون به درستی اشاره میکنه که هم خالق و هم این نوحِ مجنون (که راسل کرو نقشش رو بازی میکنه) مستِ قدرت شدن. جنون نوح هم قابل درکه؛ اگه صدای اون همه حیوون دیوونش نکرده باشه، بوی گندشون حتماً باید میکشتش!
2022-09-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
احساس وظیفه میکنم که فیلمهایی مثل این رو ببینم و نقد کنم. خیلی خوشحالم که فیلمهایی بر اساس واقعیت یا اسطورهها میسازن، چون باعث میشه مردم بهشون علاقهمند بشن. من یه مورخم... کسی که تمام عمرش رو روی مرز باریک بین تاریخ، زمینشناسی و ایمان کاتولیک راه رفته... و اینها هیچوقت با هم کنار نمیان. نگران نباشید، برام مهم نیست فیلمها چقدر از نظر تاریخی دقیق هستن. به عنوان یه مورخ، فقط در ظاهر به دقت مذهبی احترام میذارم و به عنوان کسی که زمینشناسی بلده، وقتی بحث ۵۰۰۰ سال پیش میشه، باز هم فقط در ظاهر به حرفه خودم احترام میذارم. به نظرم خیلی خندهداره که مردم به دلایل مذهبی از این فیلم متنفرن. «نوح» از نظر انجیلی تا حد زیادی غیردقیقه، که این موضوع وقتی خندهدارتر میشه که بدونید هر کشیشی که من دیدم، نوح رو همون گیلگمش میدونه. پس تنفر از فیلم به خاطر مذهب از بیخ و بن احمقانهست... و تنفر از یه فیلم غیردقیق فقط چون بر اساس یه داستان از کتابهای مقدس ابراهیمیه هم به همون اندازه احمقانهست، چون اصلاً به اونها هم وفادار نیست. پس بیاید بیخیال بحثهای مذهبی و تاریخی بشیم و فقط به خود فیلم نگاه کنیم. اگه این رو توی سینما ندیدید و یه تلویزیون به اندازه کشتی نوح ندارید... شاید ارزش دیدن نداشته باشه. جذابیت اصلی فیلم تماشای سیل بزرگه؛ دلیل اینکه آدمهایی مثل من میخوان این رو ببینن همون طوفانه... و ما میخوایم اون رو بزرگ ببینیم. خیلی بزرگ. غولآسا. پس توی یه صفحه نمایش کوچیک، انگار دارید یه مستند کوتاه از شبکه هیستوری میبینید. در واقع اگه بزرگ نمیبینید، بهتره کلاً بیخیالش بشید... چون بدون اون عظمت سیل در صفحه بزرگ، فقط راسل کرو براتون میمونه که تماشاش واقعاً عذابه. بله... راسل کرو. چیزی که اینجا دارید، منهای سیل (که ستاره اصلیه)، راسل کرویه؛ مردی که اونقدر متقاعد شده که تحفه الهی برای بازیگریه که کلاً یادش رفته چطوری بازی کنه. برام مهم نیست چه حسی به مذهب دارید یا چقدر دقت فیلم براتون مهمه... در هر صورت باید راسل کرو رو تحمل کنید. اگه میتونید، دمتون گرم. اما جنیفر کانلی رو هم دارید که شاید فکر کنید هنوز جذابه — که هستید — اما این واقعیت رو عوض نمیکند که هنوز نمیتونه احساسات رو درست نشون بده. خوشبختانه اما واتسون رو دارید که از هر دوی اونها بهتر بازی میکنه... و هاپکینز که اگه نقشی در حد تواناییهاش داشت، عالی میشد. خلاصه اگه امکانش رو دارید بزرگ ببینید، سیل ارزشش رو داره... اگه نه، مراقب راسل کرو باشید!
2023-01-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**_«غیرانجیلیترین فیلم مذهبی که تا حالا ساخته شده»_**
فیلم «نوح» (۲۰۱۴) به کارگردانی دارن آرونوفسکی، بازخوانی خلاقانه او از داستان متون مقدس یهودی-مسیحی است. به عنوان یک فیلمساز هنری، ارزشهای تولید فیلم در بالاترین سطح قرار دارد؛ از جمله تیم بازیگری باکیفیت و لوکیشنهای خیرهکننده در ایسلند، و البته روحیه احترامآمیزی که در کل اثر جریان دارد. داستانگویی به اندازه کافی جذاب است، هرچند در نیمه دوم که شخصیتها در کشتی گیر میافتند، کمی حوصلهسربر میشود.
جمله بالا از خود آرونوفسکی است که خودش را غیرمذهبی توصیف کرده، اما زمانی یهودی بوده و به داستان نوح، به ویژه از جنبه محیطزیستی، علاقه داشته است. فیلم به شکلی خلاقانه موجودات سنگی غولپیکری را اضافه کرده که مشخصاً از «پسران خدا» و «نفلیمها» در سفر پیدایش الهام گرفته شدهاند. به نظر من جالب بودند، اما بخشی از داستان اصلی کتاب مقدس نیستند.
بدترین انحراف فیلم، تصویرسازی از شخصیت اصلی (راسل کرو) است که در انجیل به عنوان مردی پارسا و بیگناه توصیف شده که با خدا همراه بود. میدانیم نوح کامل نبوده، اما نیمه دوم فیلم به اشتباه او را به عنوان یک انسانستیز افراطی نشان میدهد که کمر به نابودی بشریت بسته است. در مقابل، شخصیت منفی داستان یعنی توبال-قاین (ری وینستون)، به شدت معتقد است که انسانها شبیه خدا ساخته شدهاند و بر حیوانات تسلط دارند. او همچنین به حق شکار حیوانات برای غذا معتقد بود، هرچند چنین چیزی قبل از سیل جهانی ممنوع بود؛ پس طبق روایت فیلم، توبال-قاین از این نظر گناهکار بود.
لازم به ذکر نیست که «نوح» را فقط میتوان به عنوان یک فیلم هنری الهامگرفته از داستان انجیل تحسین کرد. موجودات سنگی تخیلی هستند و بخشهای زیادی کاملاً غیرانجیلی است. با این حال، بسیاری از حقایق کلیدی متون مقدس مثل وجود خدا، طراحی هوشمندانه خلقت، فساد ذاتی بشر، داوری الهی، سیل جهانی، کشتی نجات و غلبه عشق بر خشم عادلانه برای دادن فرصتی دوباره، در فیلم دیده میشود.
زمان فیلم ۲ ساعت و ۱۸ دقیقه است و در جنوب ایسلند فیلمبرداری شده. «نوح» در گیشه موفق بود و با بودجه ۱۲۵ میلیون دلاری، ۳۵۹.۲ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت.
نمره: -B یا +C