Marguerite

CinemaSerf (منتقد)

اگرچه این فیلم درباره دو زن است، اما به همان راحتی می‌تواند داستانی درباره دو انسان از هر ترکیب جنسیتی باشد که یکی از آن‌ها مسن‌تر و تنهاتر است. در اینجا، این «مارگریت» (بئاتریس پیکار) است که کم‌کم از نارسایی کلیه رنج می‌برد و مراقبت‌های روزانه را از «راشل» (ساندرین بیسون) دریافت می‌کند. پس از اینکه زن دوم تلفنی صحبت می‌کند، «مارگریت» متوجه می‌شود که تماس‌گیرنده دوست‌دختر او بوده و آن مکالمه او را ترغیب می‌کند تا به یاد زندگی گذشته خودش و رابطه ویژه‌ای که داشته بیافتد. این فیلمی درباره مراقبت و لطافت است و همچنین فیلمی بسیار تأثیرگذار درباره این یادآوری است که افراد مسن‌تر هنوز هم به محبت نیاز دارند و آن را ابراز می‌کنند. آن‌ها نیازهای عاطفی و/یا جسمی خود را صرفاً به این دلیل که موهایشان سفید شده و برای رفت‌وآمد به واکر نیاز دارند، خاموش نمی‌کنند. این اثر با نیازمندی‌ها و تا حدودی برآورده شدن آن‌ها به شیوه‌ای ملایم و به‌دور از احساسات‌گرایی مفرط برخورد می‌کند، با دیالوگ‌های کم‌جذابی که با برخی حالات چهره جذاب از سوی پیکار که بسیار متفکرانه نقش‌آفرینی کرده، جبران می‌شود.